Γνωρίζοντας τον Θεό: Από την Αφηρημένη στην Ζωντανή Παρουσία

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ;

Αυτό που προκάλεσε τη χωριστικότητα του ανθρώπου από τον Θεό είναι μια πλήρης παρεξήγηση που καλλιεργήθηκε από τις λεγόμενες εκκλησιαστικές οργανώσεις. Ποτέ δεν υπήρξε χωρισμός ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό. Αν ο Θεός θεωρείται πανταχού παρών, τότε πού βρίσκεται ο χωρισμός; Είναι Αυτός που είναι παρών μέσα σου όλη την ώρα.

Ο άνθρωπος αισθάνεται χωρισμένος λόγω μιας ανεπτυγμένης συνείδησης ή μιας ανεπτυγμένης αντίληψης, στην οποία δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται το πραγματικό του Εγώ. Βρίσκει τον εαυτό του χωρισμένο λόγω όλων των προβλημάτων που βιώνει, όλων των ανησυχιών που έχει και όλων των δυσκολιών που μπορεί να υποστεί.

Τότε λέει, «Υπάρχει Θεός;» Αμφιβάλλει γι’ αυτό. Αν υπήρχε Θεός, που συνήθως τον αποκαλούν οι θεολόγοι ένας καλός και παθιασμένος Πατέρας, γιατί να είναι τόσο σκληρός με τους ανθρώπους και να τους κάνει να υποφέρουν; Παρ’ όλα αυτά, δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι η Θεότητα είναι μια ουδέτερη ενέργεια, μια πανταχού παρούσα, πανταχουλούσα ουδέτερη ενέργεια, και ότι εσύ ο ίδιος φέρνεις τον πόνο στον εαυτό σου. Ο πόνος προκύπτει από τις διάφορες ψυχικές συγκρούσεις που έχεις δημιουργήσει, οπότε η Θεότητα δεν φταίει.

Πόσες φορές τη μέρα σκέφτεσαι τη Θεότητα; Δεν το κάνεις. Θα πίστευες ότι, αντί για το δείπνο, θα μαγειρέψεις τα ρούχα σου ή τη δουλειά που κάνεις στο χώρο εργασίας σου. Δεν σκέφτεσαι καθόλου τη Θεότητα. Ο μόνος καιρός που σκέφτεσαι τον Θεό είναι όταν βρίσκεσαι σε δυσκολία. Λες, «Ω Θεέ, βοήθησέ με.» Εκείνος δεν θα σε βοηθήσει, αυτό είναι σίγουρο! Θα σου πει, «Βοήθησε τον εαυτό σου.»

Γι’ αυτό, το παλιό ρητό που γνωρίζουμε πολύ καλά, «Ο Θεός βοηθάει μόνο εκείνους που βοηθούν τους εαυτούς τους.» Αυτό σημαίνει ότι ενεργοποιείς αυτήν την θεϊκή ενέργεια για να βοηθήσεις τον εαυτό σου να φέρει την ηρεμία στο νου σου. Και, φέρνοντας την ηρεμία στο νου σου, οι ανησυχίες σου εξαφανίζονται. Οι άνθρωποι έχουν αναλυτικούς νου, αλλά δεν αναλύουν σωστά τις διαδικασίες σκέψης τους. Πάντα τις αναλύουν αρνητικά, και το 99,9% των ανθρώπων στον κόσμο εξακολουθούν να σκέφτονται το σκοτεινό μέρος των πραγμάτων και ποτέ την ασημένια γραμμή πίσω από κάθε σύννεφο. Οι άνθρωποι δεν βλέπουν την ευκαιρία που υπάρχει σε κάθε αντιξοότητα, και αυτή ακριβώς η αντιξοότητα που βιώνεις σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι χωρισμένος από τον Θεό, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει υπάρξει ποτέ χωρισμός.

Η Θεότητα λέγεται πως είναι άπειρη και αιώνια, και το ίδιο ισχύει και για εσένα, άπειρος και αιώνιος.

ΗΣΥΧΑΣΕ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΣΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΘΕΟΣ

Η απόρριψη ενός σώματος και η πρόσληψη του επόμενου σώματος είναι σαν να αλλάζεις κοστούμι. Παρ’ όλα αυτά, το εσωτερικό Εγώ παραμένει για πάντα στην ηρεμία του. Λέγεται στη θεολογία, «Ησύχασε και γνώρισε ότι Είμαι Θεός.» Ποιος πρέπει να ησυχάσει; Εσύ πρέπει να ησυχάσεις και να γνωρίσεις ότι είσαι Θεός μέσα σου. Ο Θεός δεν χρειάζεται να ησυχάσει· είναι ησυχία. Η αντίληψη πρέπει να προέρχεται από εσένα· μια συστηματική διαδικασία διαλογισμού μπορεί να το επιτύχει γρήγορα. Οδηγείς τον συνειδητό νου μέσα από τα υποσυνείδητα στρώματα και στη συνέχεια στο Υπερσυνείδητο νου, όπου έρχεσαι σε επαφή με τη Θεότητα.

Το έχω πει και πριν, κάπου μιλώντας σε όλο τον κόσμο: Δεν πιστεύω στον Θεό. Δεν πιστεύω. Γνωρίζω τον Θεό! Και αυτό είναι που πρέπει να προσπαθήσει ο καθένας να κάνει, να γνωρίσει τον Θεό. Γνωρίζοντας τον Θεό, θα βρεις τον ζωντανό Θεό και όχι μια αφηρημένη σύλληψη κάποιου ηλικιωμένου άντρα που κάθεται στον θρόνο του κάπου ψηλά εκεί πάνω.

Ο χωρισμός δεν είναι χωρισμός, αλλά βασίζεται στην άγνοιά μας. Μέσω της εξέλιξης, από το αρχικό άτομο για το οποίο μίλησα, περνάς μέσα από τόσες πολλές διαφορετικές εμπειρίες, και όλες αυτές οι εμπειρίες μπαίνουν στην τράπεζα μνήμης του νου σου.

Οι δυσάρεστες εμπειρίες έχουν την τάση να κολλάνε περισσότερο σε σένα από ότι οι καλές εμπειρίες. Όταν αυτές οι δυσάρεστες εμπειρίες κολλάνε σε σένα, η πίστη σου στη Θεότητα μειώνεται. Θολώνει τα πάντα. Ο ήλιος λάμπει πάντα εκεί ψηλά, αλλά καλύπτεται από σύννεφα. Ποιος δημιούργησε τα σύννεφα; Ο ίδιος ο ήλιος. Τράβηξε την υδρατμό, ο οποίος συμπυκνώθηκε και έγινε σύννεφο και κάλυψε τον ήλιο, αλλά, ωστόσο, ο ήλιος παραμένει ανέγγιχτος. Έτσι, ζούμε στην αχλύ και στην άγνοια αρνούμενοι την παγκόσμια και αιώνια φύση αυτού που Είναι.

Μέσω πνευματικών πρακτικών, αναπτύσσεις μια αίσθηση του Είναι. Είμαι Αυτό που Είμαι: Γιαχβέ. Αναπτύσσεις την αίσθηση του Είναι, και όσο περισσότερο δημιουργείς την αίσθηση του Είναι, τόσο περισσότερο θα ζεις μια ζωή του «εδώ και τώρα» και όχι μια ζωή στο παρελθόν ή προβαλλόμενη στο μέλλον.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ

Πώς αναπτύσσει κανείς την αίσθηση του Είναι; Το Είναι είναι μια συνείδηση του υψηλότερου επιπέδου. ΥπÎ