Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗ
Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον δρόμο του οικογενειάρχη από τον δρόμο του πνευματικού αναζητητή, γιατί η ίδια η οικογενειακή ζωή είναι ένα πνευματικό μονοπάτι. Πνευματικός αναζητητής σημαίνει ότι βρίσκεται κανείς στον δρόμο προς την πλήρη ολοκλήρωση μέσα του. Με πλήρη ολοκλήρωση εννοούμε την κατάσταση όπου το σώμα, ο νους και το Πνεύμα λειτουργούν σε ενότητα, σε μία ολότητα. Το να γίνεις πνευματικός αναζητητής δεν σημαίνει ότι πρέπει να φύγεις μακριά από τον κόσμο, ούτε ότι πρέπει να παραδοθείς σε κάποια μορφή φυγής. Όπως έχω πει και πριν, οι λεγόμενοι πνευματικοί αναζητητές που θέλουν να βρουν τη Θεότητα και να ξεφύγουν από τον κόσμο, μπορεί να μην το κάνουν επειδή αναζητούν κάτι ανώτερο από τους ίδιους. Αν πράγματι αναζητούσαν κάτι ανώτερο από τους ίδιους, τότε αυτή η ανωτερότητα, αυτή η Θεότητα, είναι πανταχού παρούσα. Είναι παντού, και αν είναι παντού, γιατί να μην βρίσκεται και στον δρόμο του οικογενειάρχη;
Στην πνευματική αναζήτηση δεν χρειάζεται να γίνεις ερημίτης. Μερικοί πιστεύουν ότι, γινόμενοι ερημίτες, μπορούν να συγκεντρώσουν όλη τους την προσοχή σε αυτή την αναζήτηση. Αυτό είναι, βέβαια, αληθινό, όμως ας το δούμε και από μια άλλη οπτική: όλη αυτή η συγκέντρωση μπορεί να υπάρξει μέσα στον δρόμο του οικογενειάρχη και ο δρόμος του οικογενειάρχη είναι ο πιο εύκολος. Μπορείς να ρωτήσεις οποιονδήποτε ψυχίατρο: αν κάποιος δεν έχει την ιδιοσυγκρασία του ερημίτη και κλειστεί σε μια σπηλιά, μπορεί πολύ εύκολα να εμφανίσει άνοια. Έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους αναζητητές που νόμιζαν ότι, αν απλώς φύγουν από όλα, θα βρουν αυτό που αναζητούν. Όμως αυτό σπάνια έχει αποτέλεσμα, γιατί πρώτα απ’ όλα στερούνται αυτά στα οποία είχαν συνηθίσει. Ρίχνονται σε ένα είδος μοναξιάς και επιδίδονται σε πρακτικές για τις οποίες το νευρικό τους σύστημα δεν είναι έτοιμο, και αυτό μπορεί να τους σπρώξει στην τρέλα. Οι άνθρωποι που ζουν στον κόσμο έχουν συγκεκριμένα πρότυπα ζωής, και αυτά τα πρότυπα είναι που φτιάχνουν εσένα και εμένα όπως είμαστε. Επομένως, πρέπει να ξεκινήσουμε από εκεί που βρισκόμαστε, και βρισκόμαστε στον δρόμο του οικογενειάρχη. Έχουμε τις ευθύνες μας, σύζυγο, παιδιά, ό,τι κι αν είναι.
Το πρώτο βήμα στην αναζήτηση είναι να αποδεχτούμε αυτή την ευθύνη. Αν οποιαδήποτε ευθύνη αναλαμβάνεται πλήρως και εκπληρώνεται όσο καλύτερα μπορούμε, τότε αυτόματα γίνεται ένα σκαλοπάτι που αφυπνίζει κάτι μέσα μας. Γιατί μέσα στην υπευθυνότητα της ζωής συναντάς πολλές προκλήσεις και χωρίς προκλήσεις δεν μπορεί να υπάρξει αναζήτηση, γίνεσαι απαθής. Όταν έχουμε δυσκολίες στη ζωή και τις αντιμετωπίζουμε με υπευθυνότητα, αναπτύσσουμε αυτόματα την ποιότητα της αποδοχής. Όταν αποδεχτούμε τη θέση μας και γίνουμε υπεύθυνοι, αρχίζουμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε τις αντίξοες συνθήκες. Αρχίζουμε να δρούμε με τρόπο που αλλάζει τα γεγονότα και προσπαθούμε να βρούμε ευκαιρία μέσα σε κάθε αντιξοότητα. Θα έλεγα πως, αν θέλουν οι άνθρωποι να προχωρήσουν πιο γρήγορα, πρέπει να έχουν περισσότερες δυσκολίες.
ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ
Τι όμορφη ευχή, αλλά ας τη διευκρινίσω: να έχουμε αντιξοότητες και να τις βλέπουμε στη σωστή τους προοπτική, γιατί, στην πραγματικότητα, δεν είναι αντιξοότητες. Για παράδειγμα, έχεις μια δουλειά και κερδίζεις χίλιες λίρες τον μήνα· μπορεί να είναι πολλά χρήματα, οπότε τι θα κάνεις; Ίσως θα βγαίνεις το βράδυ σε διάφορα εστιατόρια και σε όλες τις λεγόμενες κοσμικές, προσωρινές, απολαύσεις. Τώρα όμως έρχεσαι σε μια θέση όπου χάνεις τη δουλειά. Η δουλειά γίνεται πλεονάζουσα, όχι επειδή δεν έχεις ικανότητα, αλλά επειδή η θέση καταργείται. Έτσι, βρίσκεις μια άλλη δουλειά. Έχεις ευθύνες, σύζυγο και παιδιά στο σπίτι, οπότε πιάνεις μια δουλειά με πεντακόσιες λίρες, για να τα βγάλεις πέρα. Τι ευλογία είναι αυτό. Είναι ευλογία, γιατί μέσα σε αυτή την ευλογία του «τα βγάζω πέρα με πεντακόσιες λίρες» αναπτύσσεις πειθαρχία. Τώρα θα κάνεις προϋπολογισμό, όλα εκείνα τα νυχτερινά κέντρα θα ξεχαστούν και δεν θα έχεις πονοκέφαλο την επόμενη μέρα. Έτσι έρχονται η υπευθυνότητα, η αποδοχή και η πειθαρχία. Τώρα πειθαρχείς τον εαυτό σου και τον τρόπο ζωής σου, ώστε να γίνεται αυτόματα μια αναζήτηση. Αυτές είναι οι προϋποθέσεις του πνευματικού μονοπατιού, μια αίσθηση ευθύνης και μια αίσθηση αποδοχής. Όπως η Προσευχή της Γαλήνης που όλοι ξέρετε: «Θεέ μου, δώσε μου το θάρρος να αλλάζω όσα μπορώ να αλλάξω, τη γαλήνη να αποδέχομαι όσα δεν μπορώ να αλλάξω και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά».
Ο ΠΙΟ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΡΑΤΤΕΙΣ
Ασκώντας αυτή την πειθαρχία, αλλάζεις τα πρότυπα του νου σου, αλλάζεις τις παλιές αυλακώσεις που σε οδηγούσαν προς τα κάτω, και με αυτή την πειθαρχία ανεβαίνεις, ανεβαίνεις, ανεβαίνεις. Αυτή είναι μία πνευματική αναζήτηση από μόνη της, ίσως εκφρασμένη με άλλα λόγια. Δεν χρειάζεται να κάθεσαι σταυροπόδι σε μια σπηλιά και να λες «Ράμα, Ράμα, Ράμα, Ράμα, Ράμα, Ράμα, Ράμα, Ράμα». Αχ, άσκοπη επανάληψη.
Όταν η ζωή γίνει ρυθμισμένη, θα διαπιστώσεις ότι πολλές φυσιολογικές, βιολογικές και ψυχολογικές αλλαγές θα συμβούν μέσα σου. Εξαιτίας εκείνων των πολλών χρημάτων έτρωγες σκουπίδια, τώρα όμως θα εξισορροπήσεις τρώγοντας θρεπτικές τροφές. Όχι πια εκείνα τα εστιατόρια, που είναι χάσιμο χρόνου· δεν ξέρεις τι γίνεται στις κουζίνες. Τώρα αναγκάζεσαι να μαγειρεύεις στο σπίτι και θα δεις ότι για την οικογένειά σου θα αγοράζεις την πιο θρεπτική τροφή στο ένα τέταρτο του κόστους που θα πλήρωνες στο εστιατόριο ή και λιγότερο. Έτσι βοηθάς τον εαυτό σου σωματικά και αυτό, φυσικά, συνδέεται με το βιολογικό σου είναι.
Τώρα έχεις αναπτύξει μια στάση προσφοράς προς την οικογένειά σου. Παλιά, όταν τα χρήματα ήταν άφθονα, αυτή η προσφορά προς την οικογένεια δεν υπήρχε πραγματικά. Υπήρχε επιφανειακά, αλλά δεν ερχόταν από μέσα. Τώρα λες: «Θα τα βγάλω πέρα για την οικογένειά μου». Είσαι οικογενειάρχης, να το θυμάσαι αυτό, και κάνοντάς το, τι τεράστια ψυχολογική ανταμοιβή λαμβάνεις, γιατί νιώθεις ότι κάνεις κάτι. Τώρα αρχίζεις να πράττεις για την οικογένειά σου και για το περιβάλλον σου μέσα στο πλαίσιο της οικογενειακής ζωής. Ο πιο σίγουρος τρόπος για να πετύχεις οτιδήποτε είναι να πράττεις, γιατί το να σκέφτεσαι κάτι αφήνει εντυπώσεις στον νου, αλλά με το να πράττεις, αυτές οι εντυπώσεις ενισχύονται. Και με αυτή την αίσθηση προσφοράς, με το να πράττεις, αναπτύσσεις μεγαλύτερη οικειότητα στην οικογένεια, και αναπτύσσοντας αυτή τη μεγαλύτερη οικειότητα στην οικογένεια, εκφράζεται μεγαλύτερη αγάπη. Και δεν είναι η αγάπη πνευματικό μονοπάτι;
ΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗΣ ΓΙΝΕΣΑΙ ΚΑΡΜΑ ΓΙΟΓΚΙ
Τώρα αρχίζεις να αγαπάς περισσότερο και να αισθάνεσαι μεγαλύτερη ενότητα στην οικογένεια. Αυτό που νομίζαμε ως αντιξοότητα – την απώλεια μιας δουλειάς των χιλίων λιρών και την πτώση στις πεντακόσιες – κοίταξε την ευκαιρία που κρύβεται εκεί· αυτός είναι ο δρόμος του οικογενειάρχη. Όταν αυτή η αγάπη αναπτυχθεί, γινόμαστε ευσυνείδητοι στο καθήκον· εκπληρώνουμε όλα μας τα καθήκοντα προς τις γυναίκες, τους άνδρες και τα παιδιά μας. Για παράδειγμα, πριν, η γυναίκα θα πήγαινε στα Harrods να αγοράσει ένα κοστούμι για το μικρό αγόρι και θα πλήρωνε πενήντα λίρες. Τώρα θα αγοράσει ένα κομμάτι ύφασμα και θα το ράψει στη μισή τιμή, και θα είναι ακόμη καλύτερο, γιατί όλα τα κέρδη του χονδρέμπορου και του λιανέμπορου κόβονται, και όμως δεν στερείσαι τίποτα. Αυτός είναι ο δρόμος του οικογενειάρχη.
Ακολουθώντας τον δρόμο του οικογενειάρχη, γίνεσαι Κάρμα Γιόγκι. Καθώς η ευθύνη, η αποδοχή, το καθήκον και η αγάπη αυξάνονται, φτάνεις σε ένα στάδιο όπου πράττεις για χάρη της πράξης. Κάνεις για χάρη του ίδιου του πράττειν και, όσο προχωράς, δεν ζητάς πια ανταμοιβή για ό,τι κάνεις. Αυτό συμβαίνει μέσα στην οικογενειακή ζωή στο σπίτι, αλλά είναι σαν να ρίχνεις ένα βότσαλο σε μια λίμνη, και οι κυματισμοί απλώνονται, απλώνονται και φτάνουν μέχρι τη γειτονιά σου, όπου επίσης προσφέρεις. Το αυτοκίνητο του γείτονα έχει κολλήσει το πρωί σε αυτόν τον υπέροχο κρύο αγγλικό καιρό, και δεν θα περάσεις με το δικό σου, θα σταματήσεις και θα τον βοηθήσεις να το σπρώξει. Όμως όταν είχες την έπαρση όλων εκείνων των χρημάτων, δεν χρειαζόσουν κανέναν.
Γνώριζα έναν επιχειρηματία στην Πρετόρια, είχε μια πανέμορφη λιμουζίνα, και ο οδηγός του τον πήγαινε όπου ήθελε, ενώ εκείνος καθόταν πίσω και δεν κοίταζε ούτε αριστερά ούτε δεξιά. Κοίταζε μόνο μπροστά ή διάβαζε εφημερίδα. Όταν όμως έχασε την επιχείρησή του στην Princely Street, άρχισε να περπατά και σε όλους όσους συναντούσε έλεγε «Γεια σας, κύριε τάδε», «Καλημέρα, κυρία τάδε». Δες τα πλεονεκτήματα, δες πόσο άνοιξε η καρδιά του. Προσπαθώ να σου πω ότι μπορεί να υπάρχουν δυσκολίες στον δρόμο του οικογενειάρχη, αλλά αυτές οι δυσκολίες είναι ωφέλιμες, γιατί, αναπτύσσοντας αυτές τις ποιότητες, αλλάζουμε την καρδιά μας και τη στάση μας απέναντι στη ζωή. Τότε αρχίζουμε να ζούμε.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΚΤΟΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ
Όλα αυτά θα τα χάσεις αν αποσυρθείς σαν πνευματικός αναζητητής. Δες πόσα χάνεις, και σου λέω ότι σε αυτή την εποχή δεν χρειαζόμαστε Γιόγκι ή Σαντούς που περιφέρονται στους δρόμους χωρίς να κάνουν καμιά σκληρή δουλειά και ζουν από το λίπος της γης με τις ελεημοσύνες των άλλων. Χρειαζόμαστε εργαζόμενους, χρειαζόμαστε ανθρώπους που πράττουν, και αυτό θα φέρει μεγαλύτερη ισορροπία σε αυτόν τον κόσμο, γιατί ο νους τους είναι πλήρως απασχολημένος με όλες αυτές τις πλευρές της ζωής που συζητήσαμε. Δεν υπάρχει χρόνος για τρέλα, δεν υπάρχει χρόνος για ψυχιατρικά νοσοκομεία. Αν θέλεις να τρελαθείς ή να φτάσεις στο χείλος της σχιζοφρένειας ή οποιασδήποτε ψυχικής διαταραχής, θα σου δείξω έναν πολύ απλό τρόπο, απλώς μην κάνεις τίποτα. Και θα δεις πώς ο νους και το σώμα σου θα αρχίσουν να εκφυλίζονται. Όλων των ειδών οι σωματικές και ψυχικές ασθένειες θα εμφανιστούν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι, ενώ εκτελείς τα καθήκοντά σου, δεν έχεις υψηλές, καλές και ανυψωτικές σκέψεις, γιατί κάθε σκέψη που σκέφτεσαι εκπέμπει πάντοτε μια δύναμη τόσο ισχυρή που επηρεάζει ολόκληρο το περιβάλλον. Γυρίζεις στο σπίτι από τη δουλειά σε φοβερή κατάσταση και θα κάνεις τους πάντες στο σπίτι να αισθάνονται άβολα χωρίς να πεις ούτε μια λέξη, γιατί η ατμόσφαιρα που έχεις δημιουργήσει γύρω σου δεν ευνοεί την ειρήνη. Έτσι, συνειδητά, προσπαθούμε να σκεφτόμαστε ανυψωτικές σκέψεις, να διαβάζουμε καλά βιβλία και να ακούμε λόγια σοφίας, πάνω στα οποία στοχαζόμαστε. Πρώτα τα ακούμε, τα στοχαζόμαστε και μετά τα εφαρμόζουμε. Αυτό μπορεί να συνδυαστεί πολύ εύκολα με τη ζωή του οικογενειάρχη· μπορείς να το κάνεις ακόμη και στο γήπεδο του ποδοσφαίρου, ενώ παίζει η Liverpool ή η Arsenal.
Μπορείς να το κάνεις στο γήπεδο του ποδοσφαίρου, μπορείς να το κάνεις στην τουαλέτα. Εκεί κάνω εγώ τις καλύτερες σκέψεις μου. Ο νους μπορεί να είναι πλήρως απασχολημένος με καλές, ανυψωτικές σκέψεις, όπου κι αν βρίσκεσαι. Δεν είναι αυτό το πνευματικό μονοπάτι; Το πνευματικό μονοπάτι δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο. Αν το χωρίσεις από την καθημερινή ενεργή ζωή σου, τότε δεν είναι πνευματικό μονοπάτι. Έτσι, μαζί με την καθημερινή δραστηριότητα και την εσωστρέφεια του διαλογισμού και των πνευματικών πρακτικών, πρέπει να υπάρχει και αυτή η εξωστρέφεια, γιατί οικοδομείς μέσα σου τεράστια ποσότητα ενέργειας· αντλείς μια πανίσχυρη δύναμη από τα βάθη σου, η οποία πρέπει να εκφραστεί. Αν γεμίζεις συνεχώς ένα μπουκάλι με αέριο, το μπουκάλι θα σκάσει. Χρειάζεται εκτόνωση, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη εκτόνωση από τη δράση. Ακόμη και τα νοσοκομεία το κάνουν αυτό, προσφέροντας συγκεκριμένες δραστηριοθεραπείες. Έτσι, όταν ο νους είναι ταραγμένος μέσα στην καθημερινή ζωή, όπως λέει η παλιά παροιμία, «πήγαινε να κόψεις ένα κούτσουρο». Είναι πολύ ακριβές, και λειτουργεί. Το πνευματικό μονοπάτι δεν είναι αποκομμένο από την καθημερινή πρακτική ζωή, και μπορείς να το πάρεις πολύ σοβαρά, αλλά όχι τόσο σοβαρά ώστε να γίνει εμμονή.
ΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗ ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ
Γνωρίζω ανθρώπους που θα παραμελούσαν όλα τους τα καθήκοντα· η σούπα στην κατσαρόλα θα καιγόταν ενώ εκείνοι θα ήταν βυθισμένοι στον διαλογισμό. Δεν είναι απαραίτητο αυτό. Το να φτιάχνεις τη σούπα μπορεί να γίνει διαλογισμός, γιατί χύνεις όλη σου την ύπαρξη μέσα της – και πρέπει να είναι χορτοφαγική σούπα, πρέπει. Έτσι, ο διαλογισμός δεν είναι μόνο μισή ώρα το πρωί και μισή ώρα το βράδυ· αυτό απλώς σε ξαναγεμίζει και επαναφορτίζει τις μπαταρίες. Όμως η καθημερινή δραστηριότητα, η καθημερινή ζωή, με τη συνειδητή προσπάθεια να ζεις έτσι ώστε οι φαινομενικές αντιξοότητες να εξαλείφονται, ώστε το μονοπάτι να ομαλύνεται, αυτό είναι το πνευματικό μονοπάτι.
Στο κάτω–κάτω, τι αναζητούμε; Την ευτυχία αναζητούμε, έτσι δεν είναι; Ο άνθρωπος που πάει να καθίσει σε μια σπηλιά, τι αναζητά; Και αυτός τη χαρά αναζητά, να ενωθεί με τη Θεότητα. Αλλά δεν θα μου άρεσε να ενωθώ με τη Θεότητα μόνος. Άφησέ με να ενωθώ με τη Θεότητα μέσα σε ένα πλήθος. Πόσο όμορφο, πόσο ωραίο. Έτσι, όταν εφαρμόζουμε αυτές τις απλές εντολές που όλες οι θεολογίες του κόσμου διδάσκουν, εφαρμόζουμε την Κάρμα Γιόγκα. Η Κάρμα Γιόγκα δεν σημαίνει ότι είναι σοβαρή ή μη σοβαρή· είναι το μέσο ανάμεσα στα δύο.
Υπάρχει η σοβαρότητα και ο πόθος να βρούμε αυτό που βρίσκεται μέσα μας. Υπάρχει αυτός ο σκοπός να βρούμε την ολότητα στη ζωή μας. Υπάρχει αυτός ο στόχος να βρούμε εκείνη τη χαρά, και αυτή η χαρά μπορεί να βρεθεί ως οικογενειάρχης. Έχω πει πολλές φορές ότι είμαι γκουρού για τον οικογενειάρχη και όχι γκουρού για τους μοναχούς.
Το να ζεις καλά δεν σημαίνει να στερείσαι, ούτε να μπεις σε σκληρές ασκήσεις· δεν σημαίνει αυτό. Απόλαυσε τα πάντα, αλλά απόλαυσέ τα με τέτοιο τρόπο ώστε η ίδια η απόλαυση να γίνεται καλή και θεϊκή. Τι σημαίνει αυτό; Η σύζυγος μαγειρεύει ένα ωραίο γεύμα στο σπίτι, κάθεσαι σε ένα όμορφο δείπνο και το απολαμβάνεις, αλλά πάντοτε να έχεις μέσα σου τη συνειδητότητα, τη σκέψη, ότι αυτό είναι μια προσφορά, μια προσφορά μέσω εσένα προς το Θείον, και τότε αυτό το φαγητό θα έχει πολύ πιο ωραία γεύση. Γιατί υπάρχει εκείνη η πινελιά της Θεότητας μέσα του. Θεωρείς το φαγητό αυτό ως θεϊκό και γνωρίζεις πως η Θεότητα βρίσκεται και μέσα σου. Εδώ η Θεότητα, στις δυαδικές της μορφές, παίρνει την όψη της ενότητας, το Θείο προς το Θείο.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ, Η ΑΦΟΣΙΩΣΗ
Στους ναούς της Ινδίας υπάρχουν τα αγάλματα του Βούδα, του Κρίσνα, του Ράμα και όλων των άλλων· συνήθως οι άνθρωποι πηγαίνουν άνθη. Έτσι, κάποιος πήγε στον κήπο και μάζεψε λουλούδια για να τα προσφέρει στα πόδια της Θεότητας. Επειδή ήταν καλός φίλος, του μίλησα και του είπα: «Παίρνεις τα λουλούδια από τον Θεό για να τα προσφέρεις στον Θεό. Τι κάνεις;» Μου είπε: «Ε, να, είναι η παράδοση, κι έτσι κάνουμε συνήθως». Του είπα: «Τα λουλούδια που μεγαλώνουν εκεί είναι πιο κοντά στη Θεότητα από το να τα βάλεις στο άγαλμα ή στο είδωλο, γιατί εκεί το λουλούδι βρίσκεται στην φυσική του κατάσταση. Είναι μέσα στο χώμα, ριζωμένο σε ό,τι κι αν αποτελεί τη γη, κι εσύ το κόβεις από εκεί και το βάζεις στα πόδια αυτού». Μου απάντησε: «Δεν ξέρω, αυτό το κάνουν χιλιάδες χρόνια, κι εγώ το κάνω». Τότε του είπα: «Άφησέ με να σου πω τι σημαίνει αυτό. Δεν αρνούμαι ότι πρέπει ή δεν πρέπει να το κάνεις· πάρε τα λουλούδια και πρόσφερέ τα εκεί. Όμως αυτό που συμβαίνει εδώ είναι η αφοσίωσή σου. Αυτό είναι που πρέπει να ληφθεί υπόψη, η αφοσίωσή σου στο να προσφέρεις λουλούδια στη Θεότητά σου. Σκέψου όχι τη γραμμή του τυπικού, αλλά τη γραμμή της αφοσίωσης που αφυπνίζεται μέσα σου. Αν το κάνεις μηχανικά, δεν έχει καμιά αξία. Αν το κάνεις μόνο και μόνο επειδή γίνεται χιλιάδες χρόνια, δεν έχει καμιά αξία. Αυτό που μετράει είναι πόσο αφοσιωμένος νιώθεις τη στιγμή που κόβεις τα λουλούδια για να τα βάλεις στα πόδια της Θεότητάς σου». Αυτό μετράει». Έτσι, στη ζωή του οικογενειάρχη αναπτύσσεις επίσης αυτή την αφοσίωση.
Αυτή η αφοσίωση δεν περιορίζεται στους ναούς. Έχω γνωρίσει τους πιο βαθιά θρησκευόμενους ανθρώπους που δεν πηγαίνουν ποτέ σε εκκλησίες, αλλά ζουν μια καλή, έντιμη, ειλικρινή, αφοσιωμένη ζωή, και όμως θα βρεις ανθρώπους που πάνε στην εκκλησία και είναι οι μεγαλύτεροι υποκριτές.
Αυτό συμβαίνει παντού, σε όλες τις θρησκείες και σε όλα τα μέρη του κόσμου. Αυτό που μετράει είναι το κίνητρο, η αφοσίωση, το πώς νιώθεις μέσα σου. Καθώς αυτή η αφοσίωση μεγαλώνει και επιτελείς την πράξη με αφοσίωση προς τη Θεότητά σου, τον σύζυγό σου, τη σύζυγό σου ή τα παιδιά σου, αυτό θα ανοίξει την καρδιά σου. Στον δρόμο του οικογενειάρχη έχεις όλες αυτές τις ευκαιρίες να ανοίξεις την καρδιά, τον πυρήνα της προσωπικότητάς σου. Ενισχύοντας τον πυρήνα της προσωπικότητάς σου, αλλάζεις τον χαρακτήρα σου. Από ένας λεγόμενος αμαρτωλός άνθρωπος γίνεσαι ένας άγιος άνθρωπος, και όμως τόσο απλός, χωρίς ράσα και επιδεικτικά εξαρτήματα. Δεν τα χρειάζεσαι· χρειάζεσαι αυτή την αλλαγή καρδιάς, το άνοιγμα, τη διεύρυνση της καρδιάς, για να έρθεις όλο και πιο κοντά στον πυρήνα της προσωπικότητάς σου, εκεί όπου κατοικεί η Θεία Δύναμη. Τότε τα σώματα δυναμώνουν, ο νους δυναμώνει, γίνεται ολόκληρος και θεραπεύεσαι. Θεραπεύεσαι από μόνος σου. Γι’ αυτό, όταν ρώτησαν τον Ιησού, εκείνος είπε: «Η πίστη σου σε έσωσε», και αυτό ακριβώς σημαίνει στην καθημερινή τέχνη του ζην, γιατί η ζωή είναι τέχνη, και η τέχνη πάντα εκφράζεται, πάντα ανθίζει όλο και περισσότερο στην ανώτερη και μεγαλύτερη δόξα της. Δεν είναι αυτό πνευματικό μονοπάτι; Αυτή είναι η Κάρμα Γιόγκα, ένα πνευματικό μονοπάτι.
ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΣΠΙΤΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ
Για να πετύχουμε όλα αυτά, χρειαζόμαστε έναν ορισμένο βαθμό εγρήγορσης, και πώς αναπτύσσει κανείς αυτή την εγρήγορση; Μπορεί να ξεκινήσει με τυφλή πίστη και συνειδητή προσπάθεια στον τρόπο ζωής. Καθώς βλέπεις την προσωπικότητά σου να αλλάζει και τις αλλαγές που συμβαίνουν μέσα σου μέσα από τη δράση σου, αυτή η τυφλή πίστη γίνεται πίστη. Δεν παραμένει πια τυφλή· οι επίδεσμοι βγαίνουν. Τότε αυτή η πίστη αυξάνεται, γιατί έχεις δει τις αλλαγές μέσα σου.
Πολλοί άνθρωποι βασίζονται στον γκουρού – ότι αυτός πρέπει να κουνήσει ένα ραβδί και να τους αλλάξει. Ναι, οι διαλογιστικές πρακτικές είναι καλές, αλλά αυτό είναι μόνο το εβδομήντα τοις εκατό· εκείνο το μικρό δέκα τοις εκατό για το οποίο μιλάω πάντα είναι δική σου δουλειά. Όταν λοιπόν αυτά τα διάφορα πεδία της ζωής αλλάζουν με λίγη συνειδητή προσπάθεια, ενθαρρύνεσαι από τις αλλαγές. Αυτές είναι οι πινακίδες που έχουμε αναφέρει, και με εκείνη την ενθάρρυνση προχωράς πιο γρήγορα και πιο γρήγορα.
Είμαστε όλοι μικρά παιδιά. Όταν ένα παιδί είναι στην τάξη, ένας καλός δάσκαλος θα το ενθαρρύνει. Ενθαρρύνεις το παιδί όταν κάνει κάτι καλό, και εξαιτίας αυτής της ενθάρρυνσης το παιδί θα νιώσει χαρά και μέσα σε αυτή τη χαρά θα προσπαθήσει να κάνει περισσότερα. Όταν έχουμε αυτές τις μικρές ενθαρρύνσεις μέσα από τις δικές μας προσπάθειες, υποστηριγμένες από τις πρακτικές του διαλογισμού και τη Χάρη, τη Γκουρουσάκτι που αντλούμε μέσω των διαλογιστικών πρακτικών, ο δρόμος μας επιταχύνεται· πηγαίνουμε πιο γρήγορα και προοδεύουμε ταχύτερα. Και όσο προοδεύουμε πιο γρήγορα, ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στο φυσικό μας σπίτι, κι αυτό είναι το νόημα όλων των θρησκειών, αυτό είναι όλο κι όλο, τόσο απλό. Αν έχουμε κάποια αδυναμία ή ελάττωμα και αποφασίσουμε «Κοίτα, θα το αλλάξω αυτό», μπορείς να το αλλάξεις, και όσο περισσότερο ασκείται αυτή η μικρή θέληση, τόσο περισσότερο δυναμώνει, και εξαιτίας της ενδυνάμωσης της θέλησης επιτυγχάνονται μεγαλύτερα αποτελέσματα.
Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ
Ο αληθινός αναζητητής του πνευματικού φωτισμού δεν αισθάνεται συνειδητά ότι είναι αναζητητής, γιατί εδώ ο ίδιος ο σκοπός, η ιδέα της αναζήτησης, εμπλέκει ένα είδος νοητικής δραστηριότητας, μέσω της οποίας αναζητάς αποτελέσματα. Από τη στιγμή που κυνηγάς αυτά τα αποτελέσματα, αυτά απομακρύνονται από σένα. Γιατί θέλεις τον φωτισμό; Δεν τον χρειάζεσαι. Δεν χρειάζεται να τον αναζητάς, δεν χρειάζεται να βγεις στους σκοτεινούς δρόμους με έναν φακό. Όχι, αυτός θα έρθει από μόνος του. Δεν μπορείς να τον εξαναγκάσεις, αλλά μπορείς να κάνεις κάτι, ζώντας μια καλή οικογενειακή ζωή, και αυτά τα πράγματα απλώς έρχονται.
Την άλλη μέρα χρησιμοποίησα μια αναλογία που θα χρησιμοποιήσω ξανά γιατί μεταφέρει ένα μήνυμα. Ενώ διαλογιζόμουν σε έναν κήπο, υπήρχαν όμορφα λουλούδια. Όταν είδα τις όμορφες πεταλούδες, συνειδητοποίησα ότι οι όμορφες πεταλούδες έρχονται μόνο εκεί όπου υπάρχουν όμορφα λουλούδια. Ας γίνει λοιπόν ο κήπος της ζωής μας όμορφος και τότε οι όμορφες πεταλούδες θα έρθουν αυτόματα. Δεν χρειάζεται να τις καλέσεις και δεν χρειάζεται να καλέσεις τον φωτισμό· έρχεται αυτόματα. Η ιδέα είναι να ζεις τη ζωή στο έπακρο, αλλά με τα σωστά, ηθικά και ηθικοπλαστικά πρότυπα.
Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΗΤΙΚΗ, ΑΛΛΑ ΠΡΑΚΤΙΚΗ
Αυτή η ομιλία αναφέρεται περισσότερο στην ηθική και την ηθικότητα. Όμως, ξεκινώντας από αυτό το μικρό σημείο, βλέπεις πώς όλες αυτές οι αρετές προστίθενται η μία στην άλλη, έρχονται, έρχονται και συσσωρεύονται. Έτσι γίνεσαι ένας αληθινός αναζητητής· αν και υπάρχει η ιδέα στον νου ότι «αναζητώ ένα σπίτι, αναζητώ αυτό που είναι Θείο μέσα μου, αυτός είναι ο στόχος μου», ωστόσο, πρέπει να δράσω για να φτάσω στον στόχο.
Αν θέλεις να οδηγήσεις μέχρι το Hayes, έχεις την ιδέα ότι πηγαίνεις στο Hayes. Εντάξει, αλλά δεν θα σκέφτεσαι σε κάθε βήμα ή σε κάθε μίλι του δρόμου «Hayes, Hayes, Hayes, Hayes, Hayes». Όχι. Έχεις ορίσει την πορεία, είσαι στον δρόμο, συνεχίζεις να οδηγείς και αναπόφευκτα θα φτάσεις εκεί. Το Hayes δεν πρόκειται να φύγει· είναι εκεί, δεν θα τρέξει να κρυφτεί. Η Θεότητα είναι μέσα σου· αν δράσουμε όπως πρέπει, δεν θα εξαφανιστεί.
Έχεις τις Γραφές που σου λένε αυτά τα πράγματα. Έχεις και κάποιους καλούς γκουρού που σου λένε αυτά τα πράγματα – αυτό με κάνει καλό! Λοιπόν, έτσι είναι. Ως οικογενειάρχης μπορείς να είσαι και αναζητητής, αλλά μην αφήσεις την ιδέα της αναζήτησης να γίνει τόσο κυρίαρχη ώστε να χαλάει την καθημερινή σου ζωή. Γνώρισα έναν νέο άνθρωπο που καθόταν από το πρωί ως το βράδυ μελετώντας διάφορες Γραφές. Διάβαζε όλες τις διαφορετικές φιλοσοφίες, κι όμως η γυναίκα και τα παιδιά του πεινούσαν. Τι είδους αναζήτηση είναι αυτή; Δραπετεύει μέσα στα βιβλία του. Φυσικά, αφιέρωσε μια ή δύο ώρες στις μελέτες σου, διάβασε αυτά τα πνευματικά βιβλία, αλλά φρόντισε πρώτα τις ευθύνες σου· αυτό είναι το νόημα.
Μπορείς να είσαι οικογενειάρχης και αναζητητής· η ίδια σου η αναζήτηση βρίσκεται στις πράξεις σου. Δεν είναι νοητική αναζήτηση, αλλά πρακτική αναζήτηση. Λειτουργεί υπέροχα, ξέρω ότι λειτουργεί!
… Gururaj Ananda Yogi: Satsang Ηνωμένο Βασίλειο 1980 – 04
