Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΧΑΡΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Όλα τα προβλήματα στη ζωή μας αρχίζουν από τον τρόπο που ζούμε μέσα στη δυαδικότητα, βλέποντας τα πάντα ως ξεχωριστά από εμάς. Στην πραγματικότητα, όλα τα ζητήματα έχουν μέσα τους ενσωματωμένες τις λύσεις τους. Κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να υποφέρει. Κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να διώξει τη χάρη από τον εαυτό του, γιατί είναι εκεί, είναι εκεί, είναι εκεί. Δες πώς ο ήλιος εκπέμπει τη ζέστη του για να ανυψώσει το νερό και να ραντίσει τη γη με χάρη, ώστε να μπορούν να μεγαλώνουν η τροφή και τα λουλούδια. Τα πάντα στο σύμπαν είναι σε κίνηση, τα πάντα λειτουργούν. Υποτίθεται ότι είμαστε το ανώτερο είδος πάνω σε αυτή τη γη, το λεγόμενο πιο εξελιγμένο, επειδή μπορούμε να σκεφτόμαστε· θα έπρεπε λοιπόν να είμαστε σε θέση να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου να πιστεύουμε με τον σωστό τρόπο, ώστε να μπορούμε να έλκουμε τη χάρη πολύ πιο γρήγορα και να τη κατανοούμε καλύτερα από ένα λουλούδι που δεν σκέφτεται ή από μια πέτρα που δεν σκέφτεται ή από το καημένο το ζώο. Ξέρεις πόσο λίγο σκέφτεται ένας σκύλος ή μια γάτα και όμως σε λούζουν με την αγάπη τους; Ξέρεις πόσο κοντά μπορούν να έρθουν σε εσένα; Ακόμα και πριν ο κύριός του στρίψει στη γωνία, ο σκύλος τρέχει στην αυλόπορτα. Ακόμα και η γάτα θα έρθει και θα κουλουριαστεί στην αγκαλιά σου τόσο τρυφερά. Γιατί; Επειδή δεν σκέφτεται. Νιώθει, και αυτό που νιώθει είναι η Καρδιά. Έτσι, όταν πλησιάζουμε τον πυρήνα της προσωπικότητάς μας, που ονομάζεται Καρδιά, ο οποίος δεν μπορεί ποτέ να μείνει κενός, τότε όσο η Καρδιά επεκτείνεται ή ξεδιπλώνεται όλο και περισσότερο, τόσο περισσότερο γεμίζει με χάρη.
Η χάρη είναι κάτι που ποτέ δεν μπορεί να εξηγηθεί. Όσο διανοητικός κι αν είσαι, ο νους δεν μπορεί να αποδείξει τη χάρη. Μπορεί κανείς να μιλήσει γι’ αυτήν, αλλά μπορεί να γνωρίσει τη δύναμη της χάρης μόνο όταν τη βιώσει, και η προετοιμασία γι’ αυτό βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο, μέσα από τις πνευματικές του πρακτικές.
ΟΙ ΑΜΟΙΒΕΣ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΑΠΟ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ
Δεν υπάρχει εμπόδιο που να μην μπορεί να ξεπεραστεί· τα εμπόδια είναι οι πιο μεγάλοι δάσκαλοι. Δεν είναι οι απολαύσεις της ζωής που σε διδάσκουν πολλά, αλλά οι πόνοι της ζωής είναι εκείνοι που σε διδάσκουν, και αν υπάρχουν εμπόδια, πρέπει να αναπτύξεις τη στάση ότι αυτό το εμπόδιο είναι αναγκαίο για να βιώσεις τη χάρη. Παράξενο πράγμα, όλοι οι Πνευματικοί Διδάσκαλοι περνούν μέσα από σκληρό πόνο. Πάρε τον Ραμακρίσνα, που είχε καρκίνο, τον Βιβεκανάντα με άσθμα, τον Ραμ Τίρθα που είχε κάποια ανίατη ασθένεια. Πολλοί από εσάς δεν το γνωρίζετε, αλλά ο Ιησούς Χριστός ήταν ένας πολύ ασθενικός άνθρωπος. Ήταν πολύ αδύνατος. Είχε ελάχιστη σωματική δύναμη, ταξιδεύοντας από χωριό σε χωριό και από πόλη σε πόλη με τα πόδια. Πολλές φορές υπήρχε φαγητό γι’ αυτόν και πολλές φορές δεν υπήρχε – πολλές φορές γιορτές και πολλές φορές ζητιανιά. Πέρασε από πολλά μαρτύρια, αλλά στο τέλος μπόρεσε να πει: «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα. Εγώ, αυτό το μικρό σώμα, και ο Πατέρας μέσα μου είμαστε ένα». Αυτή είναι η τελική πραγμάτωση της Συνειδητότητας της Ενότητας.
Παρά τη θεωρία της σχετικότητας, ακόμη και ο Αϊνστάιν αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι «Υπάρχει ένα τεράστιο πεδίο που δεν μπορώ να εξηγήσω». Ήταν πνευματικός άνθρωπος, αλλιώς δεν θα παραδεχόταν αυτό το ενοποιημένο πεδίο για το οποίο μίλησε. Για αυτό είδατε μια εξαιρετική τηλεοπτική σειρά στη βρετανική τηλεόραση πριν από λίγο καιρό, όπου αυτός ο άνθρωπος, ο Ντον Κιούπιτ, μίλησε για τον Γιουνγκ, τον Δαρβίνο, τον Φρόιντ και όλους αυτούς τους ανθρώπους. Και αυτοί, ειδικά ο Γιουνγκ, αφού πέρασε από όλες τις διάφορες όψεις της ψυχανάλυσης, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι υπάρχει μια δύναμη, υπάρχει ένας Θεός, υπάρχει κάτι που κινεί τον κόσμο. Νομίζω ότι ο Έλληνας φιλόσοφος Αρχιμήδης είπε: «Αν μου δώσετε ένα στήριγμα έξω από τη Γη, θα μπορούσα να κινήσω ολόκληρη τη Γη». Αλλά δεν υπάρχει σημείο στήριξης έξω από τη Γη. Το όρθιο σημείο βρίσκεται μέσα στη Γη, και εσύ πρέπει να κινήσεις τη Γη, και αυτό μπορεί να γίνει σπρώχνοντας τον εαυτό σου.
Όταν κάνεις τις πνευματικές σου πρακτικές, ποτέ μην έχεις την επιθυμία για αυτοπραγμάτωση ή την επιθυμία για χάρη, γιατί αυτό θα γεννήσει μόνο επαιτεία και παζάρι. Απλώς κάν’ τες αθώα, και θα δεις ότι οι αμοιβές θα έρθουν από μόνες τους. Προσπάθησε να κυνηγήσεις τη σκιά σου, τρέχοντας μακριά από το φως· ποτέ δεν θα την πιάσεις. Αλλά προσπάθησε να τρέξεις προς το φως, και η σκιά σου θα βρίσκεται πίσω σου – πίσω μου ο διάβολος. Εγώ στέκομαι ελεύθερος και εσύ, διάβολε, στέκεσαι πίσω μου. Με τη λέξη διάβολος εννοώ όλη την οδύνη και τα εμπόδια, γιατί αυτό είναι το κακό που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι, με τους μικρούς νοητικούς μας εαυτούς. Κι όμως ο νους είναι τόσο απέραντος. Είναι τόσο απέραντος όσο το σύμπαν· ακόμη και ο καημένος ο Αϊνστάιν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει μόνο οκτώ τοις εκατό του. Λοιπόν, τι νόημα έχει να κυνηγάμε αυτόν τον μικρό νου, όταν ακόμη και ο Αϊνστάιν έφτασε μόνο στο οκτώ τοις εκατό; Εσύ δεν θα μπορέσεις ούτε στο ένα τοις εκατό. Αντί γι’ αυτό, να κυνηγάς την Καρδιά μέσα σου και να την κατακτήσεις.
ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΧΑΡΗ
Δεν ξέρω αν σας έχω πει αυτή την ιστορία ξανά. Υπήρχε ένας Βασιλιάς που έκανε μια μεγάλη γιορτή στο Παλάτι του. Ήταν γενναιόδωρος και κάθε λογής όμορφα πράγματα ήταν εκτεθειμένα στο Παλάτι του. Ο Βασιλιάς είπε ότι οτιδήποτε αγγίξετε θα είναι δικό σας μετά τη γιορτή. Έτσι, φυσικά, ο κόσμος πήγε στα κοσμήματα, τα διαμάντια, διάφορα χρυσά αγαλματίδια και όλα τα ωραία πράγματα. Αλλά ο Βασιλιάς είχε μια υπηρέτρια, η οποία, όταν όλα τελείωσαν, πήγε στον Βασιλιά και του είπε: «Άρχοντά μου, είπατε ότι οτιδήποτε αγγίξουν όσοι είναι εδώ θα είναι δικό τους». Ο Βασιλιάς επανέλαβε την υπόσχεσή του και η υπηρέτρια άγγιξε τον Βασιλιά. Ο Βασιλιάς ήταν δικός της· αν έχεις τον Βασιλιά, έχεις όλο του το θησαυροφυλάκιο. Άγγιξε τον Βασιλιά μέσα από τις πνευματικές σου πρακτικές, έτσι ώστε η χάρη να είναι εκεί· έχεις πιάσει τη χάρη και την έχεις. Φίλησέ την, αγκάλιασέ την, αγάπησέ την, γιατί κανείς άλλος παρά εσύ δεν αγαπάς τον εαυτό σου. Είναι ο μικρός σου εαυτός που αγαπά τον μεγάλο σου Εαυτό. Αλλά αυτή η αγάπη γίνεται τόσο δυνατή ώστε ο μεγάλος Εαυτός διαπερνά τον μικρό εαυτό και κάνει τον μικρό εαυτό Θείο. Έτσι ο μικρός εαυτός συγχωνεύεται στον μεγάλο Εαυτό, και τότε έχεις όλη την ευδαιμονία και τη χάρη, όχι μόνο να κατεβαίνει πάνω σου, αλλά να αναβλύζει από εσένα προς όλους γύρω σου.
Η ΓΚΟΥΡΟΥΣΑΚΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΧΑΡΗ
Από τότε που βίωσα την ενότητα με τη Θειότητα, ποτέ δεν συνάντησα άνθρωπο του οποίου το πρόσωπο, μετά από πέντε ή δέκα λεπτά στην παρέα μου, να μην χαλαρώνει. Μια ηρεμία κατεβαίνει, μια γαλήνη έρχεται. Έτσι, βρίσκοντας αυτή την εσωτερική πηγή, δεν τη χρησιμοποιείς μόνο για τον εαυτό σου, αλλά απλώνεται· εκπέμπεις αυτή τη Θεία Δύναμη, αυτή την Πνευματική Δύναμη που βρίσκεται μέσα σου. Έτσι δεν βοηθάς μόνο τον εαυτό σου· κολυμπάς στον ωκεανό της ευδαιμονίας και επιτρέπεις και στους άλλους να κολυμπήσουν σε αυτόν τον ωκεανό της ευδαιμονίας. Όπου κι αν πήγε ο Βούδας, όπου κι αν πήγε ο Χριστός, όπου κι αν πήγε ο Κρίσνα, για όσο διάστημα βρίσκονταν εκεί, τα προβλήματα των ανθρώπων εξαφανίζονταν. Το μυαλό τους έφευγε από τα προβλήματά τους, κάτι που μπορεί να διατηρηθεί αν συνεχίσουμε τις πνευματικές μας πρακτικές.
Αν σου δώσω ένα μάντρα, και σου έχω εξηγήσει πολλές φορές πώς αυτός ο ήχος προέρχεται όχι από το συνειδητό ή το υποσυνείδητο επίπεδο του νου, αλλά κατευθείαν από το υπερσυνειδητό επίπεδο του νου, και φέροντάς τον προς τα κάτω στο συνειδητό επίπεδο θα σου δοθεί έτσι ώστε να μπορεί να προφερθεί και να ακουστεί. Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο. Αυτό είναι μόνο το ένα τέταρτο. Τα τρία τέταρτα είναι η Γκουρουσάκτι, η πνευματική δύναμη του γκουρού που συνοδεύει τον ήχο που σου δίνεται. Κανείς που έχει ασκηθεί στο διαλογισμό επαναλαμβάνοντας το μάντρα του, όπως του έχει διδαχτεί, για είκοσι λεπτά, δεν μπορεί να πει ότι δεν νιώθει τίποτε μέσα του. Το εγγυώμαι αυτό και προκαλώ τον οποιονδήποτε. Είναι η Πνευματική Δύναμη. Αυτή είναι η Χάρη. Η Γκουρουσάκτι δεν είναι τίποτε άλλο παρά χάρη.
ΟΙ ΘΕΟΠΡΑΓΜΑΤΩΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΙΝΟΥΝ, ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΘΥΜΟΙ ΝΑ ΛΑΒΟΥΜΕ
Γιατί ο γκουρού; Καλά, γιατί εκείνος; Γιατί ο Ιησούς; Γιατί ο Κρίσνα; Γιατί ο Βούδας; Γιατί; Χρειάζεσαι μεσολαβητή αν θέλεις τη Χάρη του Θεού; Δεν χρειάζεσαι μεσολαβητή· αυτό είναι μια λανθασμένη αντίληψη. Υπάρχει τόσο μεγάλη υδροηλεκτρική δύναμη στο νερό, αλλά αυτή η ηλεκτρική ενέργεια από το νερό δεν μπορεί να μπει σε αυτή την αίθουσα για να μας δώσει φως. Χρειάζεσαι τη γεννήτρια, δηλαδή τον μεσάζοντα. Η γεννήτρια έχει τον μηχανισμό να αντλεί αυτή την ηλεκτρική ενέργεια προς τον εαυτό της και να τη μεταβιβάζει. Γι’ αυτό αυτοί οι μεγάλοι άνδρες είναι τόσο μεγάλης σημασίας. Μπορούν να λατρεύονται και να τιμώνται, γιατί ποτέ δεν θα καταλαβαίναμε τη χάρη χωρίς τον Ιησού, τον Βούδα, τον Κρίσνα, τον Μαχαβίρ και τον Μωάμεθ. Και πώς αποκτάται αυτή η κατανόηση; Λειτουργεί με δύο τρόπους. Αυτοί σου δίνουν την εμπειρία, και εσύ πρέπει να είσαι πρόθυμος να κατανοήσεις. Αυτοί κάνουν το δόσιμο και εσύ πρέπει να είσαι έτοιμος να λάβεις. Αλλά αν χτίσεις έναν τοίχο, πώς θα λάβεις αυτή τη χάρη; Αν κλείσεις το παράθυρο, πώς θα μπει ο καθαρός αέρας;
ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΕΙΝΑΙ «ΤΡΕΛΟΙ» ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
Στη λατρεία του Χριστού, του Κρίσνα ή του Βούδα, αυτοί οι μεγάλοι θεοπραγματωμένοι άνδρες, Θεάνθρωποι – πες το όπως θέλεις – χρησιμοποιούνται απλώς ως ένα σημείο εστίασης. Διότι όταν ένας άνθρωπος φτάσει στην αυτοπραγμάτωση, γίνεται αυτή η Θεία ενέργεια. Τότε δεν πρέπει να τον κρίνεις από το εξωτερικό του περιβάλλον. Όχι. Αυτά τα πράγματα είναι για να μάθεις από αυτά. Ο Ιησούς πήγαινε και έτρωγε και έπινε με τους τοκογλύφους και τους Φαρισαίους και τους τάδε και τους δείνα, και μερικές φορές θύμωνε ή φαινόταν σαν να είχε πιει, αλλά αυτό δεν αφαιρούσε τίποτα από την Πνευματική του Δύναμη.
Αυτό που έκανε ήταν πολύ, πολύ όμορφο, κάτι που οι ιερείς και οι επίσκοποι δεν θα σου εξηγήσουν· προσπαθούσε να δείξει στον κόσμο: «Ταυτίζομαι μαζί σας». Έβγαζε στην επιφάνεια όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Έκανε τους ανθρώπους να τον μισούν συνειδητά. Έκανε τους ανθρώπους να τον αγαπούν συνειδητά. Τραβούσε, τραβούσε, τραβούσε προς τα έξω. Ο Ραμακρίσνα, ένας από τους μεγάλους Διδασκάλους του κόσμου, που έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν ένας αληθινά Θεοπραγματωμένος άνθρωπος. Κάποτε τον είδαν να περπατά στον δρόμο και να βλέπει έναν σκύλο να τρώει από το πιάτο του· κάθισε κάτω μαζί με τον σκύλο και άρχισε να τρώει από το πιάτο του σκύλου. Αν κάποιος από τους σύγχρονους ψυχολόγους ή ψυχιάτρους περνούσε από εκεί, θα σκεφτόταν ότι είναι τρελός, και όλοι οι πνευματικοί γίγαντες είναι τρελοί. Είναι τρελοί γιατί δίνουν τη ζωή τους για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα. Ένας ψυχίατρος περνώντας θα έλεγε πως είναι τρελός. Αλλά τι έδειξε ο Ραμακρίσνα; Τρώγοντας μαζί με τον σκύλο από το πιάτο του σκύλου, έδειξε την ταύτιση, την ενότητα, ότι «ο σκύλος είμαι εγώ και εγώ είμαι ο σκύλος». Δεν υπάρχει διαφορά, γιατί η Θεία ενέργεια μέσα στον σκύλο είναι επίσης μέσα μου, κι εγώ βρήκα αυτή την ενότητα δυνάμεων που φαίνονται ξεχωριστές και όμως δεν είναι καθόλου ξεχωριστές. Έχεις φτάσει κάπου, αν μπορείς να ταυτιστείς με το μικρό σκουλήκι που σέρνεται. Δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει μίσος όταν βρεις αυτή την ενότητα, που είναι η ίδια η χάρη.
Αν κάποιος σε χτυπήσει στο ένα μάγουλο, γύρνα και το άλλο. Ποιος χτυπά ποιον; Εσύ, εσύ ο ίδιος είσαι εγώ, κι αν εσύ είσαι εγώ και εγώ χτυπιέμαι, τότε εγώ χτυπώ τον εαυτό μου. Τελικά τι πειράζει; Ίσως να τσούξει για ένα δύο λεπτά και μετά να περάσει. Αλλά προσφέροντας και το άλλο μάγουλο, θα κάνω τον άνθρωπο που με χτύπησε να συνειδητοποιήσει: «Ω, βρίσκομαι στην παρουσία τόσο μεγάλης αγάπης και συμπόνιας». Τι σπουδαίο μάθημα για έναν άνθρωπο που μπορεί να καταλάβει. Έτσι, κανείς δεν σου κάνει πραγματικά κακό, κανείς. Άφησε όλα τα «κακά» να έρθουν. Εκείνοι θα πληρώσουν το κάρμα τους για το κακό που κάνουν, αλλά ταυτόχρονα παίρνουν λίγο από το δικό σου κάρμα επάνω τους.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑΚΤΙΚΟΙ ΣΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ
Όμοιος ομοίω αεί πελάζει, όπως λέει η παλιά παροιμία. Έτσι, αν ο νους μας είναι γεμάτος αρνητικές σκέψεις, έλκουμε όλες τις αρνητικές σκέψεις γύρω μας επάνω μας και κάνουμε τις αρνητικές μας σκέψεις να ανθίσουν. Αν ο νους μας είναι γεμάτος θετικές σκέψεις, έλκουμε όλες τις θετικές σκέψεις που αιωρούνται, γιατί καμία σκέψη δεν καταστρέφεται ποτέ. Όλες οι θετικές σκέψεις επίσης έλκονται προς εμάς, και γινόμαστε πιο θετικοί. Έτσι, χρειάζεται να εργαστούμε πάνω στις πνευματικές μας πρακτικές. Μην ανησυχείς για τη χάρη· αυτό το κορίτσι θα είναι πάντα στο πλευρό σου. Είναι όμορφη. Πρέπει λοιπόν να είμαστε τακτικοί στις πνευματικές μας πρακτικές. Αν δεν οργώσεις το χωράφι, ό,τι κι αν φυτέψεις δεν θα μεγαλώσει. Έτσι, το να κάνεις πνευματικές πρακτικές δεν είναι το τέλος και ο σκοπός, αλλά ο δρόμος. Είναι το καθάρισμα, το όργωμα του αγρού όπου μεγαλώνει όλη αυτή η τροφή, και η τροφή που μεγαλώνει επειδή όργωσες τον αγρό θα σε θρέψει.
Το όργωμα του αγρού και το φύτεμα δεν είναι αυτό που κάνει την τροφή να μεγαλώσει. Αυτοί οι σπόροι θα τραβήξουν τα μεταλλικά στοιχεία από τη γη. Έχεις κάνει ένα βήμα φυτεύοντάς τους· όλα τα μεταλλικά στοιχεία θα έλκονται προς αυτούς, η σωστή ποσότητα νερού θα έρθει, η σωστή ποσότητα ηλιοφάνειας και αέρα θα πάει εκεί. Επειδή φύτεψες, έλκεις όλες αυτές τις δυνάμεις, και το λουλούδι μεγαλώνει όμορφα. Η τροφή μεγαλώνει όμορφα, και φτιάχνεις το ψωμί σου. Αυτό το ψωμί είναι χάρη. Στην Κυριακή Προσευχή λέμε: «Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον», αλλά θα έλεγα, ως μια άλλη υποκείμενη σκέψη: «Κύριε, κι εγώ πρέπει να εργαστώ γι’ αυτό, γιατί ξέρω ότι Εσύ θα δώσεις, δεν πρόκειται να αρνηθείς». Και αυτή η εργασία είναι οι πνευματικές πρακτικές, και θα δεις ότι κάνοντας πνευματικές πρακτικές γίνεσαι τόσο πράος. Μπορώ να δω τα πρόσωπα των περισσότερων από τους διαλογιζόμενους εδώ, μερικοί από τους οποίους τους συνάντησα πριν από επτά, οκτώ, ίσως και εννιά χρόνια. Μπορώ να δω πραότητα, ομορφιά και αγάπη στα πρόσωπά τους. Και αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά, όπως στον κηπουρό που του αρέσει να βλέπει τα λουλούδια να μεγαλώνουν και να είναι όμορφα. Και αυτό δεν είμαι εγώ· είναι Εκείνος εκεί πάνω, όπως συνηθίζουμε να λέμε.
ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ
Πάντα δείχνουμε προς τα πάνω. Γιατί δείχνουμε πάντα προς τα πάνω; Είναι ο Θεός εκεί πάνω; Όχι. Είναι παντού· είναι πρώτα μέσα μου. Αλλά πάντα δείχνουμε προς τα έξω και προς τα πάνω για έναν λόγο: έχουμε την ασυνείδητη και υποσυνείδητη επιθυμία να υψωθούμε. Θέλουμε η ίδια μας η ζωή να ανυψωθεί. Δεν θέλουμε να πέσουμε, γιατί αυτό είναι προς τα κάτω· θέλουμε να ανέβουμε, και δυνατός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σηκώνεται κάθε φορά, ακόμη κι αν πέσει χίλιες φορές. Αυτός είναι ο πιο σπουδαίος άνθρωπος. Είναι πιο εύκολο να πέσεις, αλλά πιο δύσκολο να σηκωθείς. Αν λοιπόν υπάρχουν αποτυχίες, δεν θα πρέπει καν να ανησυχείς γι’ αυτές, γιατί αργότερα, όταν πετύχεις, να θυμάσαι ότι η αποτυχία ήταν η αιτία της επιτυχίας σου. Αν δεν είχες αποτύχει, δεν θα προσπαθούσες τόσο σκληρά. Είναι τόσο, μα τόσο απλό.
Απαιτείται κάποια εργασία στην καθημερινή μας ζωή, όπως η αυτοβοήθεια. Για παράδειγμα, πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια στην αυτοβοήθεια. Πρέπει να βοηθήσουμε τον εαυτό μας σε συγκεκριμένους τρόπους και συγκεκριμένα μονοπάτια ζωής. «Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν». Είναι πολύ εύκολο να το λες. Το προσευχόμαστε κάθε μέρα: «Μη μας φέρεις σε πειρασμό». Αλλά θα πειραζόμαστε, γιατί δεν έχουμε αυτή την εσωτερική δύναμη. Μόνο οι πνευματικές πρακτικές σου δίνουν την εσωτερική δύναμη, γιατί αντλείς από αυτή τη μεγάλη πηγή μέσα σου, από αυτήν την τεράστια δεξαμενή δύναμης. Οι πνευματικές σου πρακτικές αντλούν αυτή τη δύναμη μέσα από το υποσυνείδητο στο συνειδητό επίπεδο του νου και σε κάνουν να αισθάνεσαι δυνατός. Η θέλησή σου γίνεται πιο ισχυρή.
Το να καθίσεις να διαλογιστείς ή να κάνεις άλλες πνευματικές πρακτικές είναι κάτι πολύ, πολύ ευχάριστο, πολύ ευχάριστο. Στην αρχή φαίνεται επίπονο: «Ω, πρέπει να καθίσω ακίνητος για είκοσι λεπτά ή μισή ώρα, ροδο, ροδο, ροδο, μήλο, μήλο, μήλο». Στην αρχή γίνεται λίγο κουραστικό, αλλά όταν μπεις μέσα σε αυτό, θα το αγαπήσεις. Έχουμε μυήσει χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, και πολλοί άνθρωποι μου λένε ότι απλώς περιμένουν να φύγουν από το γραφείο, ώστε να φτάσουν σπίτι και να κάνουν διαλογισμό, γιατί είναι μια ευχάριστη εμπειρία. Όταν βγαίνουν από τον διαλογισμό, αισθάνονται τόσο χαλαροί και ήρεμοι.
Όταν ένας άνθρωπος έχει διαλογιστεί αληθινά για λίγο, και όταν βγαίνει από τον διαλογισμό, κάποιος άλλος μπορεί να του πει μια πολύ σκληρή, θυμωμένη κουβέντα, και αυτός δεν θα αντιδράσει. Δεν είναι η πράξη που είναι βλαβερή· είναι η αντίδραση που είναι πιο βλαβερή. Αλλά ο θυμός ή οτιδήποτε άλλο του άλλου ανθρώπου θα καταλαγιάσει, αν δεν αντιδράσεις. Αυτό που στην κοινή γλώσσα λέμε: «Άσε τον να βγάλει τον ατμό του». Αλλά ένα πράγμα είναι πολύ βέβαιο: αυτό έχει αποδειχθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια.
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΘΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Επειδή είναι παλαιός πολιτισμός, πολλά ξεκίνησαν στην Ινδία – και δεν έχει καμία αποκλειστικότητα. Υπήρξαν μεγάλοι, μεγάλοι πνευματικοί γίγαντες και στη Δύση. Αλλά ξεκίνησε εκεί, ως ο αρχαιότερος πολιτισμός. Γι’ αυτό η γνώση συσσωρεύτηκε και συσσωρεύτηκε και συσσωρεύτηκε, και εμείς στη Δύση είμαστε ακόμη μωρά μπροστά στους πολιτισμούς της Ανατολής. Όταν οι άνθρωποι στην Ευρώπη έτρεχαν γύρω ως βάρβαροι, στην Ινδία υπήρχαν οι υψηλότεροι πολιτισμοί. Όταν ανασκάπτοντας τις πόλεις Χαράππα και Μοχέντζο-Ντάρο στην Ινδία βρήκαν τα πιο εξελιγμένα συστήματα αποχέτευσης. Με όλη μας τη σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία, δεν γνωρίζουμε πώς χτίστηκαν οι πυραμίδες στην Αίγυπτο. Έχουν ειπωθεί πολλές θεωρίες, αλλά οι θεωρίες είναι μόνο θεωρίες. Πήγαινε να χτίσεις σήμερα μια πυραμίδα στις ίδιες συνθήκες και δες αν μπορείς να το κάνεις.
Δεν κηρύττω ούτε μιλώ για ανατολικούς τρόπους σκέψης ή φιλοσοφίες. Όπως όλοι γνωρίζετε και βλέπετε και στο σύμβολό μας, οι σκέψεις μας είναι οικουμενικές. Παίρνουμε το καλό από την Ανατολή και από τη Δύση και από παντού. Έδινα μια ομιλία στην Ινδία πριν από τρία ή τριάμισι χρόνια σε ένα πλήθος τριάντα χιλιάδων ανθρώπων. Στην Ινδία, με τα εκατομμύρια των ανθρώπων, φωνάζεις, βγαίνουν λίγες αναφορές στον Τύπο, στο ραδιόφωνο και στα άλλα, και απλώς μαζεύονται. Και τους είπα: «Εσείς υποτίθεται ότι είστε τόσο πνευματικά προχωρημένοι· ήσασταν, αλλά σήμερα δεν είστε· βρίσκεστε χαμηλά». Δεν έχω δει περισσότερους πολέμους και ταραχές πουθενά αλλού όσο έχω δει στην Ινδία. Με το παραμικρό ξεσπάει ταραχή. Ένας μουσουλμάνος χτυπάει μια αγελάδα με ένα ραβδί και οι Ινδουιστές θα… – και μετά έρχονται οι άλλοι, και εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν. Ακόμη και ο Γκάντι, με όλες τις διδασκαλίες του περί μη βίας, παρά τις διδασκαλίες του περί μη βίας, δεν μπόρεσε να αποτρέψει το να σκοτωθούν εκατομμύρια άνθρωποι σε απόλυτη, απόλυτη βία. Κοίτα τι έγινε με την αδελφή μου, την Ίντιρα Γκάντι – όχι αίμα από το ίδιο αίμα, αλλά γνωριζόμασταν ως αδελφός και αδελφή, ήμασταν κοντά σαν αδέλφια, κάθε φορά που πήγαινα στο Δελχί έμενα μαζί της. Δολοφονήθηκε. Την είχα προειδοποιήσει πολλές φορές: «Υπάρχουν πολλά πράγματα που κάνεις που δεν είναι σωστά», αλλά η εποχή απαιτούσε εκείνο το μικρό κομμάτι «δικτατορίας» και προκάλεσε μεγάλο θόρυβο, και τελικά ένας δολοφόνος, οι σωματοφύλακές της, χύσανε το αίμα της. Έτσι όλα αυτά, όλες αυτές οι ταραχές, όλες αυτές οι αναστατώσεις θα συνεχίσουν να υπάρχουν στον κόσμο, όχι μόνο σε χώρες και πόλεις, αλλά και στις προσωπικές σας ζωές. Θυμήσου εκείνο το αγγλικό ποπ τραγούδι: «I never promised you a Rose Garden». Αλλά εγώ σου υπόσχομαι ότι, αν υψωθείς πάνω από αυτά μέσα από τις πνευματικές σου πρακτικές, θα βλέπεις τα τριαντάφυλλα και θα βρίσκεις ευχαρίστηση μέσα τους, επειδή έχεις υψωθεί πάνω από αυτά. Αυτές οι πνευματικές πρακτικές σου δίνουν τη χάρη να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά και με χάρη.
… Γκουρουράζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσάνγκ, Ηνωμένο Βασίλειο 1984 – 11
