ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ
Ο πεπερασμένος νους δεν θα μπορούσε ποτέ να κατανοήσει το άπειρο γιατί ο πεπερασμένος νους, ως εκδήλωση της απειρότητας ή της αιωνιότητας, ως εκδήλωση ή αντανάκλαση, δεν θα μπορούσε ποτέ να διατηρήσει την αιώνια αξία του.
Ο πεπερασμένος νους δεν έχει καμία μονιμότητα γιατί αλλάζει συνεχώς. Εκείνο που αλλάζει για πάντα, πώς θα μπορούσε να συλλάβει εκείνο που δεν αλλάζει ποτέ; Αλλά χωρίς να προσπαθούμε να κατανοήσουμε, μπορούμε να βιώσουμε το άπειρο μέσα από τους διαλογισμούς και τις πνευματικές μας πρακτικές. Η εμπειρία δεν είναι μέσω του νου, αλλά η εμπειρία είναι της Καρδιάς, και με την Καρδιά, εννοούμε τον πυρήνα της προσωπικότητάς σας.
Όταν κάποιος φτάσει στον πυρήνα και βιώσει μέσα από τις πνευματικές μας πρακτικές, βιώνουμε το άπειρο. Όταν λέω «εμείς», δεν είναι ο νους που το βιώνει, δεν είναι το εγώ-εαυτό που το βιώνει γιατί όλα αυτά είναι περιορισμοί, εκδηλώσεις της πραγματικότητας. Από πού, λοιπόν, προέρχεται η εμπειρία; Το άπειρο βιώνει τον εαυτό του και επομένως είναι πέρα από τη λεκτικοποίηση ή τις διαδικασίες της σκέψης.
Καθώς ξεκινάτε τις πρακτικές σας και είστε τακτικοί με αυτές, θα ανακαλύψετε μια συγκεκριμένη αλήθεια. Μετά από λίγο, θα πείτε: «όχι αυτό, όχι αυτό», το οποίο είναι κάτι πολύ καλό γιατί λέγοντας «όχι αυτό», θα προχωρήσετε βαθύτερα σε εκείνη την αναζήτηση που ονομάζουμε Γνάννα Γιόγκα. Καθώς προχωρούμε στην αναζήτηση, φτάνουμε σε ένα σημείο όπου δεν μπορούμε να προχωρήσουμε παραπέρα.
ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΜΕΣΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ
Μέσω των πνευματικών πρακτικών, αφυπνίζουμε τα εγκεφαλικά κύτταρα όλο και περισσότερο, και με την αφύπνιση των κυττάρων όλο και περισσότερο, τόσο περισσότερο φιλτράρει ο νους γιατί ο εγκέφαλος δεν είναι ο νους. Ο νους είναι παγκόσμιος. Υπάρχει μόνο ένας νους και ο μόνος λόγος που ο νους εξατομικεύεται είναι ότι δεν του έχουμε δώσει πλήρη πεδίο για τη δυναμικότητά του. Είναι δυνατόν ο νους να εκτιμήσει ολόκληρο το σύμπαν όταν τον βγάλουμε από τον ύπνο στην πληρέστερη ικανότητά του. Απλώς γνωρίζεις, και μέσα σε αυτή τη γνώση αρχίζεις τη διαδικασία της εμπειρίας.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να γίνει αυτό – μέσω της ακραίας αφοσίωσης, μέσω ανάλυσης, μέσω δράσης και φυσικά, όπως θα ξέρατε, η δράση ενισχύει πραγματικά τη σκέψη. Τότε αυτές οι σκέψεις φυτεύονται όλο και βαθύτερα στο υποσυνείδητο επίπεδο του νου και από εκεί μεταδίδονται πίσω στο συνειδητό επίπεδο, και έτσι ενεργείτε.
Αυτές οι πράξεις ελέγχουν τους περιορισμούς του νου σας. Οι πράξεις ενός ατόμου με μεγαλύτερη επίγνωση θα ήταν πολύ διαφορετικές από εκείνες ενός λιγότερο συνειδητού νου. Οι πνευματικές πρακτικές μας φέρνουν επίγνωση. Μας φέρνουν μια κατανόηση που είναι αληθινή σύμφωνα με τους περιορισμούς της. Αλλά αυτό δεν είναι που θέλουμε. Δεν θέλουμε μόνο να κατανοήσουμε, αν και είναι αναγκαίο, αλλά θέλουμε την ειρήνη που υπερβαίνει κάθε κατανόηση, και αυτό είναι το άπειρο. Αυτή η ειρήνη είναι άπειρη, χωρίς αρχή, και επειδή δεν έχει αρχή, δεν θα τελειώσει ποτέ. Είναι μια συνεχής διαδικασία που συνεχίζεται και συνεχίζεται και συνεχίζεται.
ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΪΚΟΤΗΤΑ
Δημιουργούνται σύμπαντα, και αυτή τη στιγμή υπάρχουν τόσοι πολλοί γαλαξίες και αστέρια που είναι ένα εκατομμύριο φορές, ένα δισεκατομμύριο φορές μεγαλύτερα από τον μικροσκοπικό πλανήτη Γη μας, που εκρήγνυνται αυτή τη στιγμή. Εκρήγνυνται μόνο για να αναδομήσουν ξανά τις ατομικές τους δομές σε ένα άλλο σύμπαν, και η ανάπτυξή τους ξεκινά και η εξέλιξή τους ξεκινά λόγω της δύναμης αυτής της έκρηξης.
Πόσο βοηθά έναν άνθρωπο η κατανόηση όταν η κατανόηση έχει τους δικούς της περιορισμούς; Για παράδειγμα, χιλιάδες άνθρωποι μου έχουν πει: «Γκουρούτζι, έχω μια κασέτα που ηχογραφήσατε σε ένα Σατσανγκ πριν από τρία χρόνια, και όταν την ακούω ξανά σήμερα, βρίσκω διαφορετικά νοήματα.» Τα διαφορετικά νοήματα βρίσκονται επειδή η επίγνωσή τους έχει αναπτυχθεί.
Ξέρετε, ήταν ένα αγόρι δεκατεσσάρων ετών που είπε: «Ο πατέρας μου είναι τόσο χαζός, δεν ξέρει τίποτα.» Αλλά όταν το αγόρι έγινε είκοσι πέντε, είπε: «Ω, ο πατέρας μου ξέρει πολλά.» Ο πατέρας έχει τις ίδιες γνώσεις, αλλά η επίγνωση του γιου αναπτύχθηκε και απέκτησε μεγαλύτερη κατανόηση λόγω της ωρίμανσής του από τα δεκατέσσερα στα είκοσι πέντε.
Για να επαναλάβουμε, η κατανόηση έχει την αξία της. Η κατανόηση μπορεί να μας κάνει πιο καλοσυνάτους, πιο αγαπητικούς, πιο συμπονετικούς, πιο συμπονετικούς, αλλά να γνωρίσεις την αξία του απείρου — και τι είναι τελικά το άπειρο; Το άπειρο είναι Θειότητα. Η Θειότητα και το άπειρο είναι το ίδιο μέσα στην αιωνιότητά τους. Όταν αυτή η εκδήλωση εμφανίζεται, είναι επίσης άπειρη γιατί μόλις το άπειρο ξεκινήσει, αρχίζει να ακτινοβολεί. Είναι η φύση των πάντων να ακτινοβολούν συνεχώς, όπως τα λουλούδια που ακτινοβολούν άρωμα.
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ
Τα πάντα είναι δονήσεις, και η εκδήλωση είναι μόνο μια αντανάκλαση του Εκδηλωτή. Εάν προχωρήσουμε βαθύτερα σε αυτές τις λεπτομέρειες, θα διαπιστώσουμε ότι η αντανάκλαση είναι μια ψευδαίσθηση. Λοιπόν, υπάρχει ο νους σας; Αυτή είναι η ερώτηση. Βασίζεστε μόνο στις αισθητηριακές εισροές στο κατώτερο επίπεδο του νου και όλη σας η ζωή καθοδηγείται από αυτά. Υπάρχουν πέντε αισθήσεις: όραση, ακοή, αφή, γεύση και όσφρηση. Για να βρούμε την πραγματικότητα, για να κάνουμε την εκδήλωση να συγχωνευθεί ξανά με τον Εκδηλωτή, η εμπειρία είναι εκεί του ίδιου του Εκδηλωτή. Με άλλα λόγια, γίνεστε Θεϊκοί, και αυτό μπορεί να επιτευχθεί σε αυτήν τη ζωή ή αλλιώς μπορεί να χρειαστούν εκατομμύρια ζωές.
Δεν ξέρω από πού προήλθαν οι αριθμοί, αλλά η ινδουιστική θεολογία, ειδικά τα Πουράνας, που είναι μερικές από τις γραφές των Ινδουιστών, διατηρούν ότι χρειάστηκαν οκτώ εκατομμύρια τετρακόσιες χιλιάδες ζωές για να φτάσει κανείς στο επίπεδο του ανθρώπου. Γιατί σε ό,τι βλέπουμε γύρω μας, ο άνθρωπος έχει την υψηλότερη συνείδηση. Αλλά η συνείδησή του επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες: το περιβάλλον του, τις εντυπώσεις που έχει στο νου του και στο υποσυνείδητο επίπεδο του νου, και αυτά δημιουργούν περιορισμούς.
Άνθρωποι που κάθονται εδώ μπορεί να κοιτάζουν αυτά τα όμορφα λουλούδια, αλλά ο καθένας θα τα βλέπει διαφορετικά από τις προσωπικές του εμπειρίες. Ο realised άνθρωπος θα δει το λουλούδι στην ολότητά του. Ο μη realised άνθρωπος θα δει μόνο την επιφάνεια: αυτό το όμορφο ροζ και το πράσινο. Μόνο την επιφάνεια. Αλλά ο realised άνθρωπος που έχει γίνει ένα με το άπειρο θα δει όλη τη μοριακή δομή, τον αόρατο χυμό που κάνει αυτό το λουλούδι. Τότε συνειδητοποιεί ότι ακόμη και η εκδήλωση είναι τόσο όμορφη. Έδωσε σε αυτά τα λουλούδια τη σωστή ποσότητα ήλιου, τη σωστή ποσότητα βροχής, τη σωστή ποσότητα συνδυασμών ορυκτών στο έδαφος για να αναπτυχθούν. Όλα αυτά έρχονται ταυτόχρονα στον άνθρωπο αυτής της επίγνωσης ή πραγμάτωσης. Σημαίνει ότι κοιτάζει πέρα από την επιφανειακή αξία των πραγμάτων.
ΤΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
Ξέρετε ότι μου αρέσει να κατεβάζω ακόμη και την υψηλότερη φιλοσοφία ή μεταφυσική στο πρακτικό της επίπεδο.
Όλοι βλέπουμε τα πράγματα μόνο στην επιφανειακή τους αξία. Ένας άνθρωπος λέει μια άσχημη λέξη σε εσάς ή κάνει κάτι που δεν σας αρέσει και σταματάτε να τον συμπαθείτε. Γιατί σταματάτε να τον συμπαθείτε; Επειδή δεν έχετε ακόμη αποκτήσει τη βαθύτερη κατανόηση να δείτε το κίνητρό του ή όλη την πνευματική και ψυχολογική του δομή, ώστε να μπορείτε να το ερμηνεύσετε σωστά: «Κοίτα αυτό τον κακομοίρη, θύμωσε πολύ, πρέπει να συνέβη κάτι σε αυτόν. Γι’ αυτό είναι τόσο θυμωμένος.» Άρα, ας μην κοιτάξω τον θυμό.
Εμείς κοιτάμε μόνο τον θυμό και αντιδρούμε. Αλλά αν δεν κοιτάξουμε τον θυμό και διεισδύσουμε βαθιά μέσα στον άνθρωπο, θα δούμε τα αίτια του θυμού του και θα τον λυπηθούμε και θα τον συμπονέσουμε και θα παραβλέψουμε τον θυμό. Γιατί ο θυμός είναι αδυναμία, και είμαστε όλοι απαλλαγμένοι από αδυναμίες; Ίσως ο θυμός του σας επηρεάζει περισσότερο γιατί υπάρχει θυμός και στη δική σας φύση. Ο θυμός του, ουσιαστικά, αντικατοπτρίζει τον εσωτερικό θυμό μέσα σας, που απλώς εξωτερικεύεται.
Για να επαναλάβουμε, οι πνευματικές πρακτικές αφαιρούν εκείνες τις ποιότητες που δεν είναι ωφέλιμες για εμάς και από εμάς. Κάθε μέρα οι άνθρωποι προχωρούν και ξέρω γιατί έχω πολλές ατομικές συνεδρίες και βλέπω ότι ζουν μέσα σε αναταραχή, σε ταραχή, και ποτέ ούτε σε γαλήνη ούτε καν σε μοναχικότητα. Έχω δει σπίτια όπου όλη μέρα η τηλεόραση είναι ανοιχτή ή το ραδιόφωνο, και βομβαρδίζουν τον εαυτό τους, και όταν βγαίνουν έξω, όλοι οι θόρυβοι των αυτοκινήτων και της κυκλοφορίας. Έτσι, ο νους βομβαρδίζεται συνεχώς.
Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΡΟΣΠΑΘΗ
Εξαιτίας αυτού του συνεχούς βομβαρδισμού, ο νους δεν έχει επιτραπεί να εισέλθει στην ενδοσκόπηση του εαυτού και να ρωτήσει: «Γιατί το κάνω αυτό;» Χωρίς την κατανόηση του μικρού νου, θα συνεχίσετε να το κάνετε. Ο νους μπορεί επίσης να σας πει: «Ας έχω λίγη γαλήνη δεκαπέντε ή είκοσι λεπτά την ημέρα και ας αναζωογονηθώ», και αυτό είναι το νόημα της Βίβλου – «Σταθείτε ήσυχοι και γνωρίστε ότι εγώ είμαι ο Θεός.» Χρειαζόμαστε αυτή τη γαλήνη. Αλλά φτάνουμε σε ένα στάδιο όπου βρίσκουμε δράση μέσα στη μη δράση και μη δράση μέσα στη δράση. Αυτό είναι το μυστικό της ζωής. Έτσι, η ζωή γίνεται αβίαστη. Γιατί η προσπάθεια μπορεί να επιτύχει μόνο λίγα πράγματα. Χρειάζεστε την προσπάθεια, αλλά η προσπάθεια μπορεί να γίνει αβίαστη αν είστε εγκατεστημένοι μέσα σας, κάτι που επιτυγχάνεται μέσω του διαλογισμού, των πνευματικών πρακτικών και της Γκουρουσάκτι.
ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Λέμε ότι το άπειρο είναι άπειρο, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, εντάξει, και ο νους φυσικά είναι πεπερασμένος. Ο νους μετρά τα πράγματα σε χώρο και χρόνο. Πέταξα είκοσι χιλιάδες μίλια για να φτάσω εδώ, ίσως και περισσότερα γιατί έπρεπε να πάω πρώτα στην Αγγλία και από εκεί στο Σικάγο και μετά στο Βανκούβερ και μετά εδώ. Λοιπόν, λέω ότι κάλυψα είκοσι δύο χιλιάδες μίλια, και το μετρώ με τον χρόνο, λέγοντας ότι μου πήρε περίπου σαράντα και κάτι ώρες ταξιδιού. Οι άνθρωποι μετρούν τα πράγματα σε χρόνο και χώρο, και αυτό κάνει ο νους.
Διότι ζούμε με αναμνήσεις και προβάλουμε αυτές τις αναμνήσεις του παρελθόντος στο μέλλον. Επομένως, ζώντας σε αυτή την κατάσταση, η πρόοδός μας γίνεται περιορισμένη, όχι ότι δεν πρέπει να μαθαίνουμε από τις εμπειρίες μας. Μάθετε από τις εμπειρίες του παρελθόντος αλλά μην ζείτε μέσα σε αυτές. Αυτό είναι το μυστικό. Αυτό βοηθά να δώσει στο νου μεγαλύτερη και μεγαλύτερη επέκταση, μεγαλύτερη επίγνωση.
ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΪΚΟΥ
Ευλογημένος είναι εκείνος που μπορεί να γίνει τόσο συνειδητός ώστε να θεωρεί ολόκληρο τον κόσμο, όχι, ολόκληρο το σύμπαν ως τον εαυτό του. Όταν βιώσει πραγματικά αυτή την ενότητα, τότε ο εκδηλωμένος νους του συγχωνεύεται στον Εκδηλωτή. Τα πάντα πρέπει να εκφράζονται. Το λουλούδι εκφράζεται στο άρωμά του. Αυτή η λάμπα εκφράζεται. Ακόμη και ο Θεός ή ο Εκδηλωτής πρέπει να εκφραστεί μέσω της εκδήλωσής του. Αλλιώς ποιος είναι ο σκοπός του Θεού; Γιατί να υπάρχει, αν και είναι αιώνια ύπαρξη, αν δεν μπορεί να εκφραστεί; Και εμείς είμαστε οι εκφράσεις του ανεκφραστου. Αλλά η έκφραση μπορεί να συγχωνευθεί με το ανεκφραστο, και τότε μπορείτε να πείτε: «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα.» Γίνεστε τόσο απέραντοι όσο ο Πατέρας σας, και τότε δεν σκέφτεστε σε όρους χρόνου, δεν σκέφτεστε σε όρους χώρου, γιατί τότε ο νους είναι τόσο διευρυμένος που δεν μπορεί παρά να συγχωνευθεί με το άπειρο θείο που δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Αυτό είναι το μυστικό της ζωής και κανείς δεν πρέπει να αποθαρρύνεται για τους περιορισμούς του γιατί όλοι θα φτάσουν στο Θείο. Όλοι θα πουν: «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα.» Γιατί χρησιμοποιούν αυτά τα λόγια; Επειδή το «Εγώ» που αναφέρεται είναι ο Υιός, και φυσικά ο Υιός είναι το προϊόν του Πατέρα. Γι’ αυτό αυτή η έκφραση χρησιμοποιείται ποιητικά.
Αλλά φυσικά, αυτό παρερμηνεύεται πολύ από πολλές θεολογίες, που φαντάζονται ένα πατρικό πρόσωπο στον ουρανό να κάθεται σε έναν θρόνο, και περιμένουν ότι ένας πατέρας είναι πάντα προστατευτικός και φροντιστικός, αλλά αυτό είναι πλήρης ανοησία. Δεν σας φροντίζει καθόλου. Αυτός ο Πατέρας για τον οποίο μιλάμε είναι απλώς ουδέτερη ενέργεια που διαπερνά κάθε κύτταρο του σώματός σας, και είναι ο περιορισμένος νους που δημιουργεί τη σκλαβιά. Άρα, αυτό που πρέπει να γίνει είναι να συγχωνευθεί ο περιορισμένος νους με εκείνη την άπειρη ενέργεια.
ΓΙΝΕ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΖΗΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Με άλλα λόγια, προχωράς από τη σκλαβιά στην ελευθερία, διότι αυτή η ενέργεια είναι η ίδια η ελευθερία επειδή είναι απεριόριστη, και η λέξη «απεριόριστη» σημαίνει ότι δεν έχει σύνορα. Μόνο τότε, όταν έχεις αυτή τη συγχώνευση, μπορεί ο άνθρωπος να βρει την ολότητά του. Αν ο άνθρωπος μπορούσε μόνο να γίνει παρατηρητής· πρέπει να ζει σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να πράττει σε αυτόν τον κόσμο, να κάνει όσα πρέπει να γίνουν σε αυτόν τον κόσμο, αλλά αν θα μπορούσε σε κάθε πράξη, σε κάθε συμβάν, σε κάθε κατάσταση του περιβάλλοντος — αν θα μπορούσε να ενεργεί ως παρατηρητής, να παρατηρεί όλα τα συμβάντα. Για παράδειγμα, και εγώ υποβάλλομαι σε πόνο, αλλά παρατηρώ τον πόνο και εξαφανίζεται. Δεν εμπλέκομαι με τον πόνο και να πω: «Πονάω, πονάω, πονάω», γιατί τότε θα πονάει περισσότερο. Μόλις μπορείς να σταθείς εκτός, εξακολουθείς να ζεις αυτή τη ζωή, αλλά αν οι νοητικές διαδικασίες μπορούν να σταθούν εκτός, όλα γίνονται όμορφα. Τότε μπορείς να πεις: «Αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου», γιατί όλα είναι όμορφα. Ακόμη και ο πιο ποταπός άνθρωπος στη γη, ένας κλέφτης, ένας δολοφόνος, ένας βιαστής, δεν μισείται. Έχετε αποκτήσει την κατανόηση ότι ο νους του έχει διαστραφεί από τα κάρμα του ή τα σανσκάρα του, τις πράξεις του, και δεν μπορεί να το βοηθήσει. Έχει συνηθίσει σε ορισμένα είδη πράξεων, οπότε μια μέρα, κι αυτός θα ξεπεράσει τα μοτίβα του. Κι αυτός θα τα ξεπεράσει. Τότε δεν τον βλέπετε αφ’ υψηλού. Κι εσείς θα πείτε: «Κοίτα, είναι μια εκδήλωση όπως κι εγώ.»
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΜΑΣΤΕΡ ΝΙΩΘΟΥΝ ΕΝΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Ερχόμενο από τον Εκδηλωτή, που είναι απόλυτη καθαρότητα, η εκδήλωση είναι επίσης καθαρή. Όλες οι συγκρούσεις που βλέπουμε γύρω μας είναι η σχετικότητα της σχετικής πλευράς της ζωής, και αυτή η διαδικασία πρέπει να υπάρχει. Αυτές οι συγκρούσεις πρέπει να υπάρχουν. Αυτή η συστολή και διαστολή πρέπει να υπάρχουν για να βρεθεί αρμονία. Αλλιώς, χωρίς τα αντίθετα, πώς θα συνειδητοποιήσετε το μέσο, που είναι η αρμονία; Τα αντίθετα συνενώνονται μέσα σε αυτή τη διαδικασία του σύμπαντος, που κάνει τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του, που μπορείτε να αποκαλέσετε Θεο-πραγμάτωση, και βρίσκει αρμονία με τα πάντα. Γι’ αυτό, οι μεγάλοι Σοφοί, οι μεγάλοι Πνευματικοί Μάστερ δεν έχουν μίσος στις Καρδιές τους. Νιώθουν τον εαυτό τους ένα με τα πάντα. Έχουν Συνείδηση Ενότητας, που είναι καθαρή συνείδηση. Γι’ αυτό είπε ο Ιησούς: «Αν σου δώσουν μια σφαλιάρα στο ένα μάγουλο, πρόσφερε και το άλλο.» Γιατί ο άνθρωπος που με χτύπησε δεν είναι κανείς άλλος από εμένα, και εγώ χτύπησα τον εαυτό μου, και δεν πρόκειται να κάνω τίποτα λάθος. Ίσως είχα ανάγκη από ένα χαστούκι, και ποιος σε αυτόν τον κόσμο δεν χρειάζεται ένα χαστούκι; Κάνω πολλά χαστούκια, λεκτικά φυσικά, για να διδάξω.
ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ, ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ
Δεν μπορείτε ποτέ να ελέγξετε τον νου σας γιατί είναι πεπερασμένος. Προσπαθείτε να τον ελέγξετε, αλλά δημιουργείτε ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς και καταπιέσεις, και όσο σκέφτεστε να ελέγξετε κάτι, γίνεται πιο δυνατό στο υποσυνείδητο. Αλλά στις πράξεις σας, όποιες κι αν είναι, μπορείτε να γίνετε ο παρατηρητής και οι πράξεις ή τα λόγια σας ή οτιδήποτε χάνουν τη δύναμή τους. Ο νους δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει το ατελείωτο άπειρο.
Ο νους μπορεί να φτάσει σε ένα στάδιο εκτίμησης αλλά όχι σε στάδιο πραγμάτωσης. Αλλά η εκτίμηση είναι ένα βήμα, και όταν ο νους στην πληρέστερη επίγνωσή του συνειδητοποιεί την ενότητα που υπάρχει στο σύμπαν, ανάμεσα στον ίδιο και το σύμπαν, τότε κάνει ένα άλμα στο άγνωστο. Αυτό το άγνωστο είναι η ενέργεια που είναι ο Εκδηλωτής.
Ήρθες από το άγνωστο και επιστρέφεις στο άγνωστο, αλλά το άγνωστο βιώνει τον εαυτό του μέσα στην έκφρασή του. Όπως μια σταγόνα νερού που πέφτει στη θάλασσα, η σταγόνα δεν χάνεται, αλλά το εγώ-εαυτό της έχει χαθεί. Αλλά κοίτα το μεγάλο κέρδος — έχει γίνει ένα με τον ωκεανό, γιατί δεν αποτελείται ο ωκεανός από όλες τις σταγόνες ενωμένες; Έτσι προχωράς από την οδύνη του μικρού εαυτού στη μεγαλύτερη ευδαιμονία, έκσταση και απερίγραπτη χαρά του ωκεανού ή του απείρου που είναι χωρίς αρχή, χωρίς τέλος και πάντα εκεί. Ήταν, είναι και θα είναι για πάντα.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Satsang CAN 1985 – 01
