Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΧΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Η αποδοχή ενός πράγματος γεννιέται συνήθως πρώτα από τον νου, όπου αποδέχεσαι μια συγκεκριμένη κατάσταση με τον νου, αλλά όχι απαραίτητα με έναν τυφλό ή προκατειλημμένο νου. Η αποδοχή πρέπει να γίνεται στην αληθινή της μορφή και με αληθινή ανάλυση. Μόνο τότε έχει οποιαδήποτε ισχύ η νοητική αποδοχή.
Οτιδήποτε αποδέχεσαι με τον νου σήμερα, μπορείς να το «απο-δεχτείς» ή να το απορρίψεις αύριο, αν δεν υπάρχει αληθινή κατανόηση του θέματος. Άρα, δεν είναι μόνο ο νους που παίζει ρόλο, αλλά, ακόμη πιο σημαντικό, είναι η καρδιά που παίζει τον κύριο ρόλο. Η αποδοχή δεν πρέπει να είναι μόνο με τον νου, αλλά να περιέχει τη δύναμη και την ισχύ της καρδιάς. Πρέπει να έχει εκείνο το αίσθημα, ότι αισθάνομαι, νιώθω, «αποδέχομαι αυτό το λουλούδι ως όμορφο». Σήμερα μπορεί να μου αρέσει αυτό το λουλούδι και αύριο να το βαρεθώ. Τι αξία έχει τότε αυτή η αποδοχή; Αλλά αν το αισθανθώ σε βάθος ότι αποδέχομαι αυτό το λουλούδι ως όμορφο, τότε και αύριο θα παραμένει όμορφο και μεθαύριο πάλι όμορφο θα είναι. Αυτή είναι η αληθινή αποδοχή.
ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ
Οι άνθρωποι συχνά αποδέχονται πράγματα όχι από δύναμη αλλά από αδυναμία, από δειλία. Λένε, «Ε, καλά, δεν γίνεται τίποτα γι’ αυτό, ας είναι». Αν πουλάω ένα κουτί σοκολάτες για 2 λίρες και δεν μπορώ να βρω κανέναν πελάτη, το πουλάω για 1 λίρα, που είναι το κόστος μου, και αποδέχομαι αυτή τη μία λίρα. Αλλά δεν υπάρχει καμιά χαρά σε αυτό, γιατί ξέρω ότι έβαλα πολλή δουλειά, πέρασα πολλή ταλαιπωρία, ταξίδεψα από πόρτα σε πόρτα για να πουλήσω τις σοκολάτες μου, και τώρα, επειδή πρέπει να ταΐσω τη γυναίκα και τα παιδιά μου στο σπίτι, αποδέχομαι αυτή τη μία λίρα. Δεν βγάζω κανένα κέρδος, αλλά τη χρειάζομαι για να πάρω λίγο ψωμί. Και αυτή είναι μια μορφή αποδοχής. Όμως, με τι αίσθημα αποδέχεσαι; Αυτό είναι το ουσιαστικό και κρίσιμο σημείο. Αν το αίσθημα είναι «Ε, καλά, είναι το θέλημα του Θεού, έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα», τότε αυτή η αποδοχή έχει κάποιο αποτέλεσμα, έχει κάποια αξία. Αλλιώς είναι μόνο δειλία.
Είναι υπαναχώρηση. Έχασα τη δουλειά μου ή το μαγαζί μου, αλλά δεν το ήθελα. Όμως, επειδή βρέθηκα σε τέτοιες συνθήκες, δεν έχω άλλη διέξοδο. Αν όμως από την αρχή αποδεχτώ την κατάσταση, ότι θα χάσω τη δουλειά ή το μαγαζί μου, αλλά θα δουλέψω πολύ σκληρά για να δημιουργήσω κάτι άλλο, μια καλύτερη δουλειά ή ένα καλύτερο μαγαζί, τότε αυτή η αποδοχή μπορεί να καρποφορήσει. Έτσι, μαζί με την αποδοχή πρέπει να υπάρχει και αποφασιστικότητα.
Ολόκληρη η Ινδία καταστράφηκε και ζει στη φτώχεια εξαιτίας της αποδοχής, μιας ανόητης μορφής αποδοχής. Μιλούν για το Κάρμα: «Α, ξέρεις, αυτό που είναι γραφτό για μένα θα έρθει». Αυτά είναι απόλυτες ανοησίες. Τα χωράφια μένουν ακαλλιέργητα, τα αγροτικά προϊόντα δεν υπάρχουν, τόση πείνα. Τα εργοστάσια κάθονται αδρανή, κι όμως υπάρχουν εκατομμύρια και εκατομμύρια άνθρωποι εκεί, αλλά δεν θα κάνουν καμία προσπάθεια, και αυτό δεν είναι Κάρμα. Κάρμα σημαίνει δράση. Να κάνεις κάτι γι’ αυτό.
Η αποδοχή της παρούσας κατάστασης είναι εντάξει, αλλά πρέπει να είσαι αποφασισμένος να βελτιώσεις την κατάσταση. Δεν πας να παρασιτήσεις πάνω στους άλλους. Αλλά αν βλέπεις ότι εκπληρώνεις τις υποχρεώσεις σου, τότε η αποδοχή έχει αξία. Διαφορετικά είναι υπαναχώρηση. Σε στριμώχνουν σε μια γωνία του δρόμου μερικοί κακοποιοί. Τι θα κάνεις λοιπόν; Θα σταθείς ακίνητος στη γωνία, δεν θα μπορείς να ξεφύγεις, και θα αφήσεις αυτούς τους δύο να σε σακατέψουν; Όχι. Θα παλέψεις. Αυτή πρέπει να είναι η στάση. Αποδέχεσαι ότι βρίσκεσαι σε μια κατάσταση από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις, αλλά δεν θα σταθείς ακίνητος να σε διαλύσουν, θα παλέψεις.
Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΑΣ, ΑΝΤΡΑΣ, ΟΧΙ ΠΟΝΤΙΚΙ
Είχα μια εμπειρία όταν ήμουν μικρό σχολιαρόπαιδο, που περπατούσα σε έναν έρημο δρόμο και ήταν εκεί δύο νεαροί αλήτες που με είδαν να έρχομαι και σκόπευαν να μου πάρουν τα λίγα κέρματα που είχα πάνω μου. Όταν όμως τους είδα να στέκονται εκεί, δεν πέρασα απέναντι να περπατήσω από την άλλη πλευρά του δρόμου. Έβαλα το χέρι στην τσέπη, ώστε να νομίσουν ότι έχω κάποιο όπλο, και πέρασα ακριβώς ανάμεσά τους. Και δεν με άγγιξαν ποτέ. Αποδέχεσαι μια κατάσταση και κάνεις κάτι γι’ αυτήν. Αλλιώς είσαι δειλός.
Μπορώ να σας δώσω κι ένα άλλο παράδειγμα. Ένα Σάββατο απόγευμα, δούλευα μέχρι τις τέσσερις στο γραφείο. Υπήρχε πολλή δουλειά να γίνει. Και είπα, «Ε, θα παραλείψω σήμερα το μεσημεριανό, θα φάω βραδινό, η δουλειά πρέπει να γίνει». Στο Κέιπ Τάουν οι δρόμοι είναι άδειοι το Σάββατο το απόγευμα, οι δρόμοι έρημοι. Έπρεπε να περάσω από έναν δρόμο που ήταν άδειος. Και ήταν εκεί τρεις αλήτες, γκάνγκστερ, που με είδαν. Είμαι πάντα καλοντυμένος και σκέφτηκαν, «Εδώ μπορούμε να βρούμε κάτι». Είχα περίπου τριάντα ραντ στην τσέπη μου. Με έσπρωξαν λοιπόν μέσα σε μια είσοδο μαγαζιού και άδειαζαν την τσέπη μου. Είπα, «Πάρτε τα». Τα πήραν και άρχισαν να τρέχουν. Τότε τους φώναξα, «Ε, ξεχάσατε το ρολόι μου, ξεχάσατε την πένα μου, γιατί δεν τα παίρνετε κι αυτά;» Γύρισαν πίσω και ο ένας είπε στον άλλο στα Αφρικάανς: «Heer ist ein anderes souter mann», που σημαίνει, «Αυτός είναι άλλου είδους άνθρωπος». Και μου έδωσαν πίσω το πορτοφόλι μου και έφυγαν. Αποδέχτηκα την κατάσταση, αλλά έκανα κάτι γι’ αυτήν. Βλέπετε πώς λειτουργεί η αποδοχή; Αλλιώς απλώς τα υπομένεις όλα.
Το παιδί μου είναι άτακτο, οπότε απλώς θα δεχτώ ότι είναι άτακτο. Όχι. Αναγνωρίζεις ότι το παιδί είναι άτακτο, αλλά το διδάσκεις. Του δίνεις ένα μάθημα, ακόμη κι αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις τη ζώνη, ώστε να μην είναι άτακτο ξανά.
Έτσι, υπάρχουν πολλές όψεις της αποδοχής. Όχι αποδοχή σαν δειλός, ο αληθινός αποδεχόμενος είναι ήρωας, άντρας, όχι ποντίκι.
Η ΑΓΑΠΗ ΕΠΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΠΟΔΟΧΗ
Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη. Έχω κάνει εκατοντάδες κασέτες για την αγάπη. Δεν ξέρω αν πρέπει να επαναλαμβάνω αυτά τα πράγματα, γιατί τις περισσότερες φορές η ίδια ερώτηση επανέρχεται ξανά και ξανά.
Η αγάπη επίσης απαιτεί αποδοχή. Στην αρχή αποδέχεσαι έναν άνθρωπο λόγω της ελκυστικότητάς του και της συμβατότητας ανάμεσα στον νου και την πνευματική ψυχή. Μπορεί να υπάρχει κάποια μικρή σπίθα, κι έτσι αρχίζει η αγάπη. Όταν όμως επιτρέπεις σ’ αυτή την πνευματική σπίθα να μεγαλώνει όλο και περισσότερο, μέχρι που αυτή η σπίθα να ενωθεί με τη σπίθα ή τη φλόγα του Αγαπημένου σου, τότε ξέρεις τι είναι η αγάπη. Αλλιώς παραμένει μόνο μια νοητική ιδέα. Πρέπει να τη βιώσεις. Αν δεν τη βιώσεις, μένει μόνο στο επίπεδο του νου.
Και όπως ξέρετε, ο νους είναι ένα πολύ, πολύ πονηρό ζώο, το πιο πονηρό ζώο στον κόσμο. Σήμερα θα σου πει αυτό, αύριο θα σου πει κάτι άλλο. Σήμερα αγαπάς κάποιον πάρα πολύ και αύριο θα αρχίσεις να τον μισείς, αν είναι λίγο σκληρός μαζί σου. Τότε πού είναι η αγάπη;
ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ, ΝΟΥΣ, ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ
Ειδικά εγώ ως Γκουρού. Μερικές φορές είμαι σκληρός με τους ανθρώπους. Μπορεί ακόμη και να δείξω θυμό, αλλά είναι επιφανειακός θυμός. Δεν προέρχεται από μέσα, είναι μόνο για να διδάξω. Ακόμη και αυτή η τραχύτητα είναι διδασκαλία, και από αυτήν μαθαίνουν για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Στα Ιμαλάια, στο άσραμ του Αλμόρα, στα Μαγιαβάτι Ιμαλάια, αντί να σηκωθώ στις τέσσερις, άργησα μόνο δεκαπέντε λεπτά, και ο Γκουρού μου ήρθε και με ράβδισε στα οπίσθια. «Γιατί άργησες;» Μου δίδασκε πειθαρχία. Εγώ έμαθα απ’ αυτό, όχι εκείνος. Εκείνος γνώριζε, δεν χρειαζόταν να διδαχτεί. Εγώ ήμουν αυτός που χρειαζόταν διδασκαλία. Έτσι, σήμερα αγαπάς κάποιον πάρα πολύ και επειδή σου λέει μια σκληρή κουβέντα, αρχίζεις αύριο να τον μισείς. Αυτή δεν είναι αποδοχή, ούτε αγάπη. Δεν είναι αφοσίωση. Στην αγάπη υπάρχει αφοσίωση. Στην αγάπη υπάρχει ολοκληρωτική αφοσίωση και παράδοση, όπου ο νους, το σώμα και το πνεύμα συγχωνεύονται σε ένα.
Έχω μια πολύ γνωστή ιστορία που ίσως μερικοί από εσάς να έχετε ακούσει σε κασέτα. Ένας άντρας πήγε να δει τη φίλη του και χτύπησε την πόρτα. Η κυρία ρώτησε, «Ποιος είναι;» Και εκείνος λέει, «Είμαι ο κύριος Τζόουνς». Η πόρτα δεν άνοιξε. Την επόμενη νύχτα ξαναπάει, χτυπάει την πόρτα, κι εκείνη ξαναρωτά μέσα από το σπίτι, «Ποιος είναι;» Αυτός λέει, «Είμαι ο κύριος Τζόουνς από το Δουβλίνο». Η πόρτα πάλι δεν άνοιξε. Την τρίτη νύχτα πήγε πάλι, χτύπησε την πόρτα, κι εκείνη ρώτησε, «Ποιος είναι;» Κι εκείνος απάντησε, «Εγώ είμαι, εσύ, αγάπη μου» («I am thee, my love»), και η πόρτα άνοιξε αμέσως.
Για να βρεις αυτή την ενότητα με έναν άλλο άνθρωπο, πρέπει να υπάρχει αφοσίωση, αφοσίωση, θυσία και αίσθηση για τα προβλήματα του άλλου. Έτσι αναπτύσσεται η αγάπη και έτσι βρίσκεται η ενότητα. Θέλουμε να αγαπάμε για τους δικούς μας σκοπούς και τη δική μας ιδιοτέλεια. Αυτό δεν είναι αγάπη. Δεν μπορεί ποτέ να είναι αγάπη. Η αγάπη είναι ανιδιοτελής, εκεί όπου ξεχνάς εντελώς τον εαυτό σου και είσαι δοσμένος και παραδομένος ολοκληρωτικά στον Αγαπημένο σου. Τότε είναι αγάπη. Η αγάπη δεν είναι κάτι για το οποίο μπορείς να πεις, «Αγαπώ αυτό το άτομο για να κερδίσω κάτι». Αυτό δεν είναι αγάπη. Δεν υπάρχει καμία θυσία σε αυτό.
Ο ΓΚΟΥΡΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΧΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΙΑΝΥΣΕΙ
Όταν πραγματικά και αληθινά κατανοήσεις την αγάπη, θα κατανοήσεις τι είναι ο Θεός. Οι άνθρωποι απέχουν πάρα πολύ από αυτό, αλλά το μονοπάτι υπάρχει και ο Γκουρού διδάσκει το μονοπάτι γιατί ο ίδιος το έχει περπατήσει και γνωρίζει τον νου και την καρδιά των ανθρώπων. Ξέρει ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν και πώς να φτάσουν στον στόχο. Επειδή έχει διανύσει ο ίδιος αυτή τη διαδρομή, γι’ αυτό είναι ικανός να δείξει το μονοπάτι. Δεν το δείχνει μόνο με λόγια, αλλά και με το παράδειγμα του. Δεν είναι μόνο τα λόγια του Γκουρού που έχουν σημασία. Εκείνος σου δίνει σοφία ώστε ο νους σου να μπορεί να σκεφτεί, αλλά η πνευματική δύναμη που εκχέει σε όλους εδώ είναι το ουσιαστικό στοιχείο και αυτό που αλλάζει τις ζωές σας.
Κάθε φορά που παίρνετε ένα μάντρα από μένα, πηγαίνοντας σε βαθύ διαλογισμό, σε κάτι σαν την Πράξη της Κοινωνίας (Communion Practise), πρέπει να περάσω μέσα από όλο εκείνο το βάσανο για να φτάσω στον πυρήνα της προσωπικότητάς σας, να δω από τι είστε φτιαγμένοι, σε ποιο στάδιο εξέλιξης βρίσκεστε, σε ποια συναισθηματική κατάσταση, σε ποια σωματική κατάσταση. Δεν είναι αστείο, είναι έργο. Συχνά πρέπει να κάθομαι ώρες και ώρες για να έρθω σε επαφή με το εσωτερικό πνεύμα ενός άλλου ανθρώπου, ώρες και ώρες. Μερικές φορές δεν μπορώ να το κάνω μέσα σε μία ώρα σήμερα, και το αφήνω για μια άλλη ώρα την επόμενη μέρα. Μερικούς ανθρώπους μπορώ να τους αγγίξω αμέσως, ανάλογα με την κατάσταση του νου τους. Αυτή είναι η αγάπη. Αυτή είναι η θυσία. Μέσα σε αυτές τις ίδιες ώρες θα μπορούσα να είχα βγει έξω να δουλέψω και να κερδίσω χρήματα για τη γυναίκα και τα παιδιά μου, για να τους πάρω ψωμί. Αλλά το κάνω από αγάπη για την ανθρωπότητα. Όταν το μάντρα σάς δίνεται, δεν είναι μόνο οι συλλαβές που αντιπροσωπεύουν τις δικές σας δονήσεις, αλλά αυτό κουβαλά και εκείνη την παγκόσμια πνευματική δύναμη που αντλώ από το υπερσυνειδητό επίπεδο και σας τη μεταδίδω με αυτόν τον ήχο. Αυτή είναι η αγάπη. Εκεί που θυσιάζεις όλο σου τον χρόνο και την ενέργεια, κι όμως η γυναίκα και τα παιδιά σου μπορεί να πεινούν. Αυτή είναι η αγάπη.
Όταν έφυγα από το σπίτι για αυτό το ταξίδι, που θα κρατήσει δυόμισι μήνες, έχω ήδη λείψει δεκαεπτά μέρες, και ξέρετε με τι άφησα τη γυναίκα μου επειδή δεν έχω χρήματα; Έφυγα αφήνοντάς της τριάντα πέντε ραντ, περίπου τριάντα λίρες. Αυτό ήταν όλο. Αλλά της είπα ότι έχω πολύ καλούς φίλους: «Κοίτα, ξέρω ότι θα σου τελειώσουν τα χρήματα, γι’ αυτό πήγαινε στον φίλο μου, τον GB, και ζήτησέ του ένα δάνειο, κι όταν γυρίσω θα του το ξεπληρώσω». Αυτή είναι η αγάπη. Πλήρης θυσία για την ανθρωπότητα. Τι κάνουν αυτοί για μένα σε αντάλλαγμα; Δεν με νοιάζει. Μερικές φορές πληγώνεσαι, γιατί πρέπει να τα βγάλεις πέρα. Το νοίκι, το σπίτι, τα παιδιά, το ζην, μου κοστίζουν πάνω από πεντακόσιες λίρες την εβδομάδα. Παρόλα αυτά, δεν με νοιάζει. Εκείνος είναι εκεί πάνω και ξέρει πώς να με φροντίζει. Θα το κάνει. Λίγη ταλαιπωρία, ε και τι έγινε; Πάρε, για παράδειγμα, τα βάσανα του Κρίσνα, του Βούδα, του Χριστού. Λέω, «Εντάξει, αν εκείνοι υπέφεραν, γιατί να μην υποφέρω κι εγώ;» Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να σταθούν πρόσωπο με πρόσωπο με τη Θεότητα και να μην την αναγνωρίσουν καν. Αν ο Χριστός περπατούσε σήμερα στον δρόμο, η αστυνομία θα τον συλλάμβανε για αλητεία, με τα κουρελιασμένα ρούχα του, αυτό σας το υπόσχομαι. Αυτός είναι ο κόσμος.
Είναι ένας σκληρός, σκληρός κόσμος, αλλά μέσα σε αυτή τη σκληρότητα βρίσκω τόση πολλή αγάπη, γιατί μόνο αγάπη μπορώ να δω. Δεν βλέπω τίποτε άλλο παρά αγάπη. Και ακόμη και ο θυμός μου, αν θυμώσω με κάποιον, κι αυτός ο θυμός είναι γεμάτος βαθιά αγάπη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εκφράσεις αυτή την αγάπη. Χτυπάς το παιδί σου με μια ζώνη, πονάει περισσότερο εσένα παρά το παιδί, αλλά του διδάσκεις κάτι. Αυτή είναι αγάπη.
ΘΕΩΡΗΣΕ ΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΩΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΥΗΜΕΡΙΑ
Ας συνοψίσουμε. Η αγάπη απαιτεί αφοσίωση, devotion, θυσία, ανιδιοτέλεια και ολική μέριμνα για τον άλλον, όχι για τον εαυτό σου. Λόγω της ευημερίας των άλλων πρέπει να θεωρείς ότι είναι και δική σου ευημερία. Σου επιστρέφεται με κάποιον τρόπο, δεκαπλάσια. Έχω χιλιάδες γράμματα στα αρχεία μου και μπορώ να σας δείξω πώς οι άνθρωποι έχουν ωφεληθεί με κάθε τρόπο, αν τα διαβάσετε. Τελικού σταδίου καρκινοπαθείς έχουν θεραπευτεί μέσω των πρακτικών μας και της Γκουρουσάκτι. Τόσοι πολλοί τυφλοί άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν και κουφοί να ακούν, αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν θαύματα. Εγώ δεν τα αποκαλώ θαύματα. Τα αποκαλώ κατανόηση των βαθύτερων νόμων της φύσης, στους οποίους ο συνηθισμένος ανθρώπινος νους δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί. Ίσως κάποια μέρα αυτό να συμβεί, δεν ξέρουμε, και δεν μας αρέσουν οι προφητείες.
Έτσι, η αγάπη έχει πολλές προεκτάσεις. Οι άνθρωποι μιλούν για το «να κάνουμε έρωτα». Ανοησίες, δεν «φτιάχνεις» την αγάπη. Πώς μπορείς να φτιάξεις αγάπη; Ένας άντρας και μια γυναίκα κοιμούνται μαζί. Έχουν δικαίωμα στις φυσιολογικές και βιολογικές τους ανάγκες. Αλλά πρέπει να είναι έτσι, ώστε η γυναίκα να εξαφανιστεί εντελώς και ο άντρας να εξαφανιστεί εντελώς, και να μένει μόνο ένας απέραντος, καθολικός οργασμός. Εκείνοι εξαφανίζονται επειδή έχουν εξαφανιστεί μέσα στη Θεότητα, ώστε κάθε σεξουαλική πράξη να γίνεται διαλογισμός. Αυτή είναι αγάπη. Αλλιώς δεν είναι τίποτα άλλο παρά λαγνεία. Απαιτείται πλήρης συγχώνευση για να γνωρίσεις την αγάπη.
… Γκουρουράζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσανγκ IR 1984-07
