Το Μονοπάτι της Αγάπης: Ενοποιώντας Καρδιά, Νου και Πνεύμα μέσα από τον Διαλογισμό

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΘΕΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι αυτό που ονομάζουμε καρδιά, το άθροισμα όλων των αισθημάτων σας, των συγκινήσεών σας – και όχι μόνο εκείνων που νιώθετε με τον νου. Όλα τα αισθήματα και τα συναισθήματα που βιώνουμε δεν είναι κατ’ ανάγκη της καρδιάς. Πολλά είναι ανακατεμένα με τον νου.

Η καρδιά είναι μια ποιότητα, μια μορφή ύπαρξης που μπορεί να υπάρχει χωρίς τον νου και χωρίς αίσθημα, χωρίς συγκίνηση, χωρίς τη διαδικασία της σκέψης. Μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα, κι όμως οι διάφοροι μηχανισμοί του νου είναι απαραίτητοι για να μπορέσει να εκτιμηθεί αυτό που συμβαίνει στην καρδιά.

Η καρδιά αιώνια ακτινοβολεί μια ενέργεια, μια δύναμη. Όταν είπα ότι η καρδιά είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας, σημαίνει ότι η καρδιά είναι αυτό που βρίσκεται πιο κοντά στη Θειότητα. Η Θειότητα περικλείεται, «παγιδεύεται» κατά κάποιον τρόπο μέσα στην καρδιά. Η καρδιά έχει μια οικουμενική ποιότητα. Γι’ αυτό λέμε για έναν καλό άνθρωπο ότι είναι «ανοιχτόκαρδος», «μεγάλη καρδιά». Λίγο συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλη είναι αυτή η μεγαλοσύνη. Η έκτασή της είναι ολόκληρο το σύμπαν.

Όμως, επειδή ο άνθρωπος έχει νου, επιμένει να περιορίζει την καρδιά. Περιορίζοντας την καρδιά στο ατομικό εγώ και στην ατομικότητά της, την κλείνει. Έτσι προκύπτει το ερώτημα: «Πώς μπορούμε να ανοίξουμε την καρδιά;»

Η ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΘΑΡΗ

Πώς αρχίζουμε το άνοιγμα της καρδιάς; Αν κάποιος πει: «Πρέπει να γίνω πιο καλός, πιο γενναιόδωρος, πιο αγαπητικός». Το λέει η καρδιά αυτό; Όχι. Ο νους το λέει, γιατί αισθάνεται την εγγύτητα της καρδιάς.

Η καρδιά πάλλεται τόσο δυνατά συνεχώς, που ο νους αρχίζει να νιώθει αυτούς τους παλμούς, αυτές τις ωθήσεις, και αρχίζει να αναρωτιέται: «Γιατί είναι κλειστή η καρδιά μου; Γιατί δεν μπορώ να νιώσω;»

Το βίωμα συνήθως μετριέται με βάση τα συναισθήματα, γιατί τα συναισθήματα μπορεί να είναι καλά ή κακά, θετικά ή αρνητικά. Η ακτινοβολία όμως της καρδιάς είναι πάντοτε καθαρή.

Στις Γραφές λέγεται πως «η καρδιά του Ιησού αιμορραγούσε για μας». Τι είναι αυτό που «αιμορραγεί»; Ποιο είναι αυτό που εκτοξεύει αυτόν τον παλλόμενο χείμαρρο του αίματος; Όταν μιλάμε για αίμα, εννοούμε «ζωτικό αίμα», τη ζωτική ροή που πηγάζει από την καρδιά, που ενδυναμώνεται και γεννάται από τη δύναμη της καρδιάς, η οποία είναι οικουμενική.

Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΟΙΓΜΑ – Ο ΝΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

Εδώ πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Το «άνοιγμα της καρδιάς» δεν είναι στην πραγματικότητα άνοιγμα της καρδιάς, αλλά άνοιγμα του νου. Ξεκινάμε από τον νου προσπαθώντας να ανοίξουμε την καρδιά. Μαζεύουμε ή επιβεβαιώνουμε μέσα μας θετικές ποιότητες που βοηθούν στη διαδικασία του ανοίγματος.

Αλλά ο σωστός τρόπος να «ανοίξει» η καρδιά – κι εδώ βρίσκεται το μυστικό – είναι να υπερβούμε τον νου και να μην αφήσουμε τον νου να παρεμβαίνει.

Ο άντρας λέει στη γυναίκα, η γυναίκα στον άντρα: «Σ’ αγαπώ». Αυτή η αγάπη που λέγεται εκεί δεν είναι η αγάπη της καρδιάς, παρόλο που πηγάζει από την καρδιά. Ενδυναμώνεται από την καρδιά, αλλά είναι ο νους που μιλά. Ο νους εκτιμά το σχήμα της μύτης της, των αυτιών της ή των δαχτύλων της και λέει, «Σ’ αγαπώ».

Η καρδιά δεν έχει μάτια, δεν έχει αυτιά, δεν έχει αίσθηση. Κι όμως λέμε «η καρδιά αισθάνεται». Ο νους αισθάνεται, όχι η καρδιά. Η καρδιά είναι μία παλλόμενη, ακτινοβόλα δύναμη, κι όταν λέμε ότι η καρδιά «ανοίγει», σημαίνει ότι ο νους ανοίγει. Η καρδιά δεν χρειάζεται άνοιγμα.

Όπως σε μια παλιά μας αναλογία: η καρδιά είναι σαν τη βενζίνη στο ντεπόζιτο του αυτοκινήτου και ο καρμπυρατέρ είναι ο νους. Όταν ο νους διευρυνθεί, το καύσιμο – η καρδιά – ρέει αυτόματα.

ΟΤΑΝ ΔΙΕΓΕΙΡΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, Ο ΝΟΥΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ

Στις πνευματικές μας πρακτικές θέτουμε τον νου στην άκρη και ερχόμαστε σε επαφή με την Πηγή που μπορεί να υπερβεί όλες τις στρεβλώσεις του νου. Είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσει κανείς από τον νου για να τον ανοίξει, ώστε να λάμψει μέσα του η καρδιά. Είναι πολύ πιο εύκολο να επιτρέψουμε στην καρδιά, στην ίδια της την «είναι-ότητα», να λάμψει μέσα από τον νου και από όλες τις χαραμάδες του νου. Όλη η «βρομιά» του νου ξεπλένεται αυτόματα από αυτή την ορμητική δύναμη της καρδιάς.

Όσοι ακολουθούν την Τζνιάνα Γιόγκα ξεκινούν προσπαθώντας να διευρύνουν τον νου – πολύ δύσκολη οδός. Εκείνοι που ξεκινούν από την καρδιά το βρίσκουν πολύ ευκολότερο, γιατί δεν λαμβάνουν υπόψη τον νου· όταν διεγείρουν την καρδιά, ο νους ανοίγει μόνος του και η δύναμη ρέει.

ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΑΓΑΠΗ

Το ερώτημα είναι: Πώς διεγείρουμε την καρδιά; Πώς φτάνουμε στον πυρήνα της προσωπικότητάς μας; Πώς παίρνουμε αυτό το ατομικό βίωμα που βρίσκεται μέσα και το εγχέουμε σε εκείνη την οικουμενική ενότητα που είναι η καρδιά;

Η διαδικασία διευκολύνεται με τις διαλογιστικές μας πρακτικές, όπου συστηματικά βυθιζόμαστε σε επίπεδα πέρα από τον νου, και εκεί, στη σφαίρα της καρδιάς, βρίσκεται η Βασιλεία των Ουρανών.

Βλέπετε πόσο έχει παρερμηνευτεί η καρδιά; Ο πυρήνας της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι το πνεύμα, και το πνεύμα είναι η καρδιά. Τι είναι αυτό που αγαπά πραγματικά; Η καρδιά. Όχι επειδή «θέλει» να αγαπά, αλλά επειδή είναι η φύση της καρδιάς να αγαπά και να εκπέμπει αγάπη.

ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Εξαπατούμε τον εαυτό μας νομίζοντας ότι αγαπάμε, γιατί τη στιγμή που νομίζεις ότι αγαπάς, έχεις πάψει να αγαπάς. Σκεφτείτε το πολύ προσεκτικά: τη στιγμή που σκέφτομαι «αγαπώ», έχω σταματήσει να αγαπώ. Γιατί; Γιατί ο νους το αναλύει, και ο νους είναι πολύ ατελής για να αναλύσει κάτι τόσο άπειρο, τόσο ισχυρό. Πώς να χωρέσει στην περιορισμένη δομή του νου;

Γι’ αυτό λέμε: «Αγάπα για την ίδια την Αγάπη.» Όχι επειδή είσαι όμορφη ή πλούσια ή επειδή έχεις κάτι που χρειάζομαι. Ο νους γνωρίζει ανάγκες, όχι η καρδιά. Ο νους αναγνωρίζει την ανάγκη: ανάγκη για εξάρτηση, συναισθηματική ή σωματική. Βλέπουμε ανθρώπους που μένουν μαζί χρόνια λόγω σωματικών εξαρτήσεων – αυτό είναι απλώς ο νους μπλεγμένος με τις αισθήσεις. Αυτό δεν είναι αγάπη, δεν είναι άνοιγμα καρδιάς. Είναι παιχνίδι του νου. Ο νους παίζει κόλπα στον εαυτό του, κι εμείς αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι αγαπάμε.

Δεν μπορείς να σκέφτεσαι ότι αγαπάς.
Η αγάπη απλώς είναι.
Δεν χρειάζεται πίστη.

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΕΝΤΟΣ – ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ

Με τις διαλογιστικές πρακτικές παρακάμπτουμε τις χαραμάδες του νου και νιώθουμε αυτή τη δύναμη μέσα μας. Νομίζουμε ότι τη νιώθουμε με τον νου, αλλά στην πραγματικότητα ο νους, σε πιο λεπτό επίπεδο, απλώς αναγνωρίζει αυτή τη δύναμη και τη εκτιμά.

Οι άνθρωποι λένε: «Η αγάπη είναι τυφλή.» Αυτό είναι αληθινό, γιατί η αγάπη δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν σκέφτεται.

Όταν αγαπάς κάποιον, δεν βλέπεις τα ελαττώματά