ΚΑΝΕ ΤΟ ΚΑΛΟ, ΓΙΝΕ ΚΑΛΟΣ

Ένας τρόπος να αποκτήσει κανείς πειθαρχία θα ήταν μέσω της αφοσίωσης και της παράδοσης. Αυτή η αφοσίωση παίρνει τη μορφή: «Όχι το δικό μου θέλημα αλλά το δικό Σου να γίνει», και όταν ο άνθρωπος το εκτιμήσει πλήρως και πει: «Το θέλημά Σου να γίνει», η παράδοση σε αυτό το θέλημα έρχεται αυθόρμητα. Αυτός είναι ένας τρόπος αυτοπειθαρχίας. Διότι η έμφαση ή η σημασία δεν τοποθετείται στον μικρό εαυτό μας, αλλά η έμφαση και η σημασία τοποθετούνται στον μεγάλο Εαυτό. Αυτός είναι ένας τρόπος.

Μετά, υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος, όπου δεν σε απασχολεί αν υπάρχει θειότητα. Δεν ανησυχείς για όλους τους διάφορους ουρανούς για τους οποίους μιλούν οι γραφές. Η αρχή της ζωής σου θα ήταν: «Κάνε το καλό, γίνε καλός». Για να το κάνει κανείς αυτό, πρέπει να ασκήσει συνειδητή προσπάθεια, διότι το να κάνεις το καλό δεν έρχεται πάντα αυθόρμητα, επειδή, όπως έχουμε πει πριν, είμαστε προϊόν προγραμματισμού. Έτσι, πρέπει να επαναπρογραμματίσουμε τον νου μας. Ο άνθρωπος είναι συνήθως πλάσμα της συνήθειας, τα περισσότερα πράγματα που κάνουμε είναι χωρίς σκέψη, κι απλώς αυτόματη αντίδραση που δημιουργήθηκε από συνήθεια. Αυτές οι συνήθειες πρέπει να αλλάξουν, και αυτό απαιτεί προσπάθεια.

Στο να κάνουμε το καλό και να είμαστε καλοί, απαιτείται προσπάθεια· πολύ συνειδητά περιορίζουμε αυτό που συνήθως θα κάναμε. Ένα κινεζικό ρητό λέει: «Πριν πεις μια θυμωμένη λέξη, κύλησε τη γλώσσα σου εννέα φορές μέσα στο στόμα». Διότι μέχρι να κυλήσεις τη γλώσσα εννέα φορές μέσα στο στόμα, ο θυμός έχει φύγει και δεν θα πεις εκείνες τις θυμωμένες λέξεις. Έτσι, στη ζωή της προσπάθειας, όπου συνειδητά προσπαθούμε να κάνουμε το καλό και να είμαστε καλοί, να ακολουθούμε τις αρχές της ηθικής και της δεοντολογίας και να ζούμε τέτοια ζωή, δεν χρειάζεται να πιστεύεις σε τίποτα.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ

Τι θα κάνουμε όταν αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας; Αυτή η ερώτηση θα ήταν δύσκολο να απαντηθεί γιατί θα πρέπει να περιγράψει κανείς την αδυναμία συγκεκριμένα, και γνωρίζοντας τη συγκεκριμένη αδυναμία, μπορεί να δοθεί ένας συγκεκριμένος τρόπος υπέρβασής της. Είναι όπως όταν πηγαίνεις σε έναν γιατρό και λες «Είμαι άρρωστος», το οποίο θα έκανε τα πράγματα δύσκολα για τον γιατρό. Αλλά αν πεις στον γιατρό: «Έχω στομαχόπονο ή πονοκέφαλο ή πόνο στο πόδι», ο γιατρός θα ξέρει ακριβώς τι είδους φάρμακο να δώσει και για ποιο σκοπό. Αλλά μπορούμε να μιλήσουμε για αδυναμίες γενικά.

Η αδυναμία δεν μας επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε επαρκώς τη ζωή, και όταν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε επαρκώς τη ζωή, σημαίνει ότι αντί το αυτοκίνητό μας να λειτουργεί με τέσσερις κυλίνδρους, λειτουργεί με τρεις. Είναι πολύ εύκολο να πει κανείς ότι αν ένας κύλινδρος δεν λειτουργεί, φτιάξ’ τον. Αλλά πώς να τον φτιάξεις; Αυτή είναι η πραγματική ερώτηση. Όταν οι αδυναμίες μας προβάλλονται μπροστά μας μέσω των διαλογιστικών πρακτικών, και μπορεί να είναι οποιαδήποτε αδυναμία, τότε έχει γίνει ήδη η μισή θεραπεία. Κάθε γιατρός θα σου πει ότι η σωστή διάγνωση είναι η μισή θεραπεία. Αντιμετωπίζοντας την αδυναμία μας ειλικρινά και με ειλικρίνεια, είμαστε στο μισό δρόμο για να την υπερνικήσουμε. Απαιτείται κάποιο θάρρος για να κοιτάξουμε τον εαυτό μας τετράγωνα στον καθρέφτη. Ο διαλογισμός και οι πνευματικές πρακτικές μάς δίνουν θάρρος και δύναμη, και αυτός είναι ο πρωταρχικός σκοπός του διαλογισμού, μεταξύ πολλών άλλων. Όταν αντιμετωπίζουμε την αδυναμία, υπάρχει μία αναγνώριση της αδυναμίας. Αυτό σημαίνει ότι ο νους μας έχει αρχίσει να αναγνωρίζει και να αποδέχεται τις αδυναμίες μας.

Έχω κάνει πολύ έργο σε διάφορα είδη νοσοκομείων. Νοσοκομεία που θεραπεύουν καρδιακά και νευρικά προβλήματα και κάθε είδους προγράμματα αποκατάστασης, και διδάσκοντάς τους τις σωστές μορφές διαλογισμού, μια μεγαλύτερη γαλήνη ανατέλλει μέσα τους. Αυτή η γαλήνη τους δίνει μεγαλύτερη δυνατότητα να αξιολογήσουν την αδυναμία τους. Η μεγαλύτερη δυσκολία που βρίσκει κανείς, ακόμη κι αφού γνωρίσει την αδυναμία, είναι να την αποδεχτεί ο ίδιος. Αναφέρομαι κυρίως στη δουλειά που έχω κάνει με αλκοολικούς. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχω με τους αλκοολικούς είναι να τους κάνω να παραδεχτούν ότι «Είμαι αλκοολικός». Μόλις ο άνθρωπος το παραδεχτεί ειλικρινά, τότε πρέπει να αποδεχτεί το πρώτο και το δεύτερο σημείο: «Δεν είμαι ικανός μόνος μου να αντιμετωπίσω το πρόβλημά μου».

ΟΧΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΘΕΛΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ

Σημαίνει πρώτα αποδοχή και δεύτερον παραδοχή ότι είμαι πολύ αδύναμος για να το κάνω μόνος μου. Χρησιμοποιήσαμε τον αλκοολικό ως παράδειγμα, αλλά οι ίδιες δύο αρχές ισχύουν για κάθε αδυναμία. Όταν αυτές οι δύο αρχές γίνουν αποδεκτές, όταν αποδεχτούμε την αδυναμία και παραδεχτούμε ότι «Δεν είμαι ικανός να τη χειριστώ μόνος μου», τότε λόγω αυτής της ειλικρίνειας, η δύναμη της Χάρης κατεβαίνει αυτόματα πάνω μας. Όταν η δύναμη της Χάρης κατεβαίνει πάνω μας, ενεργεί σαν φάρμακο.

Έτσι, η αποδοχή, η παραδοχή και η ικανότητα χρήσης της δύναμης της Χάρης μάς βοηθούν immensely, αλλά η πιο μεγάλη συνειδητοποίηση που μας φέρνει είναι το να νιώσουμε μια βέβαιη παρουσία ότι περπατώ μέσα στη ζωή και δεν περπατώ μόνος· το χέρι μου κρατιέται από το χέρι μιας ανώτερης δύναμης. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια Πνευματική Δύναμη, μια πνευματική ενέργεια· μπορείς να την ονομάσεις Θεό. Αυτή η Πνευματική Δύναμη είναι μαζί μου, και όταν φτάσουμε σε αυτές τις συνειδητοποιήσεις, δεν νιώθουμε μόνοι και επειδή δεν νιώθουμε μόνοι βρίσκουμε τη δύναμη. Αλλά για να το παραδεχτούμε και να το αποδεχτούμε ότι δεν είμαι μόνος, αναπτύσσεται μια άλλη ποιότητα: η αυτοπαράδοση. Παραδινόμαστε σε αυτήν την ανώτερη δύναμη και τότε μπορούμε ειλικρινά να πούμε: «Όχι το δικό μου θέλημα να γίνει, αλλά το δικό Σου θέλημα να γίνει». Και όταν γίνει το θέλημά Του, οι αδυναμίες εξαφανίζονται.

ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΑΠΟΚΤΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΗ

Όταν οι άνθρωποι προσεύχονται, κάνουν πάντα δουλειές με τον Θεό. Κάνουν συναλλαγές. Λένε: «Αν ο γιος μου περάσει την εξέταση, θα δώσω 10 λίρες στην φιλανθρωπία». Αυτό σημαίνει: «Κύριε, εσύ κάνε πρώτα, μετά πληρώνω». Όχι, πρέπει να είναι το αντίθετο. «Θα κάνω τη φιλανθρωπία μου και, Κύριε, εσύ να είσαι ο κριτής να μου δώσεις την ανταμοιβή της φιλανθρωπίας μου, και ακόμη κι αν δεν μου δώσεις καμιά ανταμοιβή, τότε θα ξέρω πως ίσως δεν την αξίζω».

Στη διαδικασία της αυτοπαράδοσης, αναπτύσσουμε επίσης την αρετή της ταπεινοφροσύνης, διότι κανένας δεν μπορεί να παραδοθεί χωρίς ταπεινότητα. Απόλυτη ταπεινότητα. Μόνο όταν νιώθουμε ταπεινοί αποκτούμε δύναμη. Θα έχετε παρατηρήσει ότι όλες αυτές οι αρετές της ειλικρίνειας, της αλήθειας, της αυτοπαράδοσης και της ταπεινότητας είναι όλα αδέλφια. Έτσι, όταν καλλιεργούμε μια ποιότητα, όλες οι άλλες ακολουθούν. Κάθε θετική ποιότητα που καλλιεργείται θα φέρει θετικές ποιότητες, και κάθε αρνητική ποιότητα θα προσελκύσει αρνητικές ποιότητες. Ένα παλιό αγγλικό ρητό λέει: «Τα όμοια έλκουν τα όμοια». Πολύ απλά σημαίνει ότι όμοια πράγματα συγκεντρώνονται. Έτσι, πρέπει να ασκήσουμε κάποια συνειδητή προσπάθεια για να ξεπεράσουμε τις αδυναμίες μας.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ

Τώρα επιστρέφουμε στην ιστορία του μεθυσμένου. Αν δεν προσπαθήσει να σπρώξει το μπουκάλι όλο και πιο μακριά, τότε όλος ο διαλογισμός δεν θα τον βοηθήσει. Πάντα πρέπει να υπάρχει αυτοπροσπάθεια στη ζωή για να απαλλαγούμε από όποια αδυναμία έχουμε. Όλες οι αδυναμίες έχουν την προέλευσή τους στο νου. Ακόμη και ένας γιατρός θα σου πει ότι οι σωματικές ασθένειες προέρχονται από τον νου. Αμερικανοί επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι το 80% των νοσοκομειακών κρεβατιών καταλαμβάνονται από ανθρώπους που έχουν οργανικές ασθένειες, αλλά η προέλευση ήταν από τον νου, και τις αποκαλούμε ψυχοσωματικές ασθένειες. Σημαίνει ότι οι αρνητικότητες του νου μεταφράζονται στο φυσικό τους αντίστοιχο.

Η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπου είναι ο φόβος. Φοβόμαστε τα πάντα στη ζωή, και το 99% των φόβων δημιουργείται από φαντασία. Ο νους μας περιστρέφεται γύρω από το τι θα γίνει αύριο, του χρόνου ή την επόμενη χρονιά. Το άλλο πράγμα που κάνουμε είναι ότι ζούμε στο παρελθόν. Έτσι, σημαίνει ότι ζούμε στο παρελθόν ή στο μέλλον, αλλά όχι στο σήμερα. Αν κοιτάξετε τις σκέψεις σας αντικειμενικά, θα δείτε ότι ο νους σας είναι γεμάτος από σκέψεις του χθες, τι έγινε πέρυσι ή πρόπερσι. Δύο εβδομάδες πριν, η θεία Ματίλντα είπε μία κακή λέξη, που ήταν πριν δύο εβδομάδες, αλλά ακόμα σήμερα γυρίζει στο μυαλό σας, κι η θεία Ματίλντα μπορεί να το έχει ήδη ξεχάσει εντελώς.

ΟΤΑΝ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΟΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΤΟΥΝ

Υπάρχει μια όμορφη ιστορία Ζεν, την οποία θα σας πω. Οι Ζεν μοναχοί δεν επιτρέπεται να αγγίζουν γυναίκα. Μια μέρα, δύο Ζεν μοναχοί πήγαιναν σε ένα μακρύ ταξίδι, και σε αυτό το ταξίδι έπρεπε να διασχίσουν ένα ποτάμι. Όταν έφτασαν στο ποτάμι, βρήκαν μια γυναίκα που δεν μπορούσε να το διασχίσει μόνη της. Έτσι, ο ένας μοναχός σήκωσε τη γυναίκα, την πέρασε απέναντι και την άφησε στην άλλη πλευρά. Μετά, οι δύο μοναχοί συνέχισαν να περπατούν στο προσκύνημά τους. Περπάτησαν όλη μέρα, και όταν ήρθε το βράδυ, αναπαύθηκαν κάτω από ένα δέντρο. Τότε ο άλλος μοναχός, ο αδελφός που είχε δει το περιστατικό, είπε: «Αδελφέ, έκανες κάτι λάθος. Οι αρχές μας λένε ότι δεν πρέπει να αγγίζουμε γυναίκα». Ο μοναχός που κουβάλησε τη γυναίκα απάντησε: «Μόλις άφησα τη γυναίκα στην άλλη πλευρά, όλο το περιστατικό το ξέχασα. Αλλά εσύ ακόμη κουβαλάς τη γυναίκα στο μυαλό σου». Έτσι κουβαλάμε όλο το παρελθόν στο νου μας και κουβαλώντας το παρελθόν δεν μπορούμε να ζήσουμε και να απολαύσουμε το παρόν.

Περπατάμε σε έναν όμορφο κήπο. Το γρασίδι είναι όμορφο, τα λουλούδια όμορφα, οι πέτρες όμορφες, ο καταρράκτης όμορφος, αλλά τα βλέπουμε μόνο με τα μάτια και καθώς περπατάμε λέμε: «Ωραίο, ωραίο, ωραίο». Γιατί; Επειδή ο νους μας είναι απασχολημένος είτε με το παρελθόν είτε με το μέλλον. Αν ο νους μας ήταν παρών στην ομορφιά του κήπου, τότε το γρασίδι, τα λουλούδια, ο βράχος και ο καταρράκτης θα απολαμβάνονταν στο έπακρο. Και όταν απολαμβάνουμε τη στιγμή στο έπακρο, απολαμβάνουμε την παρουσία της θειότητας, διότι η θειότητα βρίσκεται στα λουλούδια, στο γρασίδι και στον καταρράκτη. Είναι σε κάθε πέταλο, σε κάθε φύλλο. Είναι σε κάθε σταγόνα νερού του καταρράκτη, και μόνο ακούγοντας τον ήχο του νερού που πέφτει, αυτό μπορεί να γίνει θεϊκό μάντρα. Ζούμε στο παρόν, και όταν ζούμε στο παρόν, οι αδυναμίες μπορούν να ξεπεραστούν. Η αδυναμία συχνά δεν υπάρχει πια, αλλά είναι μόνο η μνήμη της αδυναμίας, και αυτή η μνήμη γίνεται η αδυναμία.

ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ, ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΗΜΕΡΑ

Τώρα που μιλήσαμε για το παρελθόν, ας μιλήσουμε για το μέλλον. Θα σας πω άλλη μια ιστορία: μια γυναίκα ζούσε στην Αγγλία. Άκουσε ότι ο κόσμος θα τελειώσει σε δύο εκατομμύρια χρόνια. Έτσι, αυτοκτόνησε αμέσως. Τι σχέση έχουν τα δύο εκατομμύρια χρόνια με το τώρα ή με τα μικρά 60–70 χρόνια της ζωής; Ανησυχούμε συνεχώς για το μέλλον, και αυτός είναι επίσης λόγος που δεν μπορούμε να απολαύσουμε το σήμερα. Έχουμε κάθε είδους ανησυχίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κοιμηθούμε.

Αν ένας επιχειρηματίας θέλει να είναι επιτυχημένος, πρέπει να σχεδιάσει πώς θα λειτουργήσει την επιχείρησή του. Ένα νεαρό ζευγάρι που θέλει να παντρευτεί πρέπει να σχεδιάσει πώς θα ζήσει τη ζωή του και τι θα κάνει. Αλλά αυτό το σχέδιο πρέπει να παραμένει στο υπόβαθρο του νου και όχι να απασχολεί τη σκέψη κάθε λεπτό. Όταν πηγαίνεις στη δουλειά, ξέρεις ότι στο τέλος του μήνα θα πάρεις μισθό. Ξέρεις ότι στο τέλος του μήνα ο μισθός θα είναι εκεί. Από την πρώτη του μήνα μέχρι τις 31, δεν σκέφτεσαι κάθε μέρα τον μισθό που θα έρθει στο τέλος του μήνα. Κανείς δεν το κάνει αυτό. Πηγαίνεις στη δουλειά το πρωί, γυρίζεις το απόγευμα, κάνεις τη δουλειά σου, και ο μισθός δεν βρίσκεται καν στο μυαλό σου. Αλλά στο υπόβαθρο του νου, ξέρεις ότι έρχεται. Μόνο όταν πλησιάζει το τέλος του μήνα κι έχεις μείνει από χρήματα, τότε αρχίζεις να το περιμένεις. Έτσι, σε κάθε περίσταση, το μέλλον υπάρχει. Πρέπει να κάνουμε πράγματα, αλλά δεν ζούμε στο μέλλον σήμερα. Μην περνάτε τη γέφυρα πριν φτάσετε σε αυτήν.

ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΑΚΤΙΚΟΙ

Ξέρω πολλούς διαλογιζόμενους που είναι νοικοκυρές. Η νοικοκυρά ξέρει ότι την ημέρα πρέπει να κάνει το πλύσιμο, το μαγείρεμα, το καθάρισμα και εκατό άλλες δουλειές. Αλλά αντί να κάνει τις δουλειές πρακτικά, πολλές νοικοκυρές τις κάνουν συνεχώς στο μυαλό τους. «Αχ, πρέπει να κάνω το πλύσιμο, πρέπει να κάνω το μαγείρεμα, πρέπει να κάνω τα κρεβάτια, πρέπει να κάνω το καθάρισμα». Ο νους δουλεύει, δουλεύει, δουλεύει. Αυτό κάνουν οι περισσότεροι. Αντί να κάνουν την εργασία που τους περιμένει, σαρώνουν το πάτωμα δέκα φορές με το μυαλό και μία φορά με τη σκούπα.

Ξέρετε ότι ο νους χρησιμοποιεί οκτώ φορές περισσότερη ενέργεια από το σώμα; Έτσι, έχουν χρησιμοποιήσει οκτώ ουγγιές ενέργειας για μια μικρή δουλειά που απαιτεί μία ουγγιά ενέργειας. Αυτή είναι μία αδυναμία. Μετά, η σύζυγος νιώθει κουρασμένη, και ο σύζυγος έρχεται σπίτι από τη δουλειά χωρίς να δει ένα ωραίο χαμόγελο. Ακόμη και πολύ κουρασμένη για να χαμογελάσει. Αυτά είναι τα πρακτικά πράγματα της ζωής. Πάντα πρέπει να είμαστε πρακτικοί. Στη λέξη «hereafter», οι άνθρωποι ανησυχούν περισσότερο για το «after» παρά για το «here». Έτσι, πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε το εδώ και τώρα, και το μετά θα φροντίσει τον εαυτό του. Στην πρακτική ζωή, όλες οι φιλοσοφίες του κόσμου είναι άχρηστες αν δεν γίνουν καθημερινή πρακτική φιλοσοφία.

Θα σας πω άλλη μια ιστορία. Στην Ινδία, έχουμε ανθρώπους που ονομάζονται παντίτ· ένας παντίτ είναι ένας άνθρωπος μορφωμένος στις γραφές. Σε αυτή την ιστορία, έχουμε την πόλη από τη μία πλευρά του ποταμού και τα χωριά από την άλλη. Κάθε μέρα, οι άνθρωποι πηγαίνουν με καράβι από τα χωριά στην πόλη για να εργαστούν, έτσι το πρωί και το απόγευμα διασχίζουν τον ποταμό. Ένας μορφωμένος άνθρωπος, αυτός ο παντίτ, μιλούσε στο καράβι για όλες τις φιλοσοφίες που είχε μελετήσει. Μιλούσε για τη Βεντάντα, τις Ουπανισάδες, τον Πατάντζαλι, τη Σανκχία, όλες αυτές τις φιλοσοφίες, και από τα χωριά, υπήρχαν πολλοί αγρότες στο καράβι καθημερινά, και ένας αγρότης πάντα καθόταν κοντά του. Και ο παντίτ τον ρώτησε: «Διάβασες τη γραφή;» Ο αγρότης είπε: «Όχι». Εκείνη τη γραφή; «Όχι, δεν καταλαβαίνω αυτά τα πράγματα», είπε ο αγρότης. Κάποια μέρα ήρθε καταιγίδα, και το καράβι ταλαντεύτηκε πάνω στο ποτάμι. Έτσι, όλοι έπρεπε να βουτήξουν έξω από το καράβι. Ο αγρότης ρώτησε τον παντίτ: «Ξέρεις να κολυμπάς;» Ο παντίτ δεν ήξερε. Έτσι, τι αξία έχουν όλες εκείνες οι φιλοσοφίες όταν είναι γνωστό ότι πρέπει να διασχίζουν τον ποταμό κάθε μέρα; Δεν είναι καλύτερο να μάθεις να κολυμπάς; Διότι ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει καταιγίδα. Αυτή είναι η πρακτική ζωή.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΝΟΥ

Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να ξεπεράσουμε πολλές από τις αδυναμίες μας χρησιμοποιώντας κοινή λογική, η οποία δεν είναι και τόσο κοινή. Μικρότερες αδυναμίες μπορούν να ξεπεραστούν με κοινή λογική και σωστή σκέψη. Συγκεκριμένες αδυναμίες μπορούν να ξεπεραστούν με συμβουλή. Αν έχεις πρόβλημα με τη βρύση, καλείς έναν υδραυλικό. Αν έχεις πρόβλημα με τη στέγη που στάζει, καλείς έναν επισκευαστή στέγης. Αν έχεις πρόβλημα με το σώμα, καλείς έναν γιατρό, κι αν έχεις πρόβλημα με το εσωτερικό πνεύμα, μιλάς με τον γκουρού σου. Και όταν όλα αυτά δεν βοηθούν, παραδίδεις τον μικρό εαυτό σου στο Θεϊκό Εαυτό. «Το θέλημά Σου να γίνει».

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΟΝΟ Ο,ΤΙ ΑΞΙΖΟΥΜΕ

Όλες οι αδυναμίες μας προέρχονται από μια κύρια ρίζα: επειδή νομίζουμε ότι ολόκληρο το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από εμάς. Ο καθένας νομίζει ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στο σύμπαν, που αποτελεί παρεξήγηση. Θεωρώντας τον εαυτό μας κέντρο του σύμπαντος, επεκτείνουμε τη σημασία του εαυτού. Η επέκταση της αυτοσημασίας είναι η οικοδόμηση του εγώ. Δεν μπορεί να υπάρξει πληγή αν βρούμε Αυτόν μέσα μας και όλες οι αδυναμίες μας εξαφανίζονται. Και ακόμη κι αν δεν Τον έχουμε βρει, αν μόνο αναγνωρίσουμε και παραδοθούμε στο Θέλημά Του, οι αδυναμίες μας θα ξεπλυθούν, κι Εκείνος ξέρει καλύτερα πόσο να δώσει.

Μπορείτε να πάρετε το παράδειγμα ενός δρόμου με πολλές λακκούβες, μικρές και μεγάλες. Όταν έρθει η βροχή ή ο ποταμός υπερχειλίσει, όλες οι λακκούβες καλύπτονται από ένα επίπεδο φύλλο νερού. Η μικρή λακκούβα θα χρειαζόταν λιγότερο νερό· η μεγάλη λακκούβα θα χρειαζόταν περισσότερο. Η Θεϊκή Δύναμη ξέρει την ανάγκη, εμείς όχι. Εμείς μόνο φανταζόμαστε, και μπορούμε να πάρουμε μόνο ό,τι αξίζουμε. Πρώτα να αξίζουμε και μετά να απαιτούμε.

… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Satsang DK 1978 – 02