Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ
Ίσως γνωρίζετε όλοι την ιστορία του Ραμακρίσνα, όπου ο δάσκαλος πήγε τους μαθητές του σε έναν οπωρώνα μάνγκο. Όλοι οι μαθητές άρχισαν να μετρούν πόσα κλαδιά και πόσα φύλλα και πόσες φλέβες σε όλα αυτά τα διάφορα φύλλα, αλλά ένας μαθητής κάθισε στην άκρη. Έκοψε ένα μάνγκο και το έτρωγε. Ποιος είχε τη μεγαλύτερη απόλαυση; Οι μετρητές των φύλλων ή οι τρώγοντες μάνγκο; Λοιπόν, απολαύστε! Η ζωή είναι για να απολαμβάνεται, διότι η ζωή αυτή καθαυτή είναι χαρά.
Η ίδια η σύνθεση των δυνάμεων που δημιουργούν τη ζωή είναι χαρά. Η ζωή είναι αγάπη· η αγάπη είναι γέλιο. Και γι’ αυτό λέμε, «Χαμογέλα και ο κόσμος θα χαμογελάσει μαζί σου.» Βλέπετε, αυτές οι απλές μικρές φράσεις, έχουν τόσο βαθύ νόημα, αλλά αποτυγχάνουμε να το κατανοήσουμε. Αν τραβήξω μια άσχημη έκφραση, εσύ θα κάνεις το ίδιο. Έτσι, εγώ χαμογελώ, και εσύ θα χαμογελάσεις. Και αν το χαμόγελό μου και η αγάπη μου είναι αυθεντικά και ειλικρινή, θα αγγίξουν τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής σου. Και έτσι πρέπει να ζει κανείς τη ζωή του.
Έτσι δημιουργείται η σύνδεση μεταξύ του σχετικού και του Απείρου: μια γραμμή άμεσης σύνδεσης από το συνειδητό μυαλό στο υπερσυνειδητό μυαλό και πέρα. Το υπερσυνειδητό μυαλό είναι τόσο απέραντο όσο το σύμπαν. Και όμως, υπάρχει κάτι ακόμη πέρα από αυτό. Η ολοκληρωμένη εικόνα του υπερσυνειδήτου, του υποσυνείδητου και του συνειδητού εκπροσωπείται από αυτό που γνωρίζουμε ως προσωπικό θεό. Η εκπομπή αυτής της ολοκληρωμένης εικόνας είναι ο προσωπικός θεός, και από εκεί φτάνουμε σε αυτό που είναι απρόσωπο.
Η προσωπικότητα που δημιουργείται από αυτό το σύμπαν είναι ο προσωπικός θεός με διάφορα χαρακτηριστικά. Ταυτόχρονα, το απρόσωπο είναι η ουδέτερη δύναμη – όπως η ηλεκτρική ενέργεια σε μια κουζίνα για ζέστη ή σε ένα ψυγείο για κρύο. Και αυτό είναι που είναι ο άνθρωπος. Και πού είναι αυτό; Πουθενά, αλλά το «πουθενά» είναι τώρα εδώ. Βλέπετε την ομοιότητα στη γραφή μεταξύ του “πουθενά” και του “τώρα εδώ;” Γράφονται το ίδιο.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσανγκ ΗΠΑ 1979 – 02
