Στάση και Θεότητα: Διαμορφώνοντας τις Στάσεις στο Φως της Θεότητας

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΑ

Ένα εντολή από τις γραφές λέει: «Κύριε, δεν αξίζω να μαζέψω τα ψίχουλα από κάτω από το τραπέζι Σου.»

Κανένας άντρας, γυναίκα ή παιδί δεν είναι αδιάφοροι, και η Θεότητα δεν θεωρεί κανέναν αδιάφορο. Η ίδια η Θεότητα, η ουδέτερη δύναμη, δεν γνωρίζει την αδιαφορία. Είναι σαν τη βροχή που πέφτει σε γόνιμα πεδία, άγονα εδάφη, βράχους, ποτάμια και ωκεανούς, όπου το νερό δεν είναι αναγκαίο. Οπότε, ποιος είναι αδιάφορος; Κανένας δεν είναι αδιάφορος.

Αλλά αυτή η εντολή έχει κάποιο νόημα, και ο σκοπός της είναι να κάνει τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει ότι ζει με έναν φουσκωμένο εγωισμό και ότι αυτός ο φουσκωμένος εγωισμός πρέπει να διασαφηνιστεί. Αυτή η φουσκωμένη κατάσταση πρέπει να αποσυρθεί. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει νόημα σε αυτήν την διδασκαλία, ότι «είμαι τόσο αδιάφορος». Σημαίνει πλήρη αποδόμηση του εγωισμού. Σημαίνει μια μορφή παράδοσης σε κάτι ανώτερο.

Αυτή η αδιαφορία, αυτό το αίσθημα της ασήμαντοτητας μπροστά στον Κύριο, είναι κάτι καλό, γιατί ο άνθρωπος πρέπει να γίνει ασήμαντος και να φτάσει στο απόλυτο χαμηλότερο σημείο. Τότε, έρχεται η ανοδική πορεία όπου νιώθεις όλη την σημασία. Γιατί τότε έχεις καταλάβει και συνειδητοποιήσει τι είναι η ζωή: ότι «Η ζωή Του είναι η ζωή μου, η ζωή μου είναι η ζωή Του». Είμαστε ένα, και είμαι εξίσου σημαντικός όσο ο Δημιουργός μου. Αυτό το δημιούργημα δεν είναι ξεχωριστό από τον δημιουργό, και αυτή η ενότητα δημιουργείται.

Αλλά αυτή η εξαιρετική διδασκαλία έχει επίσης προκαλέσει πράγματα που δεν είναι καλά για τους ανθρώπους. Το πώς ερμηνεύεται σήμερα έχει προκαλέσει τόση ενοχή στο μυαλό των ανθρώπων, και η ενοχή, όπως γνωρίζεις, είναι η μεγαλύτερη διαταραχή – η πιο σημαντική ασθένεια, γιατί συνεχώς κατοικείς σε αυτό το συναίσθημα της ενοχής, σαν να είσαι σε έναν στρόβιλο. Δεν μπορείς να βγεις στη vastness του ωκεανού.

Οι θεολογίες, δυστυχώς, έχουν ερμηνευτεί τόσο λάθος. Οι περισσότερες από αυτές τις εντολές έχουν βαθύ νόημα. Ως εκ τούτου, οι αληθινοί δάσκαλοι είναι πάντα προσεκτικοί με τις γνώσεις που δίνουν και σε ποιον. Είναι ο αποδέκτης έτοιμος να κατανοήσει αυτό που λέγεται;

Ένα απόσπασμα σε ένα σανσκριτικό έργο που γράφτηκε πριν από τρεις ή τέσσερις χιλιάδες χρόνια λέει ότι αν κάποιος με χαμηλή κατανόηση ακούσει μια ιερή λέξη, τότε πρέπει να του ρίξουν μόλυβδο στα αυτιά του. Όταν ήμουν παιδί, το βρήκα αυτό φρικτό. Δεν το καταλάβαινα. Είπα, «Πώς μπορεί αυτό να είναι; Αν κάτι είναι ιερό, ας το ακούσουν όλοι, από τον άγιο μέχρι τον αμαρτωλό». Αλλά αργότερα, άρχισα να ανακαλύπτω τι σημαίνει πραγματικά. Αυτό που σήμαινε ήταν ότι η βαθιά, μυστική, εσωτερική γνώση που δίνεται σε ανώριμα μυαλά μπορεί να καταχραστεί. Συγκεκριμένη γνώση μπορεί να απελευθερώσει μέσα από τον εαυτό σου μια βαθιά δύναμη, μια έντονη εξουσία, και αν δεν έχεις αρκετή εξέλιξη, μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις καταστρεπτικά. Ο Χίτλερ είναι παράδειγμα. Ήταν ένας λαμπρός άνθρωπος. Πρέπει να ήταν αρκετά έξυπνος για να διατάξει ό,τι είχε διατάξει και να καταλάβει σχεδόν όλη την Ευρώπη μέχρι να χάσει τον πόλεμο. Αυτή η δύναμη χρησιμοποιήθηκε καταστρεπτικά – καταστρεπτική δύναμη. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις θεολογίες. Οι δάσκαλοι πρέπει να διασαφηνίσουν τις αλήθειες όπως αρχικά προορίζονταν.

Η ΔΩΡΕΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Η αποσυμπίεση του εγωισμού σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψεις με τα σαμσκαράς σου. Αλλά πώς μπορείς να δουλέψεις με τα σαμσκαράς σου όταν δεν τα γνωρίζεις; Ο άνθρωπος βρίσκεται σε ορισμένες συνθήκες τώρα, και οι παρούσες συνθήκες είναι μόνο το σύνολο όλων των προηγούμενων υπαρκτών. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τα σαμσκαράς του και δεν χρειάζεται να τα γνωρίζει. Αυτό που χρειάζεται να γνωρίζει είναι πού βρίσκεται σήμερα. Δεν χρειάζεται να αναλύσει όλα αυτά τα διάφορα σαμσκαράς, εντυπώσεις και εμπειρίες που έχει αποκτήσει σε πολλές ζωές. Οπότε, τι πρέπει να κάνει; Πρέπει να κάνει πνευματικές πρακτικές.

Το μεγαλύτερο δώρο που δόθηκε στην ανθρωπότητα είναι το δώρο να ξεχνάμε. Αν έπρεπε να θυμόμαστε όλα όσα έχουν συμβεί σε αυτή τη ζωή ή σε προηγούμενες υπάρξεις, η ζωή μας θα ήταν πολύ θλιβερή. Μπορεί να ήσουν δολοφόνος. Μπορεί να ήσουν κλέφτης. Μπορεί να ήσουν βιαστής. Μπορεί να ήσουν όλα τα είδη πραγμάτων. Τα μαθήματα που σε έφεραν σε αυτό το στάδιο τώρα είναι να γίνεις πνευματικός αναζητητής στο δρόμο του Κυρίου. Αν έπρεπε να θυμάσαι όλα αυτά τα πράγματα, θα τα σκεφτόσουν συνεχώς και θα αισθανόσουν ενοχή: «Αχ, ήμουν δολοφόνος. Δεν αξίζω να φάω τα ψίχουλα από κάτω από το τραπέζι.»

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Οπότε, γιατί δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό με τη γνώση του εαυτού μας σήμερα;

Η βασική αρχή είναι να αποδεχτούμε ότι είμαι άξιος, όχι αδιάφορος. Ξεκινάμε από τη δύναμη. Αν πεις, «Είμαι άρρωστος, και είμαι άρρωστος, είμαι άρρωστος», θα αρρωστήσεις. Αν πεις στον εαυτό σου, «Είμαι δυνατός, και είμαι δυνατός, είμαι δυνατός», θα γίνεις δυνατός. Ωστόσο, αυτή η λειτουργία συμβαδίζει εξ ολοκλήρου με το μυαλό. Αλλά η λειτουργία είναι αναγκαία. Το μυαλό είναι ουσιαστικό, γιατί δεν είναι ξεχωριστό από το Πνεύμα ή αυτό το σώμα από το Πνεύμα.

Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι κάποιος ξεκινά με την επιβεβαίωση ότι είναι άξιος, διότι δεν υπάρχει τίποτα σε αυτήν τη γενική εκδήλωση του σύμπαντος που να είναι αδιάφορο. Σε αυτήν την περίπτωση, όλα προέρχονται από αυτήν τη Θεία Δύναμη και οτιδήποτε προέρχεται από κάτι άξιο πρέπει να είναι άξιο. Ας απαλλαγούμε από αυτήν την αρρώστια που σε κάνει άρρωστο: την ενοχή. Δεν θεώρησα σωστά τη μητέρα μου, δεν θεώρησα σωστά τον πατέρα μου ή αυτοί δεν με θεώρησαν σωστό, έκανα αυτό στον αφεντικό μου, έκανα εκείνο. Αυτό είναι το παρελθόν! Βλέποντας ότι το έχεις συνειδητοποιήσει, είναι το παρελθόν. Η θεραπεία έχει ξεκινήσει. Αυτή είναι η σωστή διάγνωση. Η σ