Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ ΟΝΤΩΝ ΑΠΟ ΑΙΩΝΑ ΣΕ ΑΙΩΝΑ
Έχουν υπάρξει πολλοί αυτοπραγματωμένοι άνθρωποι στον κόσμο που συγχωνεύονται με τη Θειότητα, όπως μια σταγόνα νερού που διαλύεται στον ωκεανό και γίνεται ένα με τη θάλασσα. Στη συνέχεια, μια άλλη κατηγορία παραμένει σε αναμονή, όπως ο Βούδας, ο Κρίσνα και ο Χριστός. Κάθονται στον φράχτη.
Μπορούν να συγχωνευτούν αν το θελήσουν, ή μπορούν να επιστρέψουν και να ξαναγεννηθούν αν το επιθυμούν. Οι καρδιές τους είναι γεμάτες καλοσύνη και συμπόνια, γι’ αυτό συνεχίζουν να επιστρέφουν ξανά και ξανά. Όπως λέει η Γκίτα, όταν υπάρχει σημαντική ανισορροπία στον κόσμο, όταν το κακό ανέρχεται, θα γεννηθώ ξανά και ξανά από αιώνα σε αιώνα. Και αυτό είναι αλήθεια.
Δεν είναι αυτοί που θα ήθελαν να συγχωνευτούν. Ανακάλυψαν τη συνείδηση, την εξερεύνησαν πλήρως, συγχωνεύθηκαν σε αυτήν, και με τη θέλησή τους, πήραν σάρκα και γέννηση. Και η θέλησή τους καθορίζεται από εμάς. Αξιολογούμε τη θέλησή τους. Διότι καθώς ένας άνθρωπος εκπέμπει μια εκπομπή κάποιας δύναμης από τον εαυτό του, έτσι και μια πόλη εκπέμπει μια συγκεκριμένη δύναμη, μια χώρα εκπέμπει μια συγκεκριμένη δύναμη, ολόκληρος ο κόσμος εκπέμπει μια συγκεκριμένη δύναμη. Και είναι αυτή η δύναμη, αυτή η ίδια εκπομπή, που έλκει τον Χριστό ή τον Βούδα πίσω σε αυτόν τον πλανήτη.
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΒΟΥΔΑ Ή ΧΡΙΣΤΟ
Μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που ζει αυτή τη στιγμή και κατοικεί ταυτόχρονα σε πολλούς άλλους κόσμους, κατέχοντας διαφορετικές θέσεις. Διότι μόλις γνωρίσεις το σύνολο της συνείδησης, είναι σαν την ολογραφία, όπου ένα ολόγραμμα μπορεί να αναλυθεί στα συστατικά του μέρη και η ολόκληρη εικόνα μπορεί να ανακατασκευαστεί από ένα μικρό κομμάτι της. Υπάρχει ένας σταθμός εκπομπής, αλλά η μετάδοσή του μπορεί να φτάσει σε εκατομμύρια ασύρματα ραδιόφωνα σε όλη τη χώρα. Η ενότητα υπάρχει και ταυτόχρονα βρίσκεται μέσα σε κάθε έναν από εμάς, και όχι μόνο σε αυτόν τον πλανήτη αλλά σε πολλούς άλλους πλανήτες και τόπους ύπαρξης όπου η πληρότητα αυτής της συνείδησης είναι παρούσα.
Αλλά μπορώ να σας πω ένα πράγμα: ο Βούδας ή ο Χριστός θα έπρεπε να είχαν κατέβει στην κεντρική σας οδό· ίσως να συλληφθούν για αλητεία, γιατί χρειάζεται να έχουμε μια συγκεκριμένη συνείδηση για να αναγνωρίσουμε αυτήν τη συνείδηση. Διότι αυτά τα άτομα ζουν σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα, υπάρχει μια άλλη παραδοξότητα—ανθρώπινοι, όχι διαφορετικοί από εσάς και εμένα. Ωστόσο, όπως τα δύο πουλιά στο δέντρο, ζουν σε δύο διαφορετικά επίπεδα ύπαρξης: στο ευρύ επίπεδο του σύμπαντος και ταυτόχρονα στο ατομικό επίπεδο. Η μόνη διαφορά μεταξύ εσάς και του Χριστού είναι ότι ζείτε σε συγκεκριμένο επίπεδο, ενώ ο Χριστός ζει στο καθολικό επίπεδο, το οποίο μπορεί να βιωθεί, και μιλάω από εμπειρία, όχι από βιβλία.
Συζητώ μόνο τις εμπειρίες που είχα προσωπικά και έχω, αλλά μπορείτε να ζήσετε σε αυτά τα δύο επίπεδα ταυτόχρονα. Έτσι, είστε Θεός και άνθρωπος.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟ
Όπως γνωρίζετε, πολλοί άνθρωποι έχουν πολύ αυστηρές προκαταλήψεις για το τι πρέπει να είναι ένας δάσκαλος και ποιο πρέπει να είναι το επίπεδό του, και αυτό είναι το πρόβλημα. Προβάλλετε τις προκαταλήψεις σας, τις δικές σας προκαταλήψεις, όπως αυτή η γυναίκα που πήγε σε ένα πολιτικό κόμμα με τα συγκεκριμένα της ιδανικά. Αυτά τα ιδανικά προέρχονται από το επίπεδο της σκέψης σας, από την κατανόησή σας, και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να έχουμε ένα σταθερό ιδανικό στο μυαλό μας. Γι’ αυτό λέει η Βίβλος: «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθείτε». Είναι πολύ ακριβές. Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που ζει σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα, όταν εσύ δεν ζεις σε αυτά τα δύο επίπεδα; Όταν σου λείπει η γνώση, πώς μπορείς να κρίνεις κάτι λιγότερο, με περιορισμένο μυαλό;
Υπάρχει μια ιστορία για έναν μοναχό που καθόταν γύρω από τη φωτιά με τους μαθητές του, και ξαφνικά, ο μοναχός, ο γκουρού, ο πνευματικός δάσκαλος, έβγαλε ένα κομμάτι αναμμένου κάρβουνου και το τρύπησε στο χέρι ενός μαθητή του που καθόταν εκεί. Όλοι έμειναν έκπληκτοι· σοκαρίστηκαν. «Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό;» Ήταν η επιτομή της καλοσύνης και της συμπόνιας. Και όμως, κάηκε ο μαθητής σου. Αργότερα έπρεπε να εξηγήσει. Είπε: «Η μοίρα αυτού του ανθρώπου, μέσα σε μια εβδομάδα, ήταν να καεί ζωντανός, και το απέτρεψα».
Έτσι, αν δούμε έναν τέτοιο άνθρωπο να τρυπάει τον μαθητή του με αναμμένο κάρβουνο, θα σκεφτούμε, «Ω, Θεέ μου. Ας μην έχουμε τίποτα μαζί του».
Ο Ραμακρίσνα, ένας μεγάλος σοφός που έζησε στις αρχές του 19ου αιώνα, αν τον έβλεπε σήμερα οποιοσδήποτε ψυχίατρος ή ψυχολόγος, θα έλεγε ότι είναι τρελός, παράφρων. Μια μέρα περπατούσε στον δρόμο και είδε ένα σκύλο να τρώει από ένα μπολ. Ο Ραμακρίσνα κάθισε δίπλα στον σκύλο και έφαγε από το ίδιο μπολ με τον σκύλο. Αν το βλέπατε, θα λέγατε ότι είναι τρέλα; Αλλά για εκείνον, ένιωθε ότι το φαγητό, το μπολ, ο σκύλος και αυτός ήταν ένα! Η ίδια ουσία, η ίδια συνείδηση.
Έτσι, δεν κρίνουμε ποτέ. Δεν προβάλλουμε ποτέ τα ιδανικά μας σε έναν δάσκαλο. Αλλά μπορούμε να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: «Ο δάσκαλός μου με ωφελεί; Μου δίνει καλύτερη κατανόηση της ζωής; Με καθοδηγεί με ευγένεια στο πνευματικό μονοπάτι και μου δείχνει τον δρόμο; Κερδίζω κάτι περισσότερο, η ηρεμία μου, η γαλήνη μου, η ειρήνη μου, κερδίζω;» Αυτή είναι η ερώτηση που πρέπει να κάνετε στον εαυτό σας, και όχι να κρίνετε έναν δάσκαλο. Δεν μπορείτε.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΜΑΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΑΣΚΑΛΟ
Ο γκουρού μου, Παρβιτραναντάτζι, έκανε συχνά αστεία πράγματα. Αλλά εγώ τα αναγνώριζα. Για οκτώ μήνες, δεν μιλούσε ποτέ σε μένα, και αν μιλούσε, φώναζε. Έλεγε: «Πάρε αυτό το χαρτί που είναι εκεί. Τι κάνει εκεί;» ή «Αυτό το στυλό που είναι εκεί. Τι κάνει εκεί;» Αλλά εγώ αντέγραψα. Έλεγα: «Ω, κοίτα αυτόν τον τύπο», ξέρετε, «με αγνοεί».
Αλλά ήταν αληθινός δάσκαλος, αυτοπραγματωμένος άνθρωπος. Δεν ήταν αβατάρα, αλλά αυτοπραγματωμένος άνθρωπος, και τον αποκαλούσα πολλές φορές έτσι. Επισκεπτόμουν τον κάθε χρόνο όταν ζούσα στη Νότια Αφρική για περίπου είκοσι επτά με είκοσι οκτώ χρόνια. Ωστόσο, κάθε χρόνο πήγαινα να τον επισκεφτώ. Τότε ήμουν σε μεγάλη επιχείρηση, με χρήματα και όλα, και του έλεγα: «Κοίτα, άσε με να ξεκινήσω ένα ασραμ για σένα, έτσι ώστε περισσότεροι μαθητές να έρθουν και να διδάξεις τους άλλους». Αλλά εκείνος είπε: «Όχι. Ήρθα για μία αποστολή· να σε φέρω στην αυτοπραγμάτωση και να αρχίσεις να διδάσκεις τον κόσμο». Ήμουν ο μόνος μαθητής του. Βλέπετε; Πώς μπορεί να βλάψει;
Ο Ρεαλιστικός Γκουρού ξέρει το είδος της «φάρμακας» που απαιτείται.
