Η ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΥΣΗ ΕΠΕΙΔΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ
Ποια είναι η φύση της συμπόνιας; Η συμπόνια δεν έχει φύση, επειδή η συμπόνια υπάρχει μέσα στον ίδιο της τον εαυτό. Αν προσπαθήσετε να ορίσετε τη συμπόνια, τότε ο νους θα εμπλακεί. Και μόλις ο νους εμπλακεί, πώς μπορεί να βιωθεί η συμπόνια; Η συμπόνια αναδύεται από την καρδιά.
Η συμπόνια δεν γνωρίζει ανάλυση· είναι ένα φυσικό φαινόμενο της καρδιάς. Όταν αναδύονται μέσα σας αισθήματα συμπόνιας, ο νους δεν θα τα αναλύσει. Αν σε αγαπώ και μέσα σε αυτή την αγάπη γεννιέται η συμπόνια, μπορώ ποτέ να ορίσω αυτή την αγάπη, που είναι αδελφική, συγγενής με τη συμπόνια; Μόλις ξεκινήσεις να αναλύεις τη συμπόνια, γίνεσαι ασυμπώνητος. Η συμπόνια είναι ένα ξεχείλισμα της καρδιάς, όπου γνωρίζεις το βάθος και, κατανοώντας το βάθος μέσα σου, βιώνεις το βάθος.
Θα ήταν μεγάλο ψέμα αν έλεγα ότι είμαι συμπονετικός απέναντί σου. Όχι, είμαι συμπονετικός μέσα στον εαυτό μου. Αχ, γιατί όταν το αναλύεις, λες «Έλα, πάθος» (come–passion). Και όταν ζητάς από το πάθος να έρθει, είναι πάντα εγωκεντρικό, γιατί η αληθινή συμπόνια δεν «έρχεται». Και επειδή δεν έρχεται, μια μεγάλη καθαρότητα κατοικεί μέσα σου. Για να βρεις την καθαρότητα της συμπόνιας, δεν ζητάς να έρθει. Προετοιμάζεις τον εαυτό σου. Και τότε απλώς ανατέλλει μέσα σου.
Η προετοιμασία βρίσκεται στις πνευματικές σου πρακτικές, μέσα από τις οποίες γίνεσαι όλη αγάπη, όλη καλοσύνη, όλη συμπόνια. Ο Βούδας περιγράφεται ως ο Ελεήμων, ο Συμπονετικός, αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να είναι συμπονετικός. Έγινε η φυσική του κατάσταση. Έγινε η φύση του να είναι έτσι.
Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: “Από το Σκοτάδι στο Φως.”
