ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ;
Με τις πνευματικές μας πρακτικές, ξεδιπλώνουμε αυτόματα και αυθόρμητα μέσα μας μια πνευματική δύναμη που θα διαπερνά κάθε δράση μας. Στην επιφάνεια, μια πράξη μπορεί να μη φαίνεται σωστή, αλλά ποιος γνωρίζει τον νου του ανθρώπου; Ποιος μπορεί να κατανοήσει τις λειτουργίες του νου και του σώματος οποιουδήποτε;
Γι’ αυτό οι ψυχολόγοι και διάφοροι άλλοι άνθρωποι αποτυγχάνουν σε αυτό το ζήτημα, διότι είσαι μια μοναδική οντότητα. Πόσοι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο μπορούν να κρίνουν ή να αξιολογήσουν τη μοναδική σου οντότητα; Γι’ αυτό «μη κρίνετε για να μην κριθείτε». Αυτό ειπώθηκε πάντοτε, διότι ο άνθρωπος δεν είναι ικανός γι’ αυτό. Για παράδειγμα, για να γνωρίσεις τη Θεότητα, πρέπει να είσαι ο ίδιος θεϊκός.
Αν στέκεσαι εδώ κάτω και θέλεις να γνωρίσεις τι υπάρχει στην κορυφή ενός δεκαώροφου κτιρίου, δεν μπορείς να γνωρίσεις. Θα έχεις μόνο μια πολύ μονομερή άποψη. Αλλά αν σταθείς σε ένα άλλο δεκαώροφο κτίριο, μπορείς να δεις τι βρίσκεται στην κορυφή εκείνου του κτιρίου. Γι’ αυτό ο νους του ανθρώπου, μη έχοντας τη δυνατότητα ή τη πνευματική δύναμη, δεν χρειάζεται να επεμβαίνει σε αυτά τα πράγματα.
Όσον αφορά τις κρίσεις, ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ουσιώδης και όχι ο αδελφός του άνθρωπος. Όταν αρχίζεις να αξιολογείς τον αδελφό σου, προβάλλεις μόνο τις σκέψεις σου, τις νοητικές σου δομές πάνω του, και αυτό είναι λάθος, διότι ο νους δεν είναι αρκετά καθαρός· ο νους δεν έχει γίνει καθαρός καθρέφτης ώστε να αντανακλά τη Θεότητα που βρίσκεται μέσα σε όλους, και γι’ αυτό κάνουμε τις πνευματικές μας πρακτικές. Κατά συνέπεια, προσπαθούμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας στο μεγαλύτερο και πιο θαυμαστό μονοπάτι που μπορεί να μας οδηγήσει στην πραγματικότητα μέσα μας.
Σε αυτόν τον κόσμο, δεν υπάρχει ούτε ένα άτομο, και δεν υπήρξε ποτέ ούτε ένα άτομο —και συμπεριλαμβάνω όλες τις σημαντικότερες προσωπικότητες του κόσμου— που να ήταν εκατό τοις εκατό τέλειο. Δεν μπορούν να είναι. Διότι τη στιγμή που επιτυγχάνεται η τελειότητα, τότε το σώμα διαλύεται. Όσο το παγκόσμιο Πνεύμα είναι ενσαρκωμένο, θα υπάρχει ακόμα ίχνος εγώ. Όχι στην πυκνή του μορφή, όπως το βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, αλλά σε μια εξευγενισμένη μορφή. Κι όμως, η ατομικότητα παραμένει.
ΘΑ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΗ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ
Στον διαλογισμό, ο άνθρωπος μπορεί να βιώσει την απόλυτη ενότητα με τη Θεότητα, αλλά όταν κατεβαίνει από αυτά τα ύψη και ζει μια πρακτική ζωή, θα βλέπει και θα αισθάνεται ακόμα τη δυαδικότητα.
Ο φωτισμένος άνθρωπος αισθάνεται αυτή τη δυαδικότητα στο επιφανειακό επίπεδο, όχι βαθύτερα. Για παράδειγμα, η Μπαγκαβάντ Γκιτά λέει ότι όταν είσαι εδραιωμένος στο Εαυτό, το μεγάλο Ε, τότε δράσε. Αν ο άνθρωπος είναι βασισμένος στον Εαυτό του, οι εντυπώσεις που δημιουργούνται από τις πράξεις δεν κολλούν πάνω του με τη μορφή εντυπώσεων. Είναι μόνο επιφανειακές και παρασύρονται. Δεν πυκνώνει το εγώ του. Διότι εκείνο το ελάχιστο ίχνος εγώ του φωτισμένου ανθρώπου θα παραμείνει για πάντα εξευγενισμένο μέχρι να απορρίψει το σώμα, να το απορρίψει με τη θέλησή του. Μπορεί να παρατείνει τη ζωή του για όσο θέλει. Αλλά μπορεί να απορρίψει το σώμα όταν νιώσει ότι «είχα τόσα να κάνω και τα έκανα».
Όταν ο άνθρωπος είναι εδραιωμένος μέσα του, και οι πνευματικές μας πρακτικές γίνονται γι’ αυτόν τον σκοπό, τότε όλες οι πράξεις του σώματος και του νου δεν τον επηρεάζουν, διότι έχει συνειδητοποιήσει τον αληθινό του Εαυτό. Αυτός είναι ο στόχος του καθενός μας. Και όταν κάποιος φτάσει αυτόν τον στόχο, γίνεται φανερό στους παρατηρητές. Ο φωτισμένος άνθρωπος γίνεται τόσο εμφανής, διότι δεν απογοητεύεται από την κατηγορία ούτε φουσκώνει από τον έπαινο. Αυτό είναι το σημάδι του φωτισμένου ανθρώπου.
Όλοι μας θέλουμε και κάνουμε τις πρακτικές μας, προσπαθώντας να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με τις ζωές μας και να προσελκύσουμε αυτή τη μεγάλη δύναμη που ονομάζεται Χάρη. Αυτό κάνουμε για να φτάσουμε σε εκείνη την κατάσταση του φωτισμού.
Το jackfruit έχει μια κολλώδη, γαλακτώδη ουσία μέσα του. Είναι υπέροχο φρούτο, αλλά με μια κολλώδη, γαλακτώδη ουσία. Ο Ραμακρίσνα είπε ότι αν βυθίσετε τα χέρια σας σε λάδι και μετά ανοίξετε το jackfruit, εκείνη η κολλώδης ουσία δεν θα κολλήσει στα χέρια σας. Αυτό σημαίνει το ίδιο πράγμα με έναν αναλογικό τρόπο: να είσαι εδραιωμένος στον εαυτό και μετά να δράς. Ό,τι κι αν κάνεις, όποια πράξη κι αν γίνει, δεν έχει καρμικό δεσμό πάνω σου. Αυτό είναι το ιδανικό, αυτός είναι ο στόχος – αυτός είναι ο τρόπος να σβήσουμε όλα τα καρμα μας.
Ο Ραμακρίσνα ήταν φωτισμένος άνθρωπος. Θυμάμαι ότι διάβασα για ένα περιστατικό όπου ένας σκύλος έτρωγε από το μπολ του και ο Ραμακρίσνα πήγε εκεί, κάθισε με τον σκύλο και έφαγε από το ίδιο μπολ, διότι έβλεπε τη Θεότητα στον σκύλο. Έβλεπε τη Θεότητα στον σκύλο. Έβλεπε τον Θεό στον σκύλο. Και περίεργο—αν το γράψεις ανάποδα, είναι God: d-o-g, g-o-d. Έβλεπε τη Θεότητα στον σκύλο. Αλλά αν εσύ κι εγώ περνούσαμε από εκεί, ή ακόμα κι ένας από τους κορυφαίους ψυχιάτρους, τι θα λέγαμε; «Αυτός είναι τρελός».
Ο Ραμακρίσνα δεν είχε τεράστια ακροατήρια. Καθόταν σε ένα δωμάτιο με είκοσι ή τριάντα ανθρώπους και έκανε ομιλίες, ερωταποκρίσεις και διάφορα. Ξαφνικά πήγαινε σε κατάσταση σαμάντι και σηκωνόταν και άρχιζε να χορεύει και να εκστασιάζεται. Αν εσύ κι εγώ ήμασταν εκεί, θα λέγαμε, «Ω, τρελάθηκε τώρα». Λοιπόν, πώς μπορούμε να κρίνουμε έναν φωτισμένο άνθρωπο;
Ξέρετε τις δυσκολίες που είχε ο Βιβεκανάντα στην Αμερική; Οι διδασκαλίες του έγιναν πολύ δημοφιλείς επειδή μιλούσε θεμελιώδεις αλήθειες. Σήμερα οι εφημερίδες δεν χρειάζονται αναφορές ομιλιών, γιατί συμβαίνουν πάρα πολλές πολιτικές και πόλεμοι. Έχουν αρκετό υλικό για τις δημοσιεύσεις τους. Αλλά εκείνες τις εποχές, αυτά τα πράγματα ήταν νέα, και όλες οι ομιλίες του δημοσιεύονταν σε πολλές εφημερίδες, και έφτανε σε μεγαλύτερο κοινό.
Ίσως καθιερωμένοι οργανισμοί άρχισαν να ζηλεύουν τις διδασκαλίες και τη δημοτικότητά του. Προσπάθησαν να τον παγιδεύσουν με πολλούς τρόπους. Μερικοί από αυτούς προσέλαβαν μια γνωστή πόρνη, η οποία ανέβηκε στο δωμάτιο του Βιβεκανάντα. Χτύπησε την πόρτα και είπε: «Σουαμίτζι, έχω κάποια προβλήματα. Θα με βοηθήσεις;» Οποιοσδήποτε με κάποια πνευματική ποιότητα δεν θα μπορούσε να αρνηθεί, οπότε ο Βιβεκανάντα είπε, «Ω, ναι, παρακαλώ, έλα μέσα». Άρχισε να συζητά διάφορα θέματα μαζί της, τα προβλήματά της, και να της δείχνει τον δρόμο. Πέρασαν δύο ώρες και την επόμενη μέρα υπήρχαν πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες: «Ινδός μοναχός περνά δύο ώρες σε δωμάτιο ξενοδοχείου με καταδικασμένη πόρνη». Τρομερό.
Αυτό έχει συμβεί στις ζωές όλων των πνευματικών δασκάλων που έζησαν, είτε ήταν μικρής είτε μεγάλης εμβέλειας. Ποιος ήταν ο πιο καταδιωγμένος άνθρωπος στη Γη; Ο Ιησούς. Αν μελετήσετε τη ζωή του Ραμακρίσνα, η επιτροπή που διηύθυνε τον ναό ήθελε να τον διώξει, θεωρώντας τον τρελό. Αλλά παρά το γεγονός ότι θεωρούνταν τρελός, παρά το ότι δίδασκε στους κοντινούς του ανθρώπους «καμία γυναίκα, κανένα χρυσάφι» και παρά τους πειρασμούς στον δρόμο τους, οι μαθητές του ήταν πιστοί και αφοσιωμένοι στον δάσκαλό τους. Πίστευαν και ήταν πιστοί, διότι γνώριζαν τι είχαν ωφεληθεί. Γνώριζαν τις στιγμές που είχαν δει αυτό που είναι καλό και μεγάλο, αυτό που είναι Θείο. Οι ζωές τους είχαν μεταμορφωθεί.
ΝΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΣΑΣ
Όλα μας τα προβλήματα μπορεί να πηγάζουν από παλιά καρμα, που δημιουργούν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, και νιώθουμε σαν να έχει χαθεί ο κόσμος και σαν όλος ο κόσμος να είναι εναντίον μας. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Αν υποφέρω, υπάρχει μόνο ένα άτομο εναντίον μου: εγώ. Ο κόσμος δεν είναι εναντίον σου. Κάποιος μου κλέβει το πορτοφόλι. Και λοιπόν; Ίσως του κάνω και υπηρεσία. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να έκλεψε το πορτοφόλι μου και ίσως χρειάζεται αυτά τα χρήματα για να ταΐσει τη γυναίκα και τα παιδιά του. Πώς το ξέρουμε;
Ξέρετε την ιστορία του Les Miserables του Βίκτορος Ουγκώ, όπου έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί για να ταΐσει τα παιδιά του και υπέφερε σε όλη του τη ζωή γι’ αυτό το ένα καρβέλι. Δεν μπορούμε απλώς να κρίνουμε. Δεν μπορούμε απλώς να βγάζουμε συμπεράσματα. Αν πηδήσετε σε συμπεράσματα, θυμηθείτε: θα «συμπερανθείτε». Είναι εις βάρος σας. Διότι όλα αυτά τα ευρήματα, οι κρίσεις και όλα αυτά που σκεφτόμαστε για τον συνάνθρωπο είναι μόνο προβολές του νου μας· είναι γιατί μας λείπει η αγάπη. Όταν κάποιος είναι αφοσιωμένος στον συνάνθρωπό του και τον αγαπά, δεν βλέπει τα μικρά λάθη του· βλέπει πάντα το καλό. Η ίδια η αγάπη είναι καλό, και πώς μπορεί το καλό να δει το κακό; Ξέρετε τους τρεις πιθήκους: «μη βλέπεις το κακό, μη ακούς το κακό, μη λες το κακό». Τους έχω στο τζάκι στο σπίτι και τους κοιτάζω πάντα.
Πρέπει πάντα να βλέπουμε το καλό στον συνάνθρωπό μας. Δεν υπάρχει άνθρωπος τόσο κακός που να μην έχει κάποιο καλό μέσα του. Ποιος ωφελείται από αυτό; Όχι ο αδελφός μας, αλλά εμείς, διότι γινόμαστε όλο και πιο θετικοί. Και γινόμενοι όλο και πιο θετικοί, ανυψώνουμε τον εαυτό μας. Ανυψώνουμε τον εαυτό μας με πολλούς τρόπους. Ανυψώνουμε τον εαυτό μας προς έναν θεϊκό στόχο. Ανυψώνουμε επίσης τον εαυτό μας από τις δυστυχίες μας.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσάνγκ ΗΠΑ 1980 – 10
