ΟΙ ΒΑΡΥΤΗΤΕΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΝΕΑ ΔΕΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ
Όλοι θέλουν να γίνουν τόσο σημαντικοί στη ζωή, και όλη αυτή η σημασία είναι φανταστική. Γιατί θέλουν να είναι σημαντικοί; Επειδή τότε μπορούν να εκφράσουν το εγώ που έχουν φέρει μαζί τους. Αντί να ξεφουσκώσουν το εγώ, θέλουν να το φουσκώσουν. Πόσοι άνθρωποι πληγώνονται στη διαδικασία του φουσκώματος του εγώ; Όταν άλλοι τραυματίζονται, αυτό επιστρέφει σε εσένα, γιατί είσαι υπεύθυνος. Είναι ωραίο να είσαι αναγκαίος, αλλά πιο σημαντικό είναι να είσαι καλός. Αυτές είναι τόσο απλές αλήθειες της ζωής. Αν είμαστε καλοί στους ανθρώπους, δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε. Αρκεί να γνωρίζουμε ότι υπάρχει Θεϊκότητα σε όλα, και αυτόματα γινόμαστε καλοί. Πρέπει να προσθέσεις το “ν” στο “ice” και να δεις πόσο ζεστά θα λάμψεις. Φέρουμε αυτά τα βάρη· εννέα δέκατα είναι φανταστικά. Αν μελετήσεις τον φόβο, για παράδειγμα, θα διαπιστώσεις ότι το 9 έως 10% των φόβων σου είναι φανταστικοί. Φοβάσαι πράγματα που ίσως ποτέ δεν συμβούν και προσπαθείς να τα επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου ξανά και ξανά. Τα κάνεις να συμβούν.
Τα πράγματα μπορεί να έχουν λογική σειρά: δύο και δύο κάνουν τέσσερα, και δύο κάνουν οκτώ. Μπορούμε να δουλεύουμε με λογικό τρόπο, και αυτό είναι καλό. Ωστόσο, οι λογικές σκέψεις δεν λειτουργούν πάντα λογικά. Αποδεχόμενοι ότι είμαστε υπεύθυνοι για την ανάπτυξη της δύναμης διάκρισης, εξαλείφουμε το βάρος που φέρουμε, και αυτό το βάρος είναι εννέα δέκατα φανταστικό. Ποιο θα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί αν δεν ήταν εννέα δέκατα; Το χειρότερο είναι ότι θα πεθάνεις και δεν υπάρχει θάνατος. Αυτό είναι άλλο θέμα για συζήτηση. Δεν υπάρχει θάνατος. Τι έφερες μαζί σου και τι θα πάρεις μαζί σου; Έτσι, περνούν τα περιττά βάρη.
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ας σας πω μια ιστορία. Μια πολύ ψηλή γυναίκα ήταν 1,90 μ., και είχε έναν φίλο 1,60 μ., ίσως 1,58 μ. Έβγαιναν το βράδυ, και εκείνη ζούσε ένα μίλι από το σταθμό λεωφορείων. Καθώς πήγαιναν σπίτι, εκείνος την συνόδευε περπατώντας το μίλι. Μια νύχτα της λέει: «Αγάπη μου, άσε με να σε φιλήσω». Ήταν τόσο κοντός που χρειάζεται πάντα σκαλοπάτι. Πέρασαν μπροστά από ένα εγκαταλελειμμένο εργαστήριο σιδηρουργού. Ανέβηκε στον άμβωνα και τη φίλησε. Τίποτα κακό. Ένα από τα ωραιότερα πράγματα, αν ξέρεις να φιλάς. Δύο ψυχές γίνονται μία, όπου η πράνα των δύο σωμάτων συγχωνεύεται τόσο που τα σώματα χάνονται και μόνο η πράνα μένει. Αυτό είναι το φιλί. Μετά συνέχισαν να περπατούν, και σχεδόν είχαν φτάσει σπίτι όταν είπε: «Μπορώ να σε φιλήσω ξανά;» με βλέμμα παρακλητικό. Εκείνη λέει: «Όχι, μία φορά είναι αρκετή». Και αυτός λέει: «Τι ωφελεί να κουβαλάω αυτόν τον άμβωνα;»
Ναι, όλοι κουβαλάμε αυτούς τους «άμβωνες», αλλά αυτά τα φανταστικά βάρη έχουν και άλλες πτυχές. Μία από τις σημαντικότερες είναι η προσδοκία. Αυτός ο νεαρός περίμενε να φιλήσει ξανά τη φίλη του. Η προσδοκία είναι ο πατέρας της απογοήτευσης και η απογοήτευση η μητέρα του πόνου.
Η ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΑΠΟΔΟΧΗ
Η προσδοκία οδηγεί σε απογοήτευση. Αν δεν υπήρχαν προσδοκίες, δεν θα υπήρχε απογοήτευση. Καλύτερα να ζούμε μέρα με τη μέρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε φιλοδοξίες ή σχέδια στη ζωή· σημαίνει υπερβολικές προσδοκίες. Γνωρίζω έναν νεαρό που αγόρασε λαχείο δύο ή τρεις εβδομάδες πριν την κλήρωση, και κάθε μέρα το μυαλό του ήταν σε αυτό. Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στη δουλειά, ήταν ευερέθιστος στο σπίτι, περιμένοντας «Αχ, κάτι θα έρθει για μένα», αλλά δεν ερχόταν ποτέ και ένιωθε απογοήτευση. Επένδυσε μία λίρα για το λαχείο και όταν δεν πήρε 50.000, απογοητεύτηκε πολύ. Έκλαψε. Η γυναίκα του με πήρε τηλέφωνο. Είπε: «Ο σύζυγός μου είναι σε άσχημη κατάσταση. Τι να κάνω;» Είπα: «Βάλε τον στο τηλέφωνο.»
Αν ζούμε υπεύθυνα, μπορούμε να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και τότε αποδεχόμαστε τα πάντα στη ζωή. Κάθε περίσταση μπορεί να γίνει αποδεκτή· τίποτα δεν μπορεί να μας φέρει δυστυχία. Δημιουργούμε τη δυστυχία μόνοι μας. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι σαν παράσταση ή ταινία.
Πολλοί πηγαίνουν στο θέατρο και συμμετέχουν συναισθηματικά τόσο που κλαίνε για την τραγωδία που παρατηρούν. Γιατί; Επειδή συμβαίνει ταύτιση μεταξύ του υποκειμενικού τους εαυτού και του αντικειμενικού. Αυτό είναι καλό σε επίπεδο ανάπτυξης όπου όλα είναι ενότητα. Όπου γελώ εγώ, γελάς εσύ· όπου κλαίω εγώ, κλαίς εσύ. Αλλά αυτό δεν είναι μόνο αυτό. Είναι προβολή, ταύτιση. Γι’ αυτό τα James Bond έγιναν τόσο δημοφιλή· ο θεατής ταυτίζεται με τον χαρακτήρα.
Είναι προβολή, και η προβολή προκαλεί ταλαιπωρία. Οι επιχειρηματίες ανακάλυψαν ότι αυτή η φόρμουλα βοηθά να προβάλουμε τον εαυτό μας σε καταστάσεις που δεν είμαστε. Ολόκληρος ο κόσμος είναι έτσι διαμορφωμένος.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΜΑΣ
Υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε εξωτερικές επιρροές επειδή δεν έχουμε αποδεχτεί τον εαυτό μας δεν αναλαμβάνουμε ευθύνη. Θέλουμε να μας «κουβαλούν». Ανάλαβε υπευθυνότητα και δες τις συνέπειες. Δεν παίρνεις τίποτα χωρίς κόστος. Κατανοείς πόσο απλό είναι;
Με αίσθημα αποδοχής και υπευθυνότητας, αναπτύσσουμε διάκριση και αφοσίωση. Η αφοσίωση δεν αφορά μόνο τα παιδιά ή τον σύντροφο, αλλά ό,τι κάνουμε. Κάθε δράση γίνεται χαρούμενη. Καθώς η αφοσίωση εξελίσσεται, γίνεται αγάπη για χάρη της αγάπης.
Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ
Αρχική εξάρτηση, μετά αμοιβαία εξάρτηση, και μετά ενότητα χωρίς διαίρεση. Η παράδοση είναι η κορύφωση της πνευματικής προόδου, όχι η αρχή. Δεν ξεκινάμε παραδίδοντας τα πάντα στον γκουρού· η παράδοση είναι όταν δύο καρδιές γίνονται μία. Η σχέση γκουρού-σέλα είναι μια καρδιά που χτυπά σε δύο σώματα, τα οποία εν τέλει γίνονται αόρατα.
«ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ», ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Όλα είναι φυσικά· χωρίς εξαναγκασμό. Η θέληση είναι πειθαρχία αρχικά. Οι πνευματικές πρακτικές είναι προετοιμασία για τη φώτιση: παράδοση στο Φως. Γινόμαστε ένα με το Φως. Χρησιμοποιούμε τους Μεγάλους Δασκάλους Κρίσνα, Βούδα, Χριστό, Μαχαβίρ ως σημεία εστίασης. Παραδίδουμε στη Θεότητα, όχι στο σώμα. Το σώμα είναι μόνο κανάλι.
Κάθε άνθρωπος είναι προσωποποιημένος Θεός. Η καθοδήγηση από γνώστη μας οδηγεί στην ένωση με την αγάπη και την παράδοση. Όταν η αγάπη και η αφοσίωση γίνουν πλήρεις, ο κόσμος μοιάζει με παιχνίδι, ένα όνειρο χωρίς εφιάλτες. Αυτή είναι η αποδοχή, η αφοσίωση, η παράδοση η κορύφωση. Τότε κατανοούμε τη σημασία των λέξεων: «ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ». Τέσσερις λέξεις: το μυστικό της ζωής.
