ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ, ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ
Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Η ζωή και ο θάνατος είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μπορούν να αποτελούν μια ολοκλήρωση, και πράγματι αποτελούν ολοκλήρωση όταν υπάρχει διάλογος. Με τον διάλογο εννοούμε την κατανόηση του νοήματος της ζωής και του θανάτου· διότι αυτός που γνωρίζει το μυστικό της ζωής, δεν γνωρίζει τον θάνατο. Η επικοινωνία είναι πλήρης. Αυτός είναι ο σκοπός του διαλόγου: να κατανοήσουμε την ικανότητα να συνειδητοποιήσουμε τι είναι η ζωή και τι είναι ο θάνατος. Υπάρχει άραγε θάνατος, αν ο άνθρωπος ανακαλύψει ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει;
Ο Ιησούς είπε: «Γνωρίζω τη ζωή και τον θάνατο, μιλώ για τη ζωή και τον θάνατο, αλλά σας ζητώ να διδάξετε τα μαθήματα της ζωής». Ίσως να μην αποδίδω τα λόγια ακριβώς όπως ειπώθηκαν, αλλά αυτό είναι το νόημα της ρήσης. Δεν υπάρχει θάνατος· η ζωή είναι αιώνια, και κάθε κενό ανάμεσα σε μια ύπαρξη και την επόμενη είναι απλώς μια μεταμόρφωση. Όπως έχουμε πει και παλαιότερα, ο ίδιος πηλός μπορεί να πάρει τη μορφή γάτας, ποντικού ή σκύλου. Ο πηλός δεν καταστρέφεται· και αν ο πηλός δεν καταστρέφεται, τότε, στην ουσία, δεν υπάρχει θάνατος αλλά μεταμόρφωση. Όταν κουραστούμε από τα ρούχα που φοράμε, τα πετάμε και αγοράζουμε καινούργια, αλλά εσύ — το πρόσωπο — δεν καταστρέφεσαι· μόνο τα ρούχα αλλάζουν. Είσαι σε αυτό το δωμάτιο, και αργότερα περνάς στο επόμενο· εσύ παραμένεις ο ίδιος, σε διαφορετικές συνθήκες, περιβάλλοντα και καταστάσεις.
Το να κατανοούμε αυτό είναι διάλογος· και αυτός ο διάλογος πρέπει να γίνει μέσα μας, για να συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή είναι αιώνια. Δεν υπάρχει ούτε μία γραφή στον κόσμο που να λέει πως η ζωή τελειώνει· όλες δηλώνουν πως η ζωή είναι ατελείωτη και ο θάνατος είναι μια μεταβατική φάση. Ο θάνατος είναι το μεγαλύτερο δώρο που έχει δοθεί στον άνθρωπο, όπως ακριβώς και ο ύπνος. Προσπαθήστε να μείνετε ξύπνιοι επτά, δέκα, ή ακόμη και δύο μέρες· πώς θα νιώθατε; Ο Σαίξπηρ είπε κάτι εξαιρετικό για τον ύπνο: «Ο ύπνος είναι η καλύτερη τροφή στο γλέντι της ζωής».
Στον ύπνο αναγεννάστε και αναζωογονείστε. Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ύπνο και τον θάνατο· μόνο η διάρκεια του χρόνου διαφέρει. Και ο θάνατος είναι απαραίτητος για κάθε πλάσμα, διότι ό,τι γεννιέται πρέπει και να πεθάνει· αυτός είναι ο νόμος. Μα για να κατανοήσουμε τον θάνατο —το μυστικό του, το νόημά του, τον σκοπό του— χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι ο θάνατος υπάρχει ώστε να ξεκουραζόμαστε.
ΑΦΟΥ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ, ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ
Στην καθημερινή μας ζωή, όπου η φυσική, συναισθηματική και νοητική μας υπόσταση είναι μπερδεμένη και ταραγμένη, δεν μπορούμε να σταθούμε στο πλάι και να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας. Οι διαλογιζόμενοι μπορούν — κι αυτός είναι ο λόγος που διδάσκουμε τον διαλογισμό. Δεν έχουμε μάθει να στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας μέσα στον καθρέφτη. Όμως όταν αφήνουμε αυτό το σώμα, τότε με το λεπτοφυές μας σώμα μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας και να τον αξιολογήσουμε. Όπως ο ύπνος προσφέρει ξεκούραση στο σώμα και το μυαλό, έτσι και μετά τον θάνατο υπάρχει μια ευκαιρία ανάπαυσης.
Δεν είμαστε πια δεμένοι με συναισθήματα που σχετίζονται με το εξωτερικό περιβάλλον. Και τότε, με αυτήν τη ξεκούραση και την ικανότητα να στεκόμαστε «απ’ έξω», αξιολογούμε τον εαυτό μας, διαμορφώνουμε και σχεδιάζουμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια — ποια ζωή θα λάβουμε ώστε να προχωρήσουμε στο μονοπάτι μας και να επιστρέψουμε στον Δημιουργό μας. Γι’ αυτό ο θάνατος είναι τόσο σημαντικός· και η κατανόησή του είναι ο διάλογος.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΛΗ ΑΝΑΠΑΥΣΗ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Ξέρουμε ότι μετά από έναν καλό ύπνο νιώθουμε καλύτερα την επόμενη μέρα. Αν κάποιος δεν είναι καλά, ο γιατρός πρώτα λέει: «Ξεκουράσου, μείνε στο κρεβάτι». Αυτό είναι το πρώτο πράγμα: «Κάνε έναν καλό ύπνο». Το ίδιο ισχύει και με τη ζωή. Το σώμα κουράζεται και πρέπει να αποκτήσουμε ένα νέο, πιο φρέσκο σώμα για να επιστρέψουμε στο σχολείο της ζωής.
Τα παιδιά έχουν έξι εβδομάδες διακοπές για να ξεκουραστούν και να είναι έτοιμα να επιστρέψουν στο ίδιο σχολείο, σε μια ανώτερη τάξη. Χρειάζονται αυτήν τη ξεκούραση πριν προχωρήσουν στο επόμενο επίπεδο. Όλα στη ζωή μάς το δείχνουν αυτό. Υπάρχει μια περίοδος ανάπαυσης ανάμεσα σε κάθε δύο χτύπους της καρδιάς — και κάθε διάλειμμα ανάμεσα σε δύο χτύπους είναι ένας μικρός θάνατος. Ο άνθρωπος «πεθαίνει» δέκα χιλιάδες φορές την ημέρα. Όταν υπάρχει μια παύση μεταξύ δύο στιγμών, αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου είναι θάνατος. Έτσι, πρέπει να υπάρχει μια περίοδος ανάπαυσης.
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ, ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΟΣ
Παρατηρήστε τον εαυτό σας όταν περπατάτε· ξεκουράζεστε στο ένα πόδι ενώ το άλλο επεκτείνεται, και μετά ξεκουράζεστε στο άλλο. Στη φύση, σε όσα παρατηρούμε γύρω μας, υπάρχει πάντοτε μια περίοδος ανάπαυσης. Και ο θάνατος είναι ανάπαυση — διότι και ο θάνατος είναι ζωή· μόνο που είναι μια μορφή ζωής που μάς δίνει την ευκαιρία να ανανεωθούμε και να αξιολογήσουμε την κατανόησή μας.
Όταν κατανοήσουμε αυτό, δεν φοβόμαστε τον θάνατο, γιατί γνωρίζουμε πως είναι απλώς μια αλλαγή από ένα ένδυμα σε ένα άλλο· και η ζωή συνεχίζεται αιώνια. Διότι αν η ζωή τελείωνε, θα τελείωνε και ο Θεός — γιατί ο Θεός είναι ζωή. Η ζωή είναι αιώνια, όπως αιώνιος είναι και ο Θεός.
Με αυτή την κατανόηση γεννιέται ο διάλογος· και όταν κανείς εισέλθει σε αυτόν τον διάλογο μέσα του, βρίσκει ολοκλήρωση. Η κατανόηση είναι πληρότητα.
… Γκουρουράζ Ανάντα Γιόγκι: Satsang Ν. Αφρική 1978 – 58
