Η Αξία των Καλών Προθέσεων;

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν καλές προθέσεις, αλλά το ερώτημα είναι: τι κρύβεται πίσω από τις καλές προθέσεις; Ποιο είναι το κίνητρο για το έργο που θέλει κανείς να κάνει; Έχω συναντήσει ανθρώπους που συμμετέχουν σε διάφορους οργανισμούς και συλλόγους και κάνουν εξαιρετικό έργο. Ωστόσο, αυτό το θαυμάσιο έργο δεν φέρνει καμία πνευματική πρόοδο, γιατί η πρόθεση, το κίνητρο, είναι η αυτομεγέθυνση. Είναι η ικανοποίηση του εγώ, το «εγώ έκανα αυτό, εγώ έκανα το άλλο».

Τη στιγμή που νομίζεις ότι έχεις πράξει μια καλή πράξη, τότε αυτή η πράξη δεν έχει καμία αξία όσον αφορά το Πνευματικό Σου Είναι. Για την πνευματική εξέλιξη δεν έχει καμία αξία, γιατί το έργο πρέπει να γίνεται για το ίδιο το έργο και όχι για την ανταμοιβή. Πολλοί άνθρωποι με καλές προθέσεις, κάνοντας καλό έργο, επιθυμούν αναγνώριση. Έχει κάποια περιορισμένη αξία, αλλά όχι την πνευματική αξία που αναζητούμε.

Θυμάμαι ένα περιστατικό όταν συμμετείχα στην ανέγερση ενός κοινοτικού κέντρου που περιλάμβανε ναό, σχολείο και αίθουσα. Κάποιος με πλησίασε και είπε: «Θέλω να δωρίσω πενήντα χιλιάδες λίρες στον οργανισμό.» Του είπα πως είναι πολύ ευγενικό και γενναιόδωρο, αλλά ύστερα πρόσθεσε: «Υπάρχει ένας όρος. Θέλω μια πλακέτα που να γράφει ότι τόσα δόθηκαν από τον τάδε στη μνήμη των γονέων του.» Του απάντησα: «Λυπάμαι, δεν χρειαζόμαστε τα χρήματά σας. Δεν είμαστε εδώ για να ενισχύσουμε το εγώ σας.» Ήταν εκατομμυριούχος· πενήντα χιλιάδες δεν σήμαιναν τίποτα γι’ αυτόν. «Η ίδια η πράξη που κάνετε αποσκοπεί στο να διαιωνίσει τη μνήμη της πράξης σας. Δεν είστε φιλάνθρωπος· αγοράζετε μια μνήμη ώστε, όταν πεθάνετε, να λένε ότι ο τάδε δώρισε αυτό ή εκείνο.»

ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΚΑΛΟ

Το ίδιο ισχύει για κάθε καλή πράξη. Πρέπει να γίνεται για το ίδιο το έργο και όχι ως καθήκον, γιατί και το καθήκον έχει «δεσμά» – το κάνεις από υποχρέωση, με πίεση, με καταναγκασμό. Η πράξη πρέπει να είναι αυθόρμητη προσφορά. Η Μπαγκαβάντ Γκίτα λέει ότι η δουλειά σου είναι να πράττεις, όχι να διεκδικείς τους καρπούς. Όταν κάνουμε το έργο χωρίς σκέψη ανταμοιβής, τότε παίρνουμε ολόκληρη την ανταμοιβή: μεγαλύτερη επίγνωση και βαθύτερη κατανόηση της ζωής. Είναι αποκάλυψη του ίδιου μας του εαυτού.

Λέω πάντα στους δασκάλους μας: όταν διδάσκεις, θυμήσου ότι εσύ ωφελείσαι περισσότερο. Όταν ποτίζεις τον κήπο, πριν το νερό φτάσει στα λουλούδια, καθαρίζει πρώτα το λάστιχο. Αυτή είναι η δύναμη της αφοσίωσης και της ανιδιοτέλειας.

Τι σημαίνει αφοσίωση; Αφοσίωση σημαίνει αφοσίωση με βάση την αγάπη. Χωρίς αφοσίωση δεν υπάρχει δέσμευση. Και σε τι δεσμεύεσαι; Στον ίδιο σου τον εαυτό, στην εξέλιξή σου.

Κανείς στον κόσμο δεν είναι εντελώς χωρίς επιθυμίες, αλλά οι επιθυμίες πρέπει να στρέφονται προς την αυτοεξέλιξη, προς το Θείο. Καθώς προχωράμε, ακόμη και αυτή η επιθυμία εξαφανίζεται, γιατί όταν ενωθείς με το Θείο, δεν υπάρχει πλέον επιθυμία.

ΤΟ ΘΕΪΚΟ ΘΕΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Το Θείο δεν «θέλει» τίποτα. Το «γενηθήτω το θέλημά Σου» δεν σημαίνει σκέψη, γιατί θέληση χωρίς σκέψη δεν υπάρχει. Το Θείο δεν σκέπτεται. Είναι σαν την ηλεκτρική ενέργεια – ουδέτερη. Μπορεί να γίνει θερμότητα στη σόμπα ή ψύξη στο ψυγείο. Αυτό είναι το Θείο.

Το Θεϊκό Θέλημα είναι απλώς οι νόμοι της φύσης: το νερό ρέει προς τα κάτω, ο ήλιος ανατέλλει στην Ανατολή. Δεν αλλάζουν επειδή το ζητάμε.

Ο άνθρωπος, όμως, συχνά καλύπτει τις εγωιστικές του πράξεις λέγοντας ότι ενεργεί «με το Θείο Θέλημα». Όταν λέμε «γενηθήτω το θέλημά Σου», σημαίνει ότι παραδίδουμε το «εγώ» μας και αφήνουμε τη ζωή να ρέει σύμφωνα με τους νόμους της φύσης.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗ Η ΠΡΟΘΕΣΗ ΜΑΣ;

Ένας ηλικιωμένος φύτευε μανγκόδεντρα που χρειάζονται 6–7 χρόνια για να δώσουν καρπό. Κάποιοι νέοι του είπαν: «Γιατί τα φυτεύεις; Δεν θα ζεις όταν καρπίσουν.» Κι εκείνος απάντησε: «Δεν τα φυτεύω για μένα. Τα φυτεύω για τους άλλους.» Αυτή είναι καλή πρόθεση.

Αλλά η ίδια πράξη μπορεί να γίνει είτε από καθήκον (με βαρυγκωμία), είτε από ιδιοτέλεια (για να πάρουμε κάτι πίσω), είτε από αγάπη. Μόνο το τελευταίο έχει πραγματική αξία.

Γι’ αυτό πρέπει να εξετάζουμε τις προθέσεις μας: έχουν ιδιοτέλεια; έχουν προσδοκία; επιδιώκουν αναγνώριση;

Αν ναι, τότε δεν είναι αληθινά καλές.

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ

Η ζωή είναι μια περιπέτεια και η πνευματική πορεία ακόμη περισσότερο. Μόνο ο αυτοπραγματωμένος γνωρίζει το Θείο και δεν μπορεί καν να το περιγράψει, όπως κανείς δεν μπορεί να περιγράψει τη γλυκύτητα της ζάχαρης· πρέπει να τη γευτείς.

Καθώς ανεβαίνουμε σε ύψη επίγνωσης, βλέπουμε περισσότερο, όπως όταν ανεβαίνουμε στο βουνό και η θέα ανοίγει. Δεν χρειάζεται να φανταζόμαστε από πριν πώς θα είναι η κορυφή· αυτό προέρχεται από προκατάληψη. Το σημαντικό είναι η τωρινή επίγνωση.

Τελικά ανακαλύπτουμε ότι ο δρόμος και ο προορισμός είναι ένα.

Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ

Βλέπουμε λάθη επειδή έχουμε προκαταλήψεις, διδασκαλίες, κοινωνικά «πρέπει». Μακάριος είναι αυτός που δεν βλέπει λάθη στους άλλους· βλέπει το Θείο μέσα στον άνθρωπο. Τα πάντα είναι θέμα αντίληψης.

Από χαμηλή οπτική, βλέπουμε κινδύνους. Από ψηλή οπτική, βλέπουμε ομορφιά. Η ζωή είναι απλή· εμείς τη μπερδεύουμε.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΨΗ – ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ

Οι σκέψεις μας ταλαιπωρούν επειδή τους αντιστεκόμαστε. Όσο τις πολεμάμε, τόσο δυναμώνουν. Πρέπει να τις παρατηρούμε σαν να βλέπουμε μια ταινία. Ο παρατηρητής μέσα μας είναι το Ανώτερο Εγώ. Εκεί υπάρχει ακινησία, σαν το κέντρο μιας σπείρας που φαίνεται να κινείται ενώ παραμένει ακίνητη.

Όλα τα κύματα της θάλασσας στηρίζονται στη γαλήνη του βυθού. Έτσι κι εμείς στηριζόμαστε στην εσωτερική μας γαλήνη.

Η ΠΡΟΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Πράξεις, λόγια και σχέσεις πρέπει να βασίζονται στην πρόθεση να μην πληγώσουμε. Ακόμη και στην προσευχή υπάρχει κίνητρο.

Η πρόθεση καθορίζει την ποιότητα του έργου, την ποιότητα της ζωής και την ποιότητα της πνευματικής μας προόδου.

… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι, Satsang UK 1981 – 14