ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΕΣΤΙΑΣΗ
Η εστίαση συνεπάγεται απαραίτητα κάποιο είδος συγκέντρωσης, και η συγκέντρωση βρίσκεται σε ένα επίπεδο που δεν είναι τόσο βαθύ όσο ο διαλογισμός. Στον διαλογισμό, υπερβαίνουμε την εστίαση ή τη συγκέντρωση, υπερβαίνουμε τον στοχασμό και τότε εισερχόμαστε στο πεδίο του διαλογισμού, όπου «απλώς είναι».
Όταν εστιάζουμε την προσοχή μας, συγκεκριμένοι μηχανισμοί του νου αρχίζουν να λειτουργούν. Μέσα σε αυτήν την ίδια τη διαδικασία της εστίασης ενεργοποιούμε το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Στη διαδικασία της εστίασης θα διαπιστώσετε ότι αναδύονται διάφορες αναλύσεις. Γίνονται λογικοποιήσεις, και πραγματοποιείται μία ζύγιση, ενώ στον διαλογισμό υπερβαίνουμε τη διαδικασία της ζύγισης ή της ανάλυσης.
Όταν αρχίζουμε να ζυγίζουμε, θέλουμε να δούμε τι είναι βαρύτερο και τι ελαφρύτερο. Έτσι, πρόκειται για μία ολοκληρωτικά διανοητική διαδικασία, η οποία θα οδηγήσει κάποιον στον στοχασμό. Ο στοχασμός είναι λογικός, και έχω συχνά πει ότι ο αληθινός στοχασμός είναι σαν να χύνεις λάδι από ένα δοχείο σε ένα άλλο σε μια αδιάκοπη ροή.
Όταν σκέφτεσαι, θα έχεις πάντοτε σκέψεις που δεν αφορούν το συγκεκριμένο αντικείμενο. Ο νους ξεγλιστρά σε άλλα θέματα, και μετά τον επαναφέρεις πίσω. Για παράδειγμα, αρχίζεις να διαβάζεις ένα βιβλίο, και ο νους θα σκεφτεί: «Τι θα μαγειρέψω για βραδινό απόψε;» Και τότε επαναφέρεις την προσοχή σου πίσω. Η εστίασή σου επιστρέφει στο βιβλίο.
Όταν διαλογίζεσαι, δεν απαιτείται καμία εστίαση. Αν στοχάζεσαι σωστά και επαρκώς, το κουδούνι της πόρτας θα χτυπήσει, θα είσαι σε εγρήγορση, θα πας να ανοίξεις την πόρτα και μετά θα καθίσεις πάλι να διαλογιστείς. Η ίδια διαδικασία τού να σηκωθείς και να ανοίξεις την πόρτα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του διαλογισμού σου.
Αν ο νους σου ήταν εστιασμένος σε κάτι, δεν θα άκουγες το κουδούνι. Τα αυτιά και τα εσωτερικά όργανα αντίληψης είναι εκεί, και όμως δεν θα άκουγες το κουδούνι, γιατί ο νους σου είναι εστιασμένος.
Ο ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ<
