ΓΙΝΕ Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
Όταν γίνεις ο παρατηρητής, τα πάντα αποκτούν διαφορετικό νόημα. Με το να γίνεις παρατηρητής, αποδεσμεύεσαι από όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου και από τα κατώτερα επίπεδα του νου σου. Γίνεσαι μη-προσκολλημένος επειδή αυτή η Πνευματική Δύναμη διαπερνά τα πιο χονδροειδή, κατώτερα επίπεδα του νου. Τότε δεν χρειάζεται να αγαπάς. Είσαι αγάπη. Δεν υπάρχει ανάγκη, γιατί η ανάγκη είναι μια συνθήκη, δεν είναι ελευθερία. Είσαι απλώς αγάπη. Έχεις απλώς παραδοθεί. Έτσι αφυπνίζεται ο άνθρωπος. Έτσι ξεδιπλώνεται προς τον ανώτερο Εαυτό του. Δεν μπορεί να μην αγαπά. Δεν μπορεί να μην είναι γενναιόδωρος. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς από το να κλάψει μέσα από τα μάτια σου όταν έχεις δάκρυα. Δεν μπορεί να συγκρατήσει το χαμόγελο όταν υπάρχει χαμόγελο στα χείλη σου. Δεν μπορεί να μην νιώσει τον πόνο όταν υπάρχει πόνος μέσα σου.
Το να συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο σημαίνει ότι η ζωή σου άξιζε να βιωθεί. Για παράδειγμα, είναι προνόμιο για μένα που συνάντησα τον γκουρού μου. Ίσως οι πολλές ζωές που πέρασα να ήταν μια προετοιμασία μέχρι να φτάσει η κατάλληλη στιγμή για να τον συναντήσω.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Όταν μιλάς για τη σχέση γκουρού και τσέλα, όπως πάντα λέω, πρόκειται για μια ερωτική σχέση. Μια αγάπη χωρίς μοτίβα, χωρίς συνθήκες, χωρίς απαιτήσεις και χωρίς κτητικότητα, μια ολοκληρωτική προσφορά του εαυτού, όχι στο πρόσωπο αλλά σε αυτό που εκείνος αντιπροσωπεύει. Ποιοι είμαστε εμείς για να αναγνωρίσουμε το πνευματικό επίπεδο κάποιου; Δεν μπορούμε. Και όσο μεγαλύτερη είναι η πνευματική του υπόσταση, τόσο πιο ταπεινός και απλός γίνεται λόγω της επαφής του με απλούς ανθρώπους. Ζει μια ζωή δυαδικότητας και ταυτόχρονα ενότητας, ατομικότητας και ταυτόχρονα καθολικότητας. Για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Σαίξπηρ στον «Ιούλιο Καίσαρα», «τα στοιχεία ήταν τόσο αρμονικά αναμεμειγμένα μέσα του ώστε ο κόσμος μπορούσε να σταθεί και να πει: Αυτός ήταν άνθρωπος». Ναι. Μην προσπαθείτε να γίνετε θεοί. Γίνετε άνθρωποι, και αυτό εννοώ όταν λέω να είσαι άνθρωπος. Φτάνοντας στο ανώτερο όριο του τι μπορεί να επιτύχει ο άνθρωπος. Όταν έχεις κατακτήσει την ολότητα του Υπερσυνείδητου Νου, γίνεσαι ένα με τον εξατομικευμένο Θεό. Μπορείς κατά βούληση να ξαναγεννηθείς ή να μη θελήσεις να ξαναγεννηθείς και να συγχωνευθείς με τον Απρόσωπο Θεό, το Απόλυτο.
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΚΙ ΩΣΤΟΣΟ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟΣ
Όταν σας λένε ότι υπερβαίνετε το σχετικό και συγχωνεύεστε με το Απόλυτο, λένε ανοησίες. Υποσχέσεις, υποσχέσεις, υποσχέσεις. Αυτό κάνουν όλοι. Όλες οι εκκλησίες: οι Ινδουιστές, οι Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί, οι Βουδιστές, οι Εβραίοι. Όλοι τους. Τι σας δίνουν; Αλήθεια; Όχι. Εμπειρία; Όχι. Μόνο υποσχέσεις, καλοφτιαγμένες. Φαίνονται εύλογες επειδή δεν τις κατανοούμε.
Βλέπετε, αγαπημένοι μου; Είναι ένας δύσκολος δρόμος και όμως τόσο εύκολος. Ο φωτισμός είναι στη γωνία, γιατί είστε ήδη φωτισμένοι. Αρκεί να στρίψετε τη γωνία και να τον βρείτε να στέκεται εκεί, να σας περιμένει, επιθυμώντας να σας αγκαλιάσει. Σας καλωσορίζει, και αυτό μπορείτε να το ονομάσετε Χάρη. Κανείς δεν σας δίνει Χάρη. Μιλάτε για τη Χάρη του Θεού. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Σας δίνω επαναστατικές ιδέες τώρα. Η Χάρη υπάρχει πάντοτε, γιατί αυτό που αποκαλείτε Θεό είναι Χάρη. Δεν τη δίνει σε εσάς. Ο Θεός είναι Χάρη. Ο Θεός είναι αγάπη. Ο Θεός είναι συμπόνια. Ο Θεός είναι καλοσύνη. Ο Θεός είναι ό,τι μπορείτε να σκεφτείτε. Όλα είναι εκεί. Ακριβώς εκεί. Ναι, ναι, ναι. Όλα εκεί. Παντού.
ΟΤΑΝ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΟΤΙΒΑ, ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Μερικοί από εσάς μπορεί να αισθάνεστε τόσο ξεχωριστοί και μακριά από τον γκουρού. Όχι. Όχι. Δεν υπάρχουν κομμάτια μέσα στην ολότητα. Δεν είναι τα κομμάτια που συνθέτουν το όλον. Στην πνευματική ζωή, υπάρχει μόνο το όλον, αλλά ο ανθρώπινος νους το τεμαχίζει σε κομμάτια, που είναι ο κατακερματισμός. Το να επιστρέψεις στην ολότητα και να ξεδιπλωθείς σε αυτήν σημαίνει να απαλλαγείς από τον κατακερματισμό και να βρεις την ολοκλήρωση. Ολοκλήρωση σημαίνει να συνειδητοποιήσεις ότι είναι μία αδιάσπαστη συνέχεια χωρίς όρια. Ο νους του ανθρώπου δημιουργεί αυτά τα όρια όπου όρια δεν υπάρχουν. Μοτίβα πάνω σε μοτίβα. Στρώματα πάνω σε στρώματα. Αυτά είναι τα όρια.
Όταν έρθει η τελική συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχουν όρια, υπερβαίνεις όλα τα μοτίβα. Όταν υπερβαίνεις όλα τα μοτίβα, είσαι ελεύθερος. Αισθάνεσαι αυτή την ελευθερία, τη βιώνεις μέσα σου και είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις, γιατί τότε γίνεσαι νόμος για τον εαυτό σου, και αυτός ο νόμος είναι ο Νόμος της Θεότητας. Τότε γίνεσαι σαν ποίημα. Παρόλο που έχει μετρική, έχει απόλυτη ελευθερία έκφρασης. Βρίσκεις ελευθερία στη δέσμευση και δέσμευση στην ελευθερία, γιατί είσαι ενσαρκωμένος όχι μόνο σωματικά αλλά και σε ένα λεπτοφυές σώμα. Αυτό το λεπτοφυές σώμα μπορεί να ονομαστεί νοητικό σώμα και είναι το ανώτερο σημείο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Το να φτάσεις το υψηλότερο επίπεδο του εαυτού σου, το Υπερσυνείδητο, σημαίνει ότι αγκαλιάζεις ολόκληρο το σύμπαν από την αρχή του ή μάλλον από τον άναρχο χρόνο, και όταν φτάνεις τη σφαίρα του άναρχου χρόνου, ταυτόχρονα αγγίζεις και τον άπειρο χρόνο.
ΓΙΝΟΝΤΑΣ Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ, ΓΙΝΕΣΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ
Δεν υπάρχει χρόνος. Ο χρόνος συνδέεται με τον χώρο. Ο χώρος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς χρόνο και ο χρόνος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς χώρο. Αυτά είναι συνθήκες. Μετράτε έξι χιλιάδες μίλια μέχρι την Αγγλία, που απαιτούν οκτώ ώρες πτήσης. Αν δεν υπήρχαν έξι χιλιάδες μίλια χώρου, δεν θα υπήρχαν οκτώ ώρες. Αν δεν υπήρχαν οκτώ ώρες, δεν θα υπήρχαν έξι χιλιάδες μίλια. Αλλά πρέπει να το ζήσετε. Ο Τσαρλς και η Λίντα έπρεπε να πετάξουν έξι χιλιάδες μίλια σε οκτώ ώρες για να είναι εδώ, επειδή είμαστε ενσαρκωμένοι. Δεν έχουμε φτάσει στο σημείο όπου η επικοινωνία μπορεί να γίνει πέρα από τα όρια του χρόνου.
Μερικοί το έχουν δει και το έχουν επιτύχει, όπου αυτή η απόλυτη εγγύτητα βιώνεται παρά τα χιλιάδες μίλια απόστασης. Έτσι, μπορεί κανείς να ζει μια ζωή ατομικότητας και ταυτόχρονα να περιβάλλεται από την οικουμενικότητα και με αυτόν τον τρόπο να γίνεται ο ζωντανός Θεός, ο ζωντανός εξατομικευμένος Θεός που κατοικεί στον άνθρωπο. Αγκαλιάζεις τον νόμο των αντιθέτων, πόνο και χαρά, ήλιο και βροχή, και όμως, γινόμενος ο παρατηρητής, είσαι τόσο οικουμενικός. Τόσο οικουμενικός. Βλέπουμε τα σύννεφα έξω και λέμε: «Α, τι σκοτεινά σύννεφα». Αλλά με τον οικουμενικό νου, δεν βλέπεις τα σύννεφα· ενώ τα βλέπεις φυσικά, τα αντιλαμβάνεσαι ως συμπύκνωση ατμών, αόρατων ατμών που τώρα έγιναν μαύρα σύννεφα. Αλλά επειδή έχουμε μοτίβα, βλέπουμε μόνο τα σκοτεινά σύννεφα και όχι τους ατμούς που τα αποτελούν και για αυτό δεν βλέπουμε τη Θεότητα μέσα μας, αλλά μόνο τη χονδροειδή μορφή του νου και του σώματος. Εκεί βρίσκεται η διαφορά: στο να αφαιρέσουμε τις συνθήκες.
Όπου οι συνθήκες δεν μπορούν να αφαιρεθούν, γίνε ο παρατηρητής τους, και οι συνθήκες απλώς ξεθωριάζουν, γιατί τις παρατηρείς από το υπερσυνείδητο επίπεδο του εαυτού σου. Και όταν παρατηρείς, από εκεί ρέει ενέργεια, κατευθύνεις την παρατήρηση. Η παρατήρηση δεν μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα χωρίς τη δύναμη που την κάνει παρατηρητή. Έτσι, η παρατήρηση και η θεία ενέργεια πρέπει να ρέουν μαζί. Το νερό ρέει στο ποτάμι, και τι έχεις; Το νερό και τη ροή. Δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Όταν γίνεις ο παρατηρητής, στέλνεις ενέργεια από εκείνο το επίπεδο, που διαπερνά ολόκληρο τον εαυτό σου και γνωρίζεις ότι θα δεις την αλήθεια. Όχι μέσω διανοητικοποίησης, γιατί και αυτή είναι συνθηκισμένη. Είναι καλή για φιλοσόφους και ας φιλοσοφούν. Αλλά καίγοντας όλα τα βιβλία και φτάνοντας μέσα, εκεί βρίσκεται η Βασιλεία των Ουρανών. Εκεί βρίσκεται η κατοικία της αιώνιας ειρήνης και μακαριότητας που μπορεί να βιώσει το υπερσυνείδητο επίπεδο του νου.
ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΙΔΙΟΤΗΤΑ
Η εμπειρία μπορεί να φτάσει μόνο μέχρι εκείνο το επίπεδο, γιατί το Απόλυτο είναι πέρα από κάθε ιδιότητα. Δεν μπορεί να βιωθεί. Είναι μια λεπτή ενέργεια όπως λέω συχνά, αόρατη ηλεκτρική ενέργεια. Μέχρι τώρα κανείς δεν έχει ορίσει τι είναι η ηλεκτρική ενέργεια. Αλλά ανακαλύψαμε πως να τη διοχετεύουμε σε μια κουζίνα για ζέστη ή σε ένα ψυγείο για κρύο. Έτσι, μην προσπαθείτε να κατανοήσετε το Απόλυτο. Όσο είστε ενσαρκωμένοι, μπορείτε να βιώσετε το Απόλυτο στο υπερσυνείδητο επίπεδο του εαυτού σας και βιώνοντάς το εκεί, γεμίζει ξανά όλη αυτήν την ατέλειωτη συνέχεια. Αυτό είναι αιωνιότητα, αθανασία, μακαριότητα· αυτό είναι χαρά, ο σκοπός της ζωής. Τίποτε περισσότερο. Αυτή είναι η βάση της σχέσης γκουρού τσέλα, όπου η παράδοση είναι αυθόρμητη και όχι επιτηδευμένη· η μπχάκτι είναι αυθόρμητη και όχι επιτηδευμένη· η αφοσίωση το ίδιο· και όλα αυτά ολοκληρώνονται σε μια λέξη τεσσάρων γραμμάτων: αγάπη.
Αγαπάμε ή νομίζουμε ότι αγαπάμε; Αν νομίζουμε ότι αγαπάμε, τότε δεν αγαπάμε. Προβάλλουμε ένα συγκεκριμένο μοτίβο του νου, συνθηκισμένο από εμπειρίες που ίσως είχαμε σε αυτή τη ζωή ή σε άλλες.
Αναγνωρίζοντας και ενεργοποιώντας το υπερσυνείδητο επίπεδο βυθιζόμενοι τόσο απλά μέσα στον εαυτό σας μέσω των καθοδηγούμενων, προσωπικά συνταγογραφημένων πνευματικών πρακτικών μας, οδηγείστε απευθείας στον πυρήνα του εαυτού. Έτσι η ζωή σας μπορεί να γίνει πολύ πιο ομαλή, χαρούμενη και χωρίς προστριβές. Ωστόσο, η τριβή, η δυσαρέσκεια και όλα τα υπόλοιπα θα συνεχίσουν να υπάρχουν, αλλά θα ξέρετε πώς να ζείτε με αυτά. Θα ξέρετε πώς να τα αποδέχεστε ως μέρος της πορείας προς την ολότητα, και όταν παρατηρείτε κάτι, ο πόνος εξαφανίζεται.
— Γκουρουράζ Ανάντα Γιογκί: Satsang ΗΠΑ, 1982–11
