ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ;
Η μη πίστη έχει ως ουσία της την πίστη. Δεν θα υπάρχει ποτέ πουθενά σε αυτόν τον κόσμο ένας πραγματικός «μη πιστός». Όλοι πιστεύουν σε κάτι. Νομίζεις ότι μπορεί να πάθεις λάστιχο και γι’ αυτό έχεις ρεζέρβα. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και σκέφτεσαι ή νιώθεις ότι είσαι πολύ όμορφος ή όμορφη, και μπορεί να είσαι άσχημος. Άρα, πιστεύεις.
Η πίστη δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νοητική σύλληψη. Πάντα πιστεύεις, είτε πιστεύεις, είτε «δεν πιστεύεις»· ακόμη κι όταν δεν πιστεύεις, πάλι πιστεύεις στη σκέψη σου. Πού είναι λοιπόν η διαφορά; Καμία διαφορά. Όταν όμως εφαρμόζεις αυτή τη λέξη στη θεολογία και λες, «Πιστεύω στον Θεό», τότε φαίνεται σαν κάτι εντελώς διαφορετικό, ενώ στην ουσία είναι το ίδιο. Λες: «Πιστεύω στον Θεό». Πώς μπορώ να πιστεύω στον Θεό όταν δεν Τον έχω δει, δεν Τον έχω γνωρίσει, ούτε Τον έχω βιώσει; Δεν είναι αυτό μη πίστη; Δεν είναι απλώς μια νοητική ιδέα, φτιαγμένη στο νου σου σε ένα φανταστικό σχήμα; Και θα είναι φανταστικός, γιατί δεν Τον έχεις βιώσει. Είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας σου και κανενός άλλου.
Ναι, υπήρξαν οι γονείς σου, οι δάσκαλοί σου και όλες οι διάφορες εκκλησίες ή ό,τι άλλο. Σου λένε: «Πίστευε, πίστευε, πίστευε, και θα πας στον Παράδεισο». Πας στον Παράδεισο με το να πιστεύεις; Σου θέτω αυτή την ερώτηση. Πιστεύω στον Παράδεισο, εντάξει, άρα επειδή πιστεύω στον Παράδεισο, θα πάω στον Παράδεισο. Ναι, θα πας φαντασιακά, στη φαντασία σου, γιατί δεν υπάρχει Παράδεισος και δεν υπάρχει Κόλαση. Αυτό που κάνεις από τη ζωή σου είναι όλα εδώ. Ο Παράδεισος είναι εδώ, και η Κόλαση είναι εδώ. Και η άλλη διάσταση μετά που αφήνεις αυτό το σώμα δεν έχει καμία σχέση με Παράδεισο ή Κόλαση, παρά μόνο με αυτό που έχεις δημιουργήσει στο νου σου εξαιτίας της πίστης σου.
Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Το σύστημα της πίστης είναι σωστό, αλλά όχι τόσο εφαρμόσιμο σε αυτήν την εποχή. Σε αυτήν την εποχή της υψηλής τεχνολογίας, όλα πρέπει να αποδεικνύονται. Αν σου πω: «Πίστεψέ με, δεν κάθεσαι χωριστά από μένα, είσαι ενωμένος μαζί μου, και δισεκατομμύρια άτομα σε συνδέουν μαζί μου», θα πεις: «Ο Γκουρούτζι λέει ανοησίες». Αλλά αν σου φέρω ένα πολύ ισχυρό μικροσκόπιο και σου δείξω όλα αυτά τα άτομα που μας συνδέουν, τα βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια. Τότε θα πεις: «Γκουρούτζι, αυτό είναι αλήθεια». Γιατί τίποτα δεν είναι χωριστό, όλα είναι απλώς μια μάζα.
Προσωπικά κι εγώ έχω πιστεύω, αλλά οι πίστεις μου είναι θεμελιωμένες στην εμπειρία. Γι’ αυτό ο προπομπός της πίστης πρέπει πάντα να είναι η εμπειρία.
Αν φοράς φόρεμα νούμερο τριάντα έξι, δεν θα μπεις στο μαγαζί πιστεύοντας απλώς ότι θα σου κάνει. Θα πας στο δοκιμαστήριο, θα το δοκιμάσεις και θα δεις αν σου εφαρμόζει καλά. Τότε θα το αγοράσεις. Αν αυτά μπορούν να γίνουν σε τόσο μικρά πράγματα, όπως φορέματα, κουστούμια, παντελόνια και παπούτσια, γιατί να μην μπορούν να γίνουν και σε ένα ανώτερο επίπεδο; Δοκίμασέ το. Δοκίμασε τον Θεό πάνω σου. Βίωσέ Τον να «σε φοράει», και μετά πάρε Τον, και Εκείνος δεν χρεώνει χρήματα, όπως τα Woolworths, τα Harrods ή οποιοδήποτε τέτοιο κατάστημα. Δοκίμασέ Τον, φόρεσέ Τον, και θα σου εφαρμόσει τόσο άνετα, γιατί είναι σαν αυτές τις ελαστικές κάλτσες· ξέρεις, όπου κι αν αγοράσεις κάλτσες, ανοίγουν και προσαρμόζονται στο μέγεθος του ποδιού σου.
Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΘΕΙΟΤΗΤΑΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Η πίστη πάντα αποτελείται από τις προσωπικές ιδεολογίες και τις προσωπικές αντιλήψεις του ανθρώπου για αυτό στο οποίο πιστεύει. Η αποδοχή της Θειότητας δεν εξαρτάται από την πίστη. Όχι, η αποδοχή της Θειότητας βασίζεται στην εμπειρία. Όταν βιώσεις μέσα σου αυτή τη Θεία δύναμη που σε διαπερνά, δεν μπορείς ποτέ πια να την αρνηθείς. Αφού φας και γευτείς το μέλι, δεν μπορείς ποτέ να αρνηθείς τη γλυκύτητά του, γιατί την έχεις δοκιμάσει.
Εν τω μεταξύ, αν το βάζο στέκεται στο ράφι του καταστήματος ή στην κουζίνα σου κλειστό, και λες σε όλους τους φίλους σου: «Α, αυτό είναι μέλι, είναι πολύ γλυκό», αλλά εσύ δεν έχεις βιώσει τη γλυκύτητα του μελιού, τι δικαίωμα έχεις να πεις σε κάποιον άλλον ότι αυτό το μέλι στο ράφι είναι γλυκό; Και αυτοί είναι οι ψευδοπροφήτες για τους οποίους μιλάει η Βίβλος. Δεν έχουν βιώσει τίποτα, κι όμως θέλουν να μιλούν για τη δόξα, το μεγαλείο και την ομορφιά της αγάπης και του Θεού. Γιατί δεν μιλάς για λάχανα, κουνουπίδια ή καρότα, που τα έχεις γευτεί και φάει, βραστά, τηγανητά, ψητά ή σε κάρυ; Μίλησε για αυτά. Πες: «Ναι, έκανα ένα κάρυ με λαχανικά, έβαλα μια πρέζα γκαράμ μασάλα και μια πρέζα από όλα τα άλλα που χρειάζονται». Μίλησε για αυτά.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ
Ποτέ μην μιλάς για κάτι που δεν το έχεις βιώσει προσωπικά. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι εκκλησίες μας. Λένε: «Πίστεψε σε αυτό και πίστεψε σε εκείνο και θα σωθείς. Αλλιώς θα καταλήξεις σε αιώνια καταδίκη». Ανάθεμα σε αυτούς. Γιατί δεν υπάρχει αιώνια καταδίκη.
Πώς μπορεί η καταδίκη να είναι αιώνια; Αν η καταδίκη είναι αιώνια, τότε και η Θειότητα είναι αιώνια. Πώς μπορούν αυτά τα δύο να συνυπάρξουν; Θειότητα και καταδίκη, πώς μπορούν να υπάρχουν και τα δύο; Γιατί υπάρχει μόνο μία αιωνιότητα, και δύο πράγματα δεν μπορούν να υπάρχουν αιώνια μαζί. Όταν μιλάμε για την αιωνιότητα, υπάρχει μόνο η ενότητα, μόνο το ένα, συνέχεια. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που έχουν κάνει όλες οι εκκλησίες, οι ναοί, τα τζαμιά και οι συναγωγές. Όταν δεν μπορούν να σε τραβήξουν κοντά τους με την αγάπη, προσπαθούν να σε πιάσουν με την απειλή της αιώνιας καταδίκης. Αν δεν πληρώσεις τις συνδρομές σου στην εκκλησία, στη συναγωγή ή στο ναό, είσαι καταραμένος. Είσαι «damned». Τώρα, η λέξη «damned» είναι πολύ σωστή. Το να φράζεις (to dam) το νερό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ρέει. Μένει στο ίδιο σημείο. Δεν υπάρχει ροή, και έτσι λιμνάζει. Μόνο το νερό που ρέει δεν λιμνάζει, και από εκεί προήλθε η λέξη «dam» ή «damnation».
ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΙΜΝΑΣΕΙ
Αυτό είναι αντίφαση όρων, γιατί στην πνευματική πορεία τίποτα δεν μπορεί να λιμνάσει. Είναι για πάντα ρέουσα, συνεχώς ρέουσα, παρά όλες τις αντίξοες συνθήκες. Ρέει πάντα προς το καλό, γιατί η εξέλιξη σε πηγαίνει όλο και πιο μακριά από το σκοτάδι και όλο και πιο κοντά σε αυτό που είναι καλό. Βλέπεις την αντίφαση; Κι από πάνω σου λένε: «Πίστευε σε αυτό». Ενώ αυτό που απαιτείται είναι εμπειρία. Αν σου πω ότι ένα πιάτο φαγητό είναι καλό, μπορεί να με πιστέψεις. Αλλά όταν το φας και δεν ταιριάζει στον ουρανίσκο σου, δεν είναι καλό. Τότε γιατί εξαρχής πρέπει να πάρεις τον λόγο μου;
Όταν κάθομαι για φαγητό, οι άνθρωποι μου προσφέρουν διάφορα συνοδευτικά. «Πάρε αυτό, Γκουρούτζι, πάρε εκείνο». Λέω: «Περίμενε λίγο, περίμενε λίγο, άσε με πρώτα να δοκιμάσω, και αν είναι απαραίτητο να προσθέσω κάτι, τότε θα το προσθέσω». Όμως έχω δει ανθρώπους να βάζουν πολύ αλάτι, πιπέρι και όλα τα άλλα, χωρίς καν να έχουν δοκιμάσει το φαγητό. Δεν είναι αυτό ανόητο; Αυτό είναι σαν την πίστη. Όταν πας στο εστιατόριο, πώς μπορείς να υποθέσεις ότι ο μάγειρας δεν έχει βάλει τη σωστή ποσότητα πιπεριού ή αλατιού; Πώς το πιστεύεις αυτό στο μυαλό σου και αρχίζεις να ρίχνεις από πάνω; Δοκίμασέ το πρώτα, και μετά, αν νιώσεις ότι χρειάζεται κάτι ακόμα, πρόσθεσέ το. Μπορείς πάντα να προσθέσεις αλάτι, αλλά είναι πολύ δύσκολο να το βγάλεις αν έχει πολύ. Μπορείς όμως να το βάλεις αργότερα. Βλέπεις την αντίφαση της πίστης; Στο μυαλό σου έχεις σχηματίσει την ιδέα ότι δεν υπάρχει αρκετό αλάτι. Τι δικαίωμα έχεις να το κάνεις αυτό χωρίς να έχεις δοκιμάσει το φαγητό; Γεύσου το πρώτα, και μετά, αν βρεις ότι το αλάτι δεν είναι αρκετό, βάλ’ το, πρόσθεσέ το. Και αυτό είναι μια πολύ απλή αναλογία για το τι κάνουν οι άνθρωποι σε όλα στη ζωή.
ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΝΤΙΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ
Αν οδηγείς αυτοκίνητο στην Αμερική, κοιτάζεις πρώτα αριστερά να δεις αν έρχονται αυτοκίνητα και μετά κοιτάζεις δεξιά. Στην Αγγλία, όταν οι Άγγλοι οδηγούν, κοιτάζουν πρώτα δεξιά να δουν αν έρχονται αυτοκίνητα και μετά κοιτάζουν αριστερά. Και οι δύο έχουν δίκιο. Εξαρτάται από το σύστημα μέσα στο οποίο ζεις. Δεν υπάρχουν απόλυτα «σωστά» και «λάθη» στη ζωή. Κάνε ό,τι θέλεις, αρκεί να είσαι έντιμος και ειλικρινής. Πίστεψε σε ό,τι θέλεις να πιστέψεις, και αν η πίστη σου είναι αρκετά δυνατή, μπορείς να κάνεις τα πάντα. Όπως λένε, η πίστη μπορεί να μετακινήσει βουνά. Αλλά έχεις αρκετή πίστη για να μετακινήσεις ένα βουνό; Δείξε μου έναν άνθρωπο σε όλο τον κόσμο που να έχει μετακινήσει ένα βουνό. Όχι. Αλλά μπορείς να μετακινήσεις κάτι πολύ πιο βαρύ από βουνά. Μπορείς να μετακινήσεις την Καρδιά.
ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
Το πιο βαρύ φορτίο που μπορεί να κουβαλά ένας άνθρωπος είναι το φορτίο της Καρδιάς, και αυτό μπορείς να το μετακινήσεις. Ξέχνα τα βουνά. Άφησέ τα εκεί που είναι, δεν σου κάνουν κανένα κακό. Άφησέ τα, είναι εκεί, τόσο όμορφα. Πέρνα δίπλα τους με το αυτοκίνητο, περπάτα κοντά τους, και απόλαυσε το τοπίο· είναι υπέροχο. Γιατί θέλεις να μετακινήσεις τα βουνά; Αλλά αυτό είναι, βέβαια, μια αναλογία, όπως ξέρουμε. Η αλήθεια είναι: μετακίνησε το βουνό της Καρδιάς σε μεγαλύτερα και μεγαλύτερα ύψη, δηλαδή σε όλο και μεγαλύτερη διεύρυνση της Καρδιάς, ώστε να μπορείς να αγκαλιάσεις την ολότητα της Καρδιάς, ολόκληρο το σύμπαν μέσα στην Καρδιά σου. Τότε μπορείς να πεις: «Α, αυτή η ζωή άξιζε πραγματικά να τη ζήσω».
Έτσι, από την περιοχή των ζωντανών νεκρών, γίνε ζωντανός, πραγματικά ζωντανός. Αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος, και αυτό δεν έρχεται μέσα από την πίστη. Έρχεται μέσα από το βίωμα αυτού που κάποτε ίσως πίστευες. Με άλλα λόγια, η πίστη, η νοητική σύλληψη, γίνεται μια απτή πραγματικότητα μέσα σου.
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Καταδικάζουμε την Ανατολή επειδή έχει όλα αυτά τα αγάλματα στους ναούς, του Ράμα, του Κρίσνα, της Σίτα, της Παρβάτι, του Σίβα και τόσων θεών. Μια μικρή ιστορία. Ένας άνθρωπος πνιγόταν, και υπήρχαν, λέει, περίπου τριακόσιες χιλιάδες θεοί. Άρχισε λοιπόν να προσεύχεται σε έναν θεό: «Ω Κύριε, σώσε με, πνίγομαι». Λίγο αργότερα προσεύχεται σε έναν άλλο θεό: «Ω Κύριε, σώσε με». Μετά προσεύχεται στον Μπράχμα: «Ω, σώσε με». Μετά προσεύχεται στην Παρβάτι: «Ω, σώσε με». Μετά στον Βίσνου: «Ω, σώσε με. Ομμμμμ». Μετά προσεύχεται σε έναν άλλον θεό, τον Σίβα: «Ω, σώσε με».
Όλοι αυτοί οι θεοί άκουσαν τις προσευχές του ανθρώπου, αλλά όταν προσευχήθηκε στον πρώτο και είπε «Ω, σώσε με», και μια στιγμή μετά προσευχήθηκε σε άλλον, ο πρώτος θεός σκέφτηκε: «Α, αφού τώρα προσεύχεται σε εκείνον, δεν θα πάω εγώ να τον σώσω, θα πάει ο άλλος». Κι όταν προσευχήθηκε στον τρίτο, εκείνος είπε: «Εντάξει, αφού προσεύχεται σε αυτόν, εγώ δεν θα πάω, θα καθίσω ήσυχος· ο άλλος θα πάει». Και στο τέλος, ο άνθρωπος πνίγηκε.
ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΙΣΤΕΩΝ, ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΚΕΝΤΡΙΚΟ
Αν λοιπόν έχεις ένα σύστημα πίστης, άφησέ το να είναι μονοκεντρικό, εστιασμένο σε ένα σημείο· να πιστεύεις σε κάτι. Όλα αυτά τα αγάλματα και τα είδωλα που βρίσκεις σε ορισμένες θρησκείες είναι φτιαγμένα ως σύμβολα. Αυτό το είδωλο δεν είναι θεϊκό από μόνο του, αλλά είναι ένα σύμβολο για να σου θυμίζει τη Θειότητα. Όλοι έχετε φωτογραφίες μου στα δωμάτια και στα σαλόνια σας για να σας θυμίζουν τις διδασκαλίες που σας δίνω. «Ο Γκουρουράτζ είπε αυτό, ο Γκουρουράτζ είπε εκείνο». Είναι μια υπενθύμιση αυτών των διδασκαλιών.
Και ύστερα, όταν φτάσετε στην τελική πραγματικότητα, όταν φτάσετε στο τέλος, θα πείτε: «Αυτό δεν είναι η φωτογραφία του Γκουρουράτζ, είναι η δική μου φωτογραφία. Γιατί εγώ και εκείνος έχουμε συγχωνευτεί. Είμαστε ένα. Άρα αυτή η εικόνα στον τοίχο δεν είναι του Γκουρουράτζ, αλλά είμαι εγώ και είναι εκείνος, ενωμένοι». Αυτά έρχονται από την εμπειρία και όχι από την πίστη.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι, Satsang UK 1984 – 09
