ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ;
Όταν λέμε «άσε το παρελθόν να είναι παρελθόν», αυτό περιέχει μία πολύ μεγάλη αλήθεια. Σημαίνει να ξεχνάς, γιατί όταν θυμάσαι το παρελθόν, το ζεις ξανά μέσα στο νου σου, και αναμοχλεύοντας αυτές τις παλιές μνήμες, μόνο θα υποφέρεις στο παρόν. Η οδύνη βρίσκεται στο παρόν, επειδή συνεχώς θυμάσαι το παρελθόν. Κάποια γεγονότα συνέβησαν στη ζωή σου, και αν συνεχίζεις να τα σκέφτεσαι, αυτή η μνήμη σίγουρα θα φέρει ενοχή στο νου σου, και η μεγαλύτερη ασθένεια στον κόσμο σήμερα δεν είναι η καρδιοπάθεια ούτε ο καρκίνος, αλλά το συναίσθημα της ενοχής.
Γιατί αισθάνομαι ενοχές αυτή τη στιγμή για κάτι που συνέβη στο παρελθόν, όταν το παρελθόν δεν υπάρχει πια; Για να απαλλαγούμε από την ενοχή, ενώ ξεχνάμε το παρελθόν, χωρίς να το ανακαλούμε συνεχώς, αναλύουμε αυτό το συναίσθημα της ενοχής. Όμως μόλις σκεφτείς να εξετάσεις την ενοχή, το παρελθόν ξαναεμφανίζεται στην οθόνη του νου σου. Θυμήσου τη λέξη «αναλύω» και όχι «ξαναζώ» το παρελθόν, όταν το εξετάζουμε. Η ανάλυση είναι διαφορετική από την ανάμνηση του παρελθόντος, γιατί γνωρίζεις πολύ καλά ότι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δώσει ο Θεός στον άνθρωπο είναι η ικανότητα να μπορεί να ξεχνά. Αν έπρεπε να θυμόμαστε τα πάντα που συνέβησαν στο παρελθόν, η ζωή θα γινόταν αβάσταχτη.
Γι’ αυτό πρέπει να ξεχωρίσουμε το «ξαναθρέφω» το παρελθόν από το «αναλύω» το παρελθόν. Στην ανάλυση, αντικειμενοποιείς το παρελθόν, ενώ όταν απλώς το θυμάσαι, το υποκειμενοποιείς. Το ξαναζείς. Στην ανάλυση, παρατηρείς ό,τι συνέβη στο παρελθόν και προσπαθείς να αναλύσεις ποιες ήταν οι αιτίες. Ίσως να μην ευθύνεσαι πραγματικά εσύ για τις πράξεις σου. Ίσως να βρισκόσουν σε μία ιδιαίτερη νοητική ταραχή. Ίσως οι συνθήκες που σε περιέβαλαν τότε να σε ανάγκασαν να πράξεις όπως έπραξες. Γνωρίζεις την όμορφη ιστορία του Βίκτωρος Ουγκό, «Οι Άθλιοι», όπου ο Ζαν Βαλζάν εξωθήθηκε από τις περιστάσεις, βλέποντας τα παιδιά του να πεινούν, και πήγε να κλέψει ένα καρβέλι ψωμί, για το οποίο υπέφερε πολλά. Έκανε άραγε κάτι «κακό» ο ήρωας στο βιβλίο του Βίκτωρος Ουγκό; Ποιο ήταν το μικρότερο και ποιο το μεγαλύτερο κακό; Ποιο ήταν σκοτάδι και ποιο φως; Έπρεπε να αφήσει τα παιδιά του να πεθάνουν από την πείνα ή ήταν καλύτερα να κλέψει ένα καρβέλι ψωμί γι’ αυτά και όχι για τον εαυτό του;
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΕΪΚΟ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΓΑΘΟ
Στη ζωή, συχνά πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο κακά και διαλέγουμε το μικρότερο κακό. Αν αυτό γεννά ενοχή στο νου σου, τότε νιώθεις ένοχος: «Γιατί το έκανα αυτό; Τι με έκανε να το κάνω; Ποια ήταν τότε η νοητική “χημεία” που με ανάγκασε να το κάνω;» Διότι βαθιά μέσα του κάθε άνθρωπος έχει αυτή την καλοσύνη και κάτω από αυτή την καλοσύνη υπάρχει επίσης και σκοτάδι.
Ξέρεις τη γνωστή φράση: «Κανείς δεν είναι τόσο καλός που να μην έχει λίγο κακό μέσα του και κανείς δεν είναι τόσο κακός που να μην έχει λίγο καλό μέσα του». Έτσι, η απλή ανάμνηση του παρελθόντος δεν είναι η απάντηση. Αυτή οδηγεί σε μεγαλύτερη δυστυχία και οδηγεί στην ενοχή. Η ανάλυση όμως του παρελθόντος σημαίνει ότι προσπαθούμε να κατανοήσουμε το παρελθόν. Προσπαθούμε να κατανοήσουμε τα κίνητρα που μας οδήγησαν σε μια πράξη και, αν διαπιστώσουμε ότι εξαναγκαστήκαμε από συγκεκριμένες συνθήκες, όπως θα αποδεικνύονταν στο ενενήντα εννιά τοις εκατό των πράξεων, τότε δεν χρειάζεται να νιώθουμε ένοχοι.
Πέρυσι προσκλήθηκα σε μία από τις μεγαλύτερες φυλακές κοντά στο Σικάγο για να δώσω μία ομιλία. Έχουμε ένα πρόγραμμα φυλακών στην Αμερική για την αποκατάσταση των κρατουμένων, γιατί η φυλακή δεν είναι τόπος τιμωρίας, αλλά τόπος αποκατάστασης. Έτσι, εισαγάγαμε αυτό το πρόγραμμα σε αυτή τη φυλακή στο Σικάγο. Πιστεύω ότι είναι μία από τις μεγαλύτερες στην Αμερική και από εκεί εξαπλώνεται φυσικά και σε άλλες Πολιτείες. Έπρεπε λοιπόν να δώσω μια ομιλία εκεί και είπα στους κρατούμενους: «Είστε στη φυλακή, γιατί είστε στη φυλακή; Μπορεί να υπήρξατε βιαστές, μπορεί να σκοτώσατε κάποιον, μπορεί να κλέψατε, μπορεί να έχετε κάνει ένα σωρό πράγματα. Γιατί τα κάνατε; Θα μπορούσε να οφείλεται σε πολλά. Πρώτον, στη δύναμη των περιστάσεων. Δεύτερον, σε έναν διαταραγμένο νου, όπου εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσατε να διακρίνετε ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος, και όλες σας οι πράξεις θεωρήθηκαν αντικοινωνικές, σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα που η κοινωνία μας έχει επιβάλει. Αλλά αυτό σας κάνει κακούς ανθρώπους; Η κοινωνία σας κρίνει ως κακούς, αλλά είστε στ’ αλήθεια κακοί; Όχι. Το Πνεύμα μέσα σας είναι για πάντα Θεϊκό και για πάντα αγαθό. Άρα μην σκέφτεστε τις πράξεις που κάνατε στο παρελθόν. Καλύτερο είναι να μετανοήσετε, και η μετάνοια εμπεριέχει ήδη μέσα της την ανάλυση, την προσπάθεια να βρείτε την αιτία και όταν βρείτε την αιτία, η ενοχή θα εξαφανιστεί».
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΪΚΟΥ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ
Μερικές φορές είναι πλάνη να λέμε ότι μπορούμε να μάθουμε από το παρελθόν για να χτίσουμε το μέλλον. Ναι, μπορούμε. Αλλά γίνεται πλάνη αν απλώς θυμόμαστε το παρελθόν. Τότε δεν μπορούμε να χτίσουμε πάνω σε αυτό. Το μυστικό είναι πώς να βγούμε από το σκοτάδι και να μπούμε στο φως της ζωής, πώς να συμφιλιώσουμε αυτό το ζήτημα. Πρώτα, με την ανάλυση. Δεύτερον, με την ανάλυση φτάνουμε στην αιτία των πραγμάτων και ρωτάμε: «Ήμουν εξαναγκασμένος; Ποια ήταν η νοητική μου κατάσταση;»
Προσωπικά, θα αγαπούσα έναν βιαστή. Αγαπώ έναν δολοφόνο. Αγαπώ τους πάντες. Τον άγιο και τον αμαρτωλό. Γιατί ποιος είναι «αμαρτωλός»; Δεν είσαι αμαρτωλός. Ποτέ δεν υπήρξες αμαρτωλός. Μόνο η κοινωνία σε χαρακτηρίζει έτσι. Αλλά είσαι αμαρτωλός στα μάτια του Θεού; Πιστεύεις ότι η Χάρη του Θεού πέφτει λιγότερο σε εκείνον που θεωρείται κακός και περισσότερο σε εκείνον που θεωρείται καλός; Αν ήσουν αμαρτωλός, τότε η Θεότητα θα σε απέρριπτε. Όμως στα μάτια Του κανείς δεν είναι αμαρτωλός. Όλοι είναι ίσοι, αλλά ο νους σου είναι προγραμματισμένος από την κοινωνία, η οποία σε κάνει να αισθάνεσαι «αμαρτωλός». Από τη στιγμή που γεννήθηκες και άρχισες να καταλαβαίνεις λίγα πράγματα, οι γονείς σου και όλοι γύρω σου σε γέμιζαν με «Μη το κάνεις αυτό, και μη κάνεις εκείνο, και μη, μη, μη». Μετά πας στο σχολείο και οι δάσκαλοι λένε: «Μη, μη, μη κάνεις αυτό και μη κάνεις εκείνο κι εκείνο κι εκείνο». Μεγαλώνεις κι άλλο και συναναστρέφεσαι ενήλικες, και όλοι έχουν τα δικά τους πρότυπα.
Κάτι μπορεί να θεωρείται αμαρτία σε μια χώρα και να μην θεωρείται σε μια άλλη. Αυτό είναι οι ηθικοί νόμοι, τους οποίους τους φτιάχνει ο άνθρωπος, όχι ο Θεός.
Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η καθαρότητα, όχι η ηθικότητα. Θα ζήσεις τη ζωή σου σύμφωνα με τους ανθρώπινους νόμους ή σύμφωνα με τους νόμους του Θεού; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να θέσει κανείς στον εαυτό του. Οι ιδέες μου ίσως να είναι επαναστατικές, αλλά βρίσκονται μέσα στα όρια των Θεϊκών νόμων. Έτσι, το να επιστρέφουμε στο παρελθόν, να το θυμόμαστε και να νιώθουμε ενοχές και δυστυχία δεν είναι ο δρόμος της προόδου. Ο δρόμος της προόδου είναι να πεις: «Εντάξει, το έκανα αυτό. Γιατί το έκανα; Αν βρω ότι έκανα κάτι λάθος, θα διαλογιστώ, θα μπω σε μια ήρεμη, γαλήνια κατάσταση του νου και έπειτα θα προσευχηθώ ειλικρινά: Κύριε, συγχώρεσέ με, γιατί δεν ήξερα τι έκανα». Δεν είπε ο Χριστός πάνω στο σταυρό: «Πάτερ, συγχώρησέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν»; Το ίδιο λες και στον εαυτό σου. Ζητάς από τον Πατέρα το ίδιο πράγμα: «Συγχώρησέ με, Πατέρα, δεν ήξερα τι έκανα». Αν ήξερες τι έκανες, δεν θα το έκανες. Ήταν μια νοητική διαστροφή, ένα είδος «τρέλας» που σε έκανε να δράσεις αντικοινωνικά ή, αν όχι αντικοινωνικά, βλαβερά για τους άλλους και για εσένα τον ίδιο.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΪΚΟΥ
Να θυμάσαι πάντα ένα πράγμα: όταν βλάπτεις κάποιον άλλο, βλάπτεις πολύ περισσότερο τον εαυτό σου. Γιατί δεν θα το ξεχάσεις ποτέ, και εκεί βρίσκεται ταυτόχρονα το μαρτύριο και η οδύνη. Αλλά αφού έχουν γίνει όλα αυτά, η λύση είναι να φέρεις το νου σε μια ήσυχη κατάσταση, και μέσα σε αυτή την ανάλυση εμπεριέχεται η μετάνοια και λες: «Είθε να έχω τη δύναμη να μην το ξανακάνω».
Έτσι, σε αυτή την ομιλία στη φυλακή, που μαγνητοσκοπήθηκε, τους έδωσα ελπίδα. «Είστε όλοι παιδιά του Θείου. Ένα μικρό πράγμα συνέβη, που σας έφερε πίσω από τα σίδερα. Αλλά τώρα κοιτάξτε το από την άλλη πλευρά: όταν ήσασταν έξω, είχατε εκατομμύρια έγνοιες, είχατε αυτό να κάνετε, εκείνο και το άλλο. Τώρα που είστε μέσα, τι μπορείτε να κάνετε; Μπορείτε να διαλογιστείτε». Έτσι αρχίσαμε να τους διδάσκουμε διαλογισμό και πνευματικές πρακτικές. «Διαλογιστείτε και μαζέψτε τον εαυτό σας, ώστε όταν φύγετε από αυτές τις σιδερένιες πύλες να είστε καλύτεροι άνθρωποι και να μην επαναλάβετε αυτά που κάνατε. Να έχετε όμως ελπίδα, να έχετε θάρρος, ότι είστε παιδιά του Θεού. Και εδώ έχετε άφθονο χρόνο να καθίσετε, να σκεφθείτε και να αναλύσετε».
Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΠΡΑΞΗ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΞΙΑ
Γιατί όλοι εσείς δεν πηγαίνετε στη «φυλακή» του μικρού σας δωματίου, στα σιδερένια σας κάγκελα, αφού τότε η κοινωνία θα σας απομονώσει; Πόσο συχνά βλέπουμε κάποιον με ποινικό μητρώο να μη βρίσκει δουλειά; Βλέπεις πώς σε φέρεται η κοινωνία. Είναι ένας σκληρός, σκληρός κόσμος. Αλλά εγώ δεν πρόκειται να είμαι σκληρός. Πες το στον εαυτό σου: «Δεν θα είμαι σκληρός με τον εαυτό μου, τιμωρώντας τον με το να θυμάμαι ξανά και ξανά, αντί να αναλύω».
Οι άνθρωποι λένε: «Α, ξέχνα το παρελθόν». Αυτό δεν μπορεί να γίνει. Ποτέ δεν μπορείς να ξεχάσεις εντελώς το παρελθόν. Πάντα θα επανέρχεται στο νου και η μόνη στιγμή που δεν θα επανέρχεται είναι όταν θα έχεις λύσει μέσα σου το πρόβλημα μέσω της μετάνοιας και με ένα ειλικρινές βίωμα μέσα σου, λέγοντας: «Λοιπόν, σκότωσα έναν άνθρωπο, γιατί να μην προσπαθήσω τώρα να σώσω κάποιες ζωές;» Γίνε «σωτήρας ζωής» ή κάνε άλλο έργο με το οποίο μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους ευτυχισμένους, αν στο παρελθόν έχεις κάνει κάποιον δυστυχισμένο.
Έτσι, η μετάνοια, αυτή η αυτοανάλυση, μπορεί επίσης να μετατραπεί σε πράξη, και έχει τη μεγαλύτερη αξία όταν γίνεται πράξη. «Έχω κάνει τη μητέρα μου δυστυχισμένη», μπορεί να πεις. Δεν είναι όλες οι γυναίκες του κόσμου μητέρες σου; Αν η μητέρα σου δεν είναι πια εδώ για να επανορθώσεις, κάνε ευτυχισμένο κάποιον άλλο, για παράδειγμα. Υπάρχουν τόσα γηροκομεία και τόσες φτωχές, μοναχικές ηλικιωμένες γυναίκες που ζουν μόνες. Αν, λόγω των πράξεών σου, έχεις κάνει κάποιον τυφλό, πήγαινε σε κάποιους τυφλούς, για παράδειγμα σε ένα Ίδρυμα Τυφλών, μίλησε τους, παρηγόρησέ τους. Δεν μπορούν να δουν, δεν μπορούν να διαβάσουν. Πέρασε μία ή δύο ώρες διαβάζοντάς τους ένα βιβλίο που θα ήθελαν ή που τους ενδιαφέρει, και θα φέρεις χαρά και ευτυχία στη ζωή τους. Το να φέρνεις χαρά στη ζωή των άλλων είναι μία από τις αρχές μας, και αυτός είναι ένας τρόπος με τον οποίο μπορούμε να απαλλαγούμε από το κάρμα μας και έτσι οδηγούμε τον εαυτό μας από το σκοτάδι στο φως.
Om Asato Maa Sad-Gamaya. Οδήγησέ με από το ψέμα στην αλήθεια.
Tamaso Maa Jyotir-Gamaya. Οδήγησέ με από το σκοτάδι στο φως.
Mrtyor-Maa Amrtam Gamaya. Οδήγησέ με από τη θνητότητα στην αθανασία.
Om Shantih, Shantih, Shantih. Om Ειρήνη, Ειρήνη, Ειρήνη.
ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΘΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΝΤΑ
Είναι μια υπέροχη προσευχή. Το να θυμάσαι συνεχώς το παρελθόν δεν θα σε βοηθήσει να χτίσεις ένα καλύτερο μέλλον πάνω σε αυτό. Μόνο με το να λύσεις το παρελθόν μπορείς να χτίσεις ένα καλύτερο μέλλον. Φυσικά, μαθαίνεις από τα λάθη σου. Αλλά μην αφήνεις τα λάθη να κυριαρχούν διαρκώς στο νου σου. Άφησε να μείνει η ουσία του λάθους: «Έκανα τόσα λάθη, δύο και δύο κάνουν τέσσερα, δεν θα σκέφτομαι άλλο τα δύο και δύο. Ας σκεφτώ το τέσσερα και πώς μπορώ να το κάνω πέντε, έξι, επτά και οκτώ». Έτσι, μπορούν να συνυπάρχουν σκοτάδι και φως, αλλά το φως μπορεί να κυριαρχεί. Πάρε μια μικρή φλόγα, όπως στο έμβλημά μας· όταν η λάμπα καίει, κάτω από τη λάμπα θα υπάρχει σκοτάδι. Το φως είναι εκεί, αλλά κάτω από το γλόμπο θα υπάρχει λίγη σκιά, λίγη σκοτεινιά. Τι προσέχουμε λοιπόν; Όταν κοιτάς μια λάμπα που καίει, κοιτάς το φως ή κοιτάς το σκοτάδι; Κοιτάς το φως. Γιατί φως και σκοτάδι θα συνυπάρχουν για πάντα. Χωρίς σκοτάδι δεν μπορεί να υπάρξει φως και χωρίς φως δεν μπορεί να υπάρξει σκοτάδι.
Ανάψαμε τα φώτα σε αυτή την αίθουσα. Νομίζεις ότι κατέστρεψες το σκοτάδι; Όχι. Το σκέπασες με φως. Γιατί μόλις σβήσεις τα φώτα, το σκοτάδι είναι εκεί. Πώς μπορείς να πεις ότι κατέστρεψες το σκοτάδι, αν μπορεί να επιστρέψει απλώς σβήνοντας τα φώτα; Δεν μπορεί ποτέ να καταστραφεί. Τίποτα δεν είναι καταστρέψιμο. Αυτές οι δυνάμεις θα υπάρχουν πάντα, αλλά πού βάζεις την έμφαση; Όταν κοιτάς τη λάμπα, θα κοιτάξεις κάτω από τη λάμπα για να βρεις τη σκιά, το σκοτάδι; Όχι. Δεν το κάνεις αυτό. Ομοίως, όταν κοιτάς μόνο το φως, το σκοτάδι δεν υπάρχει για εσένα, αλλά δεν έχει εξαφανιστεί. Το σκοτάδι έχει συγχωνευθεί με το φως. Άρα πρόκειται για συγχώνευση και όχι για καταστροφή.
Όπως ο ατομικός νους, που είναι τόσο περιορισμένος, και ο περιορισμός είναι σκοτάδι. Μπορεί να συγχωνευθεί με το απεριόριστο, που είναι φως, και όμως μπορείς να διατηρείς ακόμη την ατομικότητα. Θα είναι εκεί, είναι πάντα εκεί, μέχρι να φτάσεις στην ολότητα, ακόμη κι πέρα από τον Θεό που λατρεύουμε, ακόμη και πέρα από αυτό, στην αιώνια ουσία, τότε μόνο όλα συγχωνεύονται. Βρίσκεσαι στην περιοχή της «μηδενικότητας». Όταν λέω «Θεός», εννοώ τις Προσωπικές Θεότητες ή τους Προσωπικούς Θεούς, και μετά μπαίνουμε στο πεδίο του Απρόσωπου, όπως έχω πει και πριν. Αυτή η «μηδενικότητα» είναι η «παν-πληρότητα» που δίνει δύναμη σε ολόκληρο το σύμπαν.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ
Καθώς προοδεύει κανείς, υπερβαίνει το φως και το σκοτάδι. Υπερβαίνει το νόμο των αντιθέσεων, γιατί ο νόμος των αντιθέσεων θα παραμένει πάντα στην σχετική ύπαρξη. Όταν υπερβαίνεις το νόμο των αντιθέσεων, δεν έχεις πια συνείδηση αυτού του νόμου. Αυτό που είναι, είναι. Αυτό που είναι, είναι. Δεν μπορείς να καταστρέψεις τη σχετικότητα, ούτε μπορείς να καταργήσεις το Απόλυτο. Αλλά, υπερβαίνοντας το νόμο των αντιθέσεων, γίνεσαι ο παρατηρητής του νόμου των αντιθέσεων. Τότε το καλό και το κακό εξαφανίζονται. Νομίζω πως σου έχω πει την ιστορία του Θιβετιανού Γιόγκι Μιλαρέπα. Λέει: «Όταν ήμουν νέος, έκανα μαύρες πράξεις, κι όταν μεγάλωσα και απέκτησα λίγη περισσότερη λογική, έκανα λευκές πράξεις. Αλλά τώρα που έφτασα σε ένα στάδιο, δεν κάνω ούτε το ένα ούτε το άλλο». Αυτό σημαίνει ότι έχεις υψωθεί πάνω από αυτά, και τίποτα δεν μπορεί να σε επηρεάσει όταν υψώνεσαι πάνω από το νόμο των αντιθέσεων. Αν νιώθεις ευχαρίστηση σήμερα, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι μεθαύριο θα νιώσεις πόνο. Πόνος και ευχαρίστηση, καλό και κακό, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι φτιαγμένα από την ίδια ενέργεια, όπως το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν. Για πάντα.
Το μυστικό είναι να πας πέρα από αυτά, να υψωθείς πάνω από αυτά, και ο μόνος τρόπος να υψωθείς είναι να ανέβεις πάνω από το συνειδητό επίπεδο του νου μέσω της πνευματικής άσκησης. Φτάνεις στο υπερσυνείδητο επίπεδο και τότε βρίσκεσαι σε ένα σημείο θέασης από όπου μπορείς να παρατηρείς όλα αυτά τα γεγονότα. Θα βλέπεις τη σκιά. Θα βλέπεις το σκοτάδι. Θα βλέπεις το φως. Θα βρίσκεις τη νύχτα. Θα βρίσκεις την ημέρα. Γιατί, στο κάτω κάτω, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη νύχτα και στην ημέρα; Καμία απολύτως. Ο ήλιος είναι εκεί όλη την ώρα. Το φως είναι εκεί όλη την ώρα. Είναι απλώς ο κόσμος που περιστρέφεται. Αυτό είναι όλο. Και ο ήλιος κρύβεται στο άλλο μισό του κόσμου και τότε αυτό το μισό φαίνεται σκοτεινό.
Σημαίνει αυτό ότι το φως εξαφανίστηκε και ήρθε το σκοτάδι ή ότι το σκοτάδι εξαφανίστηκε και ήρθε το φως; Όχι. Έτσι λειτουργεί το σύμπαν και έτσι θα λειτουργεί πάντα, όπως λειτουργούσε από την αιωνιότητα. Άρα, για να ξεφύγουμε από τα δεινά και τις δυστυχίες μας, υψωνόμαστε πάνω από αυτά. Με τον ίδιο τρόπο, το παρελθόν πρέπει να παραμείνει παρελθόν. Το παρελθόν έφυγε, το μέλλον ίσως να μην έρθει ποτέ, και το παρόν είναι εδώ. Η τραμπάλα ανεβοκατεβαίνει, καλό και κακό, παρελθόν και μέλλον, αλλά όταν στέκεσαι στη μέση της τραμπάλας, η τραμπάλα μένει ακίνητη, γιατί δεν υπάρχει πίεση σε καμία πλευρά. Στέκεσαι στο κέντρο και η τραμπάλα μένει ακίνητη για εσένα, παρόλο που τα δύο άκρα της εξακολουθούν να υπάρχουν.
Για να σταθείς στο κέντρο του φωτός και του σκοταδιού, του παρελθόντος και του μέλλοντος, πρέπει να σταθείς στο κέντρο, και πού είναι το κέντρο; Το κέντρο βρίσκεται μέσα σου. Άρα, για να απαλλαγούμε από όλα αυτά τα πράγματα στον κόσμο, φτάνουμε στο κέντρο του εαυτού μας, στη «Βασιλεία των Ουρανών» μέσα μας. Φτάνουμε στο κέντρο, και αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος όλης της ζωής. Εκεί μας ωθεί η εξέλιξη, όλο και πιο πέρα, και ο νους μας είναι το εμπόδιο στο δρόμο. Αν δεν μπορώ να δω την αλήθεια σε κάτι, δεν υπάρχει τίποτα λάθος στην αλήθεια. Αν δεν μπορώ να δω την καλοσύνη σε κανέναν άνθρωπο, δεν υπάρχει τίποτα λάθος στον άνθρωπο. Τι δεν πάει καλά με μένα; Εγώ είμαι το εμπόδιο. Εγώ μπλοκάρω τον εαυτό μου από το να βλέπω την αλήθεια ή από το να βλέπω την καλοσύνη στον άνθρωπο.
ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΜΕ
Αν βλέπω κάτι λάθος σε κάποιον, τότε να είσαι σίγουρος ότι προβάλλω τις δικές μου περιορισμένες αντιλήψεις και νοητικές προβολές πάνω στον άλλον. Γιατί ποιος μπορεί να κρίνει ποιον; Κρίνεις μόνο έναν άνθρωπο από την εξωτερική του εμφάνιση ή από τις πράξεις του. Τι ξέρεις για το Πνευματικό του Εγώ; Τι ξέρεις για τον αληθινό του εαυτό και πόσο καλός είναι;
Ένας κλέφτης, ένας κλέφτης «σπάσε και άρπαξε», μπήκε σε ένα μαγαζί και έκλεψε μερικά κονσερβοκούτια με μπιζέλια ή φασόλια, και καθώς έτρεχε μακριά, άκουσε τις σειρήνες της αστυνομίας. Την ώρα που έτρεχε, είδε ένα μικρό παιδί στο δρόμο και ένα αυτοκίνητο ερχόταν με ταχύτητα. Ενώ έτρεχε να ξεφύγει, σταμάτησε, σήκωσε το παιδί και το έφερε στο πεζοδρόμιο. Το έφερε σε ασφάλεια και μετά άρχισε να τρέχει πάλι. Φυσικά τον συνέλαβαν και πλήρωσε το τίμημα γι’ αυτό που έκανε. Ποιο από τα δυο είναι το μεγαλύτερο καλό; Το να κλέψει μερικά κουτιά κονσέρβας ή το να σώσει ένα παιδί; Είναι ή δεν είναι καλός; Συνεπώς, δεν μπορούμε ποτέ να κρίνουμε τις πράξεις ενός ανθρώπου.
Σου είπα την ιστορία αυτού του γκουρού – πέρασε τόσο μεγάλο μέρος της ζωής του στη φυλακή. Καλός άνθρωπος. Οι άνθρωποι νόμιζαν ότι ήταν τρελός. Κάθε φορά που έβλεπε έναν αστυνομικό κοντά, έπαιρνε ένα γλυκό από ένα μαγαζί ή κάτι τέτοιο και καλούσαν την αστυνομία και τον συνέλαβαν. Έκανε κάποια μικρά, ανόητα πράγματα, όπως να πετάξει μια πέτρα σε ένα τζαμάκι και να τον πιάσουν, ή αυτό ή εκείνο. Μια μέρα, λοιπόν, οι μαθητές του, που δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν, τον πλησίασαν και του είπαν: «Γκουρού, αυτό δεν είναι σωστό. Όλο και βρίσκεσαι στη φυλακή, κάνεις αυτά τα πράγματα». Και ο γκουρού είπε: «Ξέρετε, είμαι τόσο πιο απαραίτητος μέσα στη φυλακή παρά έξω από αυτήν. Έξω, έχετε τόσους δασκάλους να σας διδάξουν, αλλά ποιος θα διδάξει αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους εκεί μέσα; Γι’ αυτό πηγαίνω, και τόσοι από αυτούς έχουν γίνει καλύτεροι άνθρωποι». Τότε άνοιξαν τα μάτια των μαθητών. «Αχ, πόσο ανόητοι ήμασταν που σκεφτόμασταν τόσο άσχημα για τον γκουρού, επειδή δεν τον καταλαβαίναμε». Πώς μπορούμε να καταλάβουμε τις πράξεις ενός γκουρού, όταν δεν είμαστε γκουρού; Μπορεί να κάνει πολύ ανόητα πράγματα, αλλά τα κάνει για κάποιο σκοπό.
Μπορούμε να καταλάβουμε το σκοπό ενός γκουρού; Αν δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα κίνητρα και το σκοπό του φίλου μας που τον ξέρουμε τόσο καλά, ή της γυναίκας, του άντρα ή των παιδιών μας, πώς τολμάμε να κρίνουμε τις πράξεις ενός γκουρού ή ακόμη και του ίδιου του Θεού; Πόσο συχνά δεν σκεφτόμαστε και λέμε: «Τι Θεός είναι αυτός; Αυτό κι εκείνο συμβαίνει και εγώ υποφέρω εδώ και περνάω τόσο δύσκολα». Και τον κατηγορούμε: «Τι Θεός είναι αυτός, όταν υποτίθεται ότι είναι γεμάτος αγάπη και έλεος; Γιατί δεν έχει αυτή την αγάπη και το έλεος για μένα, αντί να με κάνει να παλεύω και να υποφέρω τόσο;» Έχουμε τη συνήθεια να κρίνουμε τις γυναίκες μας, τους αδελφούς, τις αδελφές, τα παιδιά, τους φίλους, τους γκουρού, ακόμη και τον Θεό, με το μικρό μας μυαλό. Δεν είναι αυτό ανοησία;
Όλα αυτά υπάγονται στο πλαίσιο του παρελθόντος, γιατί είναι το παρελθόν που μας έχει προγραμματίσει να σκεφτόμαστε έτσι. Τώρα όμως έχουμε την ευκαιρία να αποκτήσουμε μια μεγαλύτερη επίγνωση ώστε ολόκληρη η προοπτική μας, ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα, να γίνει διαφορετικός. Έτσι, δεν μπορείς να ξεχάσεις το παρελθόν, αλλά με τη σωστή ανάλυση, και χάρη σε αυτές τις εμπειρίες, μπορούμε να τροποποιήσουμε τη μελλοντική μας συμπεριφορά. Αν χρειάζεται να κρίνεις, να κρίνεις τον εαυτό σου και κανέναν άλλο. Κρίνε τον εαυτό σου και μη σκέφτεσαι κανέναν άλλο. «Μη κρίνετε, για να μη κριθείτε». Ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε;
ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ
Τα πάντα στον κόσμο αυτό κάνουν καλό σε μένα. Η βροχή μου κάνει καλό. Ο ήλιος μου κάνει καλό. Κάνει την τροφή να μεγαλώνει, ώστε να μπορώ να τρώω και να ζω. Ο αέρας μου κάνει καλό, ώστε να μπορώ να αναπνέω και να ζω. Κοίτα γύρω σου τα πάντα. Κοίτα τα λιβάδια, τα χωράφια, τους λόφους και τις κοιλάδες, όλα αυτά κάνουν καλό σε μένα. Γεμίζουν την καρδιά μου με την ομορφιά τους, και κοιτάζοντάς τα μου θυμίζουν την ουσία της ομορφιάς που τα δημιούργησε. Τα πάντα. Το μικρό γουργούρισμα ενός παιδιού. Το μικρό χαμόγελο ενός παιδιού. Πόσο όμορφο! Πόσο αθώο! Πόσα πολλά κάνει αυτό το μικρό παιδί για μένα; Πόσα; Το μωρό που θηλάζει στο στήθος της μητέρας. Πόσο όμορφο είναι το γουργούρισμα εκεί; Μας θυμίζει πώς ο Κύριος μας τρέφει αιώνια.
Ακόμη κι πριν γεννηθεί το παιδί, εκείνη η Θεία ενέργεια βάζει γάλα στο στήθος της μητέρας. Με μεγαλύτερη επίγνωση μπορούμε να παρατηρήσουμε και να δούμε ότι τα πάντα είναι φως. Τα πάντα είναι όμορφα. Το καλό και το κακό υπάρχουν μόνο στα μάτια αυτού που βλέπει. «Η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια αυτού που βλέπει», λέγεται, αλλά και το καλό και το κακό επίσης βρίσκονται στα μάτια αυτού που βλέπει. Αν εγώ δεν ήμουν κακός, δεν θα μπορούσα ποτέ να δω κάτι κακό. Αν είμαι καλός, μπορώ μόνο να δω το καλό. «Αγάπα τον εχθρό σου». Είναι εύκολο να αγαπάς τον φίλο σου. Αλλά αν αγαπάς τον εχθρό σου, τότε είσαι Άνθρωπος.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσάνγκ, Ηνωμένο Βασίλειο 1983 – 05
