Ο Προσωπικός Θεός: Γέφυρα προς το Άπειρο

ΤΟ ΑΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Η έννοια ενός Προσωπικού Θεού δημιουργήθηκε για να ικανοποιεί τον αναλυτικό νου του ανθρώπου. Όμως πέρα από τον Προσωπικό Θεό υπάρχει ο Απρόσωπος Θεός, μια ενέργεια που στερείται ιδιοτήτων. Είναι μια ουδέτερη ενέργεια που διαθέτει εγγενή χαρακτηριστικά. Όμως, για να έχει κάποια αξία στο εκδηλωμένο σύμπαν, αυτή η ουδέτερη ενέργεια πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί.

Αυτή η απρόσωπη ενέργεια – το Μπράχμαν – μπορεί να εκδηλωθεί. Η εκδήλωση δεν είναι δημιουργία. Με τον Απρόσωπο Θεό, την ολότητα των πάντων, δεν υπάρχει δημιουργία αλλά εκδήλωση. Με εκδήλωση εννοούμε ότι είναι η φύση του Απρόσωπου, η εγγενής ικανότητά του να συγκεκριμενοποιείται. Το λουλούδι δεν δημιουργεί άρωμα, είναι η ίδια η φύση του λουλουδιού να εκπέμπει άρωμα. Η φωτιά δεν «παράγει» θερμότητα, αλλά η θερμότητα είναι η εκδήλωση της φωτιάς, η φύση της φωτιάς να εκλύει αυτή τη θερμότητα. Έτσι, από την πρωταρχική απρόσωπη δύναμη και τη φύση της εκδήλωσης, προέκυψε ολόκληρο το σύμπαν. Ωστόσο, επειδή η δύναμη αυτή είναι τόσο λεπτοφυής, δεν μπορεί να πυκνωθεί από το ένα στάδιο στο επόμενο απότομα. Από αυτή τη λεπτότητα πρέπει να υπάρξει σταδιακή συγκεκριμενοποίηση.

Η απρόσωπη δύναμη δεν έχει δύναμη σκέψης. Όταν λέμε «Θεϊκό Θέλημα» ή «Γενηθήτω το Θυμά σου», δεν είναι το θέλημα του Απρόσωπου Θεού. Το θέλημα εμφανίζεται μόνο με τον Προσωπικό Θεό, όχι με τον Απρόσωπο. Όπως αναφέρεται στη Βίβλο, «Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος». Αυτό σημαίνει ότι η ίδια η εκδήλωση του ανεκδήλωτου Απρόσωπου, στη συγκεκριμενοποίησή του, έλαβε μια συγκεκριμένη δόνηση και μέσω αυτής της δόνησης, σε συνδυασμό με άλλες δονήσεις που επίσης εκπορεύονταν από αυτό, προέκυψαν οι διάφορες μορφές.

Ο Λόγος, δηλαδή η δόνηση, έχει περάσει μια μακρά διαδικασία εξέλιξης από το Big Bang, από το οποίο αποτελείται όλο το σύμπαν. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το απειροελάχιστο άτομο συνεχίζει να εξελίσσεται στη διαδικασία της συγκεκριμενοποίησης.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ

Το άτομο μπορεί να διπλασιάζεται και να αναπαράγεται, γιατί η πράξη της αναπαραγωγής είναι εγγενής στο άτομο. Καθώς προχωρά μέσω της δύναμης της εξέλιξης, πυκνώνει σε μια λεπτή αέρια μορφή. Αυτή η αέρια μορφή, με περαιτέρω συμπύκνωση, γίνεται ύλη και με περισσότερη πυκνότητα αναγνωρίζουμε αυτή την ύλη ως το ορυκτό βασίλειο. Από εκεί εξελίσσεται στο φυτικό βασίλειο και από το φυτικό στο ζωικό. Σε όλη αυτή τη διαδικασία υπάρχει συνειδητότητα.

Υπάρχει συνειδητότητα σε μια πέτρα. Νομίζουμε ότι η πέτρα είναι άψυχη, όμως η πέτρα έχει ζωή, γιατί αν δεν είχε ζωή δεν θα μπορούσε να αλλάζει. Αν αφήσετε μια πέτρα έξω, θα διαπιστώσετε ότι συντελούνται πολλές αλλαγές και η επιστήμη αποδεικνύει πως η πέτρα αποτελείται από άτομα, με μοριακή δομή και έντονη κίνηση. Αυτή η κίνηση, που υπάρχει από την πέτρα μέχρι το φυτό και το ζώο, είναι η συνειδητότητα ή η ζωτική ενέργεια.

Αυτή όλη η διαδικασία, από το ζωικό επίπεδο και κάτω, είναι αυτόματη. Τα προβλήματα αρχίζουν μόνο όταν η εξέλιξη κάνει το επόμενο βήμα: τον άνθρωπο. Εκεί αρχίζουν όλα τα βάσανα, γιατί η εγγενής φύση του ανθρώπου είναι η σκέψη. Και με αυτές τις σκέψεις αρχίζει να λειτουργεί ο νόμος του Κάρμα. Μια σκέψη σε μια εμπειρία συγκρούεται με μια άλλη σκέψη σε μια άλλη εμπειρία. Με τη συσσώρευση όλων αυτών των εμπειριών γινόμαστε περίπλοκα όντα, γεμάτα με εντυπώσεις, τα λεγόμενα σανσκάρας στα σανσκριτικά.

Τα σανσκάρας είναι που μας ταλαιπωρούν. Όλες οι συγκρούσεις και όλα τα βάσανα δεν προέρχονται από τη Θεότητα. Όλες οι συγκρούσεις και τα βάσανα δημιουργούνται από τον ίδιο τον άνθρωπο εξαιτίας των νοητικών του διεργασιών. Η σκέψη, αν και είναι λεπτοφυής ύλη, έχει ισχύ μόνο στο σχετικό επίπεδο της ύπαρξης και όχι πέρα από αυτό. Με τις πνευματικές πρακτικές υπερβαίνουμε τις μορφές σκέψης. Υπερβαίνουμε τα λεπτότερα επίπεδα της ύλης και φτάνουμε στο απρόσωπο όπου όλα παύουν να υπάρχουν ως πραγματικότητα και κάθε κίνηση γίνεται απατηλή. Όλες οι συγκρούσεις, όλα τα κύματα του ωκεανού που φαίνονται τόσο ταραχώδη, ανήκουν στο σχετικό επίπεδο.