ΑΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΘΕΤΙΚΑ, ΤΟΤΕ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ
Όταν υποφέρουμε από συναισθηματικά προβλήματα, τα υπομένουμε χωρίς τη συνειδητοποίηση της Θεότητας. Με άλλα λόγια, ο φόβος υποφέρει μέσα στον εαυτό του. Η ζήλια υποφέρει μέσα στον εαυτό της. Κάθε μορφή αρνητικότητας διαιωνίζεται από μόνη της. Αν υπήρχε η αναγνώριση του τι είναι η Θεότητα, και αν αυτοί οι φόβοι αναδύονταν εμπνευσμένοι ή ενεργοποιημένοι από αυτήν, με συνειδητή γνώση της, τότε αυτοί οι μηχανισμοί φόβου, απληστίας και πόθου θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να ξεπεράσουμε διάφορα ελαττώματα μέσα μας.
Με άλλα λόγια, με ένα ελάττωμα, ξεπερνούμε ένα άλλο ελάττωμα. Όπως στην ομοιοπαθητική, χρησιμοποιούμε ένα αγκάθι για να αφαιρέσουμε ένα άλλο. Αλλά όταν το αγκάθι αφαιρεθεί, τι κάνουμε; Πετάμε και τα δύο αγκάθια. Αυτό έρχεται με μια ανώτερη συνειδητοποίηση ότι όλα όσα συμβαίνουν μέσα μας αποτελούν επίσης έργο της Θεότητας. Με αυτή τη συνειδητοποίηση, ο φόβος γίνεται αφοβία, ο θυμός γίνεται αγάπη, το μίσος γίνεται αγάπη. Η ίδια ενέργεια μετατρέπεται μέσα μας στη θετική της όψη. Το να έχουμε συσσωρευμένα συναισθήματα δεν σημαίνει ότι θα απαλλαγούμε από την αρνητικότητα μέσα μας απλώς εκφράζοντάς τα. Πρέπει να απελευθερώσουμε τη συσσωρευμένη ενέργεια, και αυτή μπορεί να απελευθερωθεί θετικά. Οπότε, γιατί να μην επιλέξουμε τον θετικό δρόμο;
Υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος, και μια λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον φόβο και την αφοβία. Ένα εύθραυστο πέπλο χωρίζει τα δύο. Η ουσία βρίσκεται στην ενέργεια που φέρνει θετικότητα ή αρνητικότητα. Το βασικό σημείο, η βάση του ερωτήματος, στηρίζεται στην ενέργεια και στο πώς αυτή χρησιμοποιείται, αξιοποιείται και εκφράζεται. Εκεί έρχεται η ελεύθερη βούληση· αν η ελεύθερη βούληση χρησιμοποιηθεί θετικά, τότε το μίσος θα γίνει αγάπη.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ
Πώς χρησιμοποιούμε την ελεύθερη βούληση θετικά; Κάθε ενέργεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί θετικά αν αποκτήσουμε κατανόηση αυτής της ενέργειας. Χωρίς κατανόηση της δύναμης, βρισκόμαστε σε σύγχυση, και όποτε κάποιος βρίσκεται σε σύγχυση, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αυτή βρίσκεται μέσα μας. Ξεκινάμε λοιπόν ξεκαθαρίζοντας τη σύγχυση, και ο καλύτερος τρόπος είναι να κατανοήσουμε την κατάσταση. Γιατί φοβάμαι; Μόλις κατανοήσει κανείς τον λόγο για τον οποίο φοβάται ή μισεί, τότε έχει ήδη λύσει το μισό πρόβλημα, επειδή η ίδια διαδικασία της ανάλυσης φέρνει φως.
Αν πας σε έναν καλό ψυχίατρο ή ψυχαναλυτή, θα σε κάνει να μιλήσεις, και ενώ μιλάς θα σε καθοδηγεί αργά και διακριτικά, ώστε να δεις τη λανθασμένη συλλογιστική σου. Θα σε κάνει να δεις την πλάνη, την παρεξήγηση.
Στο πνευματικό μονοπάτι κάνουμε το ίδιο. Στη Γνάννα Γιόγκα, τη γιόγκα της διάκρισης, μπορούμε να διακρίνουμε ενεργά. Με τη διακριτική δύναμη, μπορούμε να βρούμε τον λόγο για τον οποίο μισούμε, θυμώνουμε ή φοβόμαστε.
Όταν ξέρουμε γιατί φοβάμαι, τότε έχουμε ξεφορτωθεί το μισό πρόβλημα, και το άλλο μισό μπορούμε να το ξεφορτωθούμε αποκτώντας δύναμη μέσα μας. Είναι σαν άνθρωπο που περπατά σε σκοτεινό δρόμο και βλέπει ένα σχοινί. Με την πρώτη ματιά μοιάζει με φίδι και φοβάται. Αλλά όταν κοιτάξει πιο προσεκτικά, βλέπει ότι δεν είναι φίδι αλλά σχοινί και αμέσως ο φόβος εξαφανίζεται. Αυτή η κατάσταση εφαρμόζεται σε κάθε τι στη ζωή.
Μία γυναίκα φοβάται ότι ο άντρας της, όταν της λέει «Βγαίνω με τα παιδιά», μπορεί να δει κάποια άλλη. Γιατί φοβάται; Ο φόβος προέρχεται από την αίσθηση ανεπάρκειας. Ίσως συνειδητής ή ασυνείδητης, φυτεμένης από την παιδική ηλικία λόγω γεγονότων στο περιβάλλον της. Νιώθει ανασφάλεια και επομένως ανεπαρκής. Νιώθει ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον άντρα της όπως θα έπρεπε, και άρα εκείνος μπορεί να βρει άλλη. Αν η γυναίκα αυτή αναλύσει τον εαυτό της —και δεν μιλάμε για παθολογικούς φόβους— θα δει ότι ίσως το μυαλό της λειτουργεί λανθασμένα.
Αν αναλύσει: «Έχω κάνει το καθήκον μου; Έχω αγαπήσει ως σύζυγος; Έχω φροντίσει;» Θα δει ότι ο άντρας της την παντρεύτηκε γιατί την αγαπούσε και την έβρισκε ελκυστική. Μήπως έχει αφήσει τον εαυτό της; Αν απαντήσει ειλικρινά και δει ότι κάνει ό,τι πρέπει, ο φόβος θα χαθεί. Και θα πει: «Τζον, γιατί κάθεσαι μέσα; Βγες να διασκεδάσεις με τα παιδιά!» Αυτή είναι εξέλιξη.
Ο ίδιος φόβος που δημιουργούσε προσκόλληση, ανασφάλεια και ανεπάρκεια, μπορεί τώρα να μετατραπεί σε αγάπη, επάρκεια και ασφάλεια. Η ίδια ενέργεια κάνει μια στροφή 180 μοιρών. Άρα όλοι οι φόβοι προέρχονται από εμάς και όχι απαραίτητα από το περιβάλλον.
ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ
Ο βασικός φόβος στον άνθρωπο είναι η απώλεια· δεν θέλουμε να χάσουμε. Στο παράδειγμα, η γυναίκα φοβάται ότι χάνει τον άντρα της. Αν μελετήσουμε κάθε είδος φόβου, βλέπουμε ότι πάντα βασίζεται στην απώλεια του εαυτού, δηλαδή στην απώλεια της ζωής, που σημαίνει απώλεια του εγώ.
Ο άνθρωπος προσπαθεί να διατηρήσει τον εαυτό του όσο περισσότερο γίνεται, και έτσι διατηρεί απλώς το εγώ του, ενώ αληθινή ευτυχία και αφοβία έρχονται μόνο όταν υποτάσσεται το εγώ. Το εγώ δίνει την αίσθηση της ατομικότητας, αλλά πρέπει να χάσουμε την κεντρικότητα του εγώ, όχι την προσωπική μας ταυτότητα.
Κάθε σύγκρουση σε ένα σπίτι προέρχεται από το ότι κάποιος πιστεύει πως είναι το κέντρο. Όλα αυτά δημιουργούν φόβους, ανασφάλειες και δυστυχίες.
Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να νιώθει ότι δεν είναι το κέντρο αλλά η περιφέρεια, και ότι οι δυνάμεις που κρατούν το σπίτι ενωμένο —η αγάπη— είναι το κέντρο, τότε τελειώνουν όλοι οι φόβοι. Η αγάπη είναι ο Θεός.
Ο άνθρωπος μπορεί να κεντράρει τον εαυτό του μόνο όταν μάθει να αντέχει τις δυσκολίες της περιφέρειας. Όπως το στεφάνι τροχού που δέχεται τα χτυπήματα στον δρόμο. Μόνο όταν περάσουμε μέσα από εμπειρίες ζωής με γενναιότητα, μπορούμε να στραφούμε στο κέντρο.
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΟΒΟΣ
Ο μεγαλύτερος φόβος είναι η απώλεια του εαυτού, όμως μόνο χάνοντας τον εαυτό τον βρίσκουμε. Για να απολαύσουμε την ανατολή, το λουλούδι, το ρυάκι, πρέπει να γίνουμε ένα με αυτά μέσω ταύτισης. Η ταύτιση σημαίνει απώλεια ατομικότητας.
Ένα αλατόν κουκλάκι πήγε στη θάλασσα για να δει πόσο αλμυρή είναι. Μόλις μπήκε στο νερό, διαλύθηκε και έγινε η θάλασσα. Έγινε αυτό που αναζητούσε. Αυτή είναι η ένωση.
Μπορούμε να διατηρήσουμε την «Τζον-ικότητα» μας, αλλά να χάσουμε την «εγώ-ικότητα». Όταν το εγώ χαθεί, δεν υπάρχει διαχωρισμός, άρα ούτε φόβος.
Ο φόβος είναι πάντα αποτέλεσμα σύγκρουσης. Σύγκρουση μεταξύ δύο ανθρώπων ή μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Τα ψυχιατρεία είναι γεμάτα από ανθρώπους που πάσχουν από εσωτερικές συγκρούσεις, οι οποίες έχουν τη ρίζα τους στον φόβο.
Ο διαχωρισμός είναι ιδέα του νου. Αν η ιδέα του διαχωρισμού εξαφανιστεί και βιώσουμε την πραγματικότητα της ενότητας, τότε ποιον να φοβηθούμε;
Αυτό επιτυγχάνεται με βαθύτερη εγκατάσταση στη διαλογιστική και πνευματική πρακτική. Στην κορυφή της πυραμίδας υπάρχει ενότητα. Εκεί βρίσκεται η απόλυτη ευτυχία. Και όταν υπάρχει απόλυτη ευτυχία, δεν υπάρχει μίσος ή φόβος· μόνο αγάπη.
ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ
Ο φόβος προέρχεται από ανεπάρκεια, από ανασφάλεια. Αυτό ξεπερνιέται με ενδυνάμωση, με μεγαλύτερη επίγνωση, με ενσωμάτωση σώματος, νου και πνεύματος και με κατανόηση της ζωής. Με την ενσωμάτωση, η καρδιά διευρύνεται και ο φόβος μειώνεται.
Είναι εύκολο να το πούμε αλλά δύσκολο να γίνει. Για κάποιους χρειάζονται χρόνια πρακτικής, για άλλους λιγότερα, ανάλογα με την εξέλιξη της ψυχής.
ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΓΩ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΦΟΒΟ
Η ρίζα του φόβου πρέπει να ξεριζωθεί. Αν ξεφορτωθείς έναν επιφανειακό φόβο αλλά αφήσεις τη ρίζα, θα ξαναεμφανιστεί σε άλλη μορφή. Μόνο μέσω αυτοανάλυσης, αυτοενσωμάτωσης και πνευματικής αφοσίωσης μπορούμε να καταστρέψουμε τη ρίζα. Τότε δεν υπάρχει φόβος. Τότε το εγώ χάνεται μέσα στον ωκεανό της αγάπης και της αφοβίας.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσάνγκ Ηνωμένο Βασίλειο 1977 – 20
