Το Ταξίδι από τη Σιωπή στη Σιωπή: Βιώνοντας το Άπειρο μέσα στο Πεπερασμένο

ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ

Στις γραφές λέγεται: «Από τη σιωπή ερχόμαστε και στη σιωπή επιστρέφουμε».

Ερχόμαστε από τη σιωπή και καταλήγουμε στη σιωπή. Υπήρξε άραγε ένα ταξίδι ή μήπως δεν ταξιδέψαμε καθόλου; Αυτό παραμένει το ερώτημα. Αν υπήρξε ταξίδι, ερχόμενοι από τη σιωπή και επιστρέφοντας στη σιωπή, τότε ποιος βιώνει αυτό το ταξίδι; Ποιος είναι ο βιών αυτού του ταξιδιού, αν πράγματι υπήρξε ταξίδι;

Γνωρίζουμε ότι το Πνεύμα του ανθρώπου, ή το Παγκόσμιο Πνεύμα, είναι πανταχού παρόν. Δεν έχει πού να πάει και δεν έχει από πού να έρθει – απλά είναι. Τι λοιπόν ταξιδεύει – τι κάνει αυτό το ταξίδι ή πορεύεται από τη σιωπή στη σιωπή; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που παράγουν την εμπειρία αυτού του ταξιδιού; Είναι μια εμπειρία ή μια ψευδαίσθηση και, ακόμη κι αν είναι ψευδαίσθηση, πώς βιώνεται η ψευδαίσθηση; Διότι κάθε ψευδαίσθηση ή αυταπάτη είναι απλώς το αντίστοιχο της πραγματικότητας. Στη διαδικασία της εξέλιξης, βιώνουμε αυτό που φαίνεται να είναι πραγματικό και όμως είναι μη-πραγματικό. Αυτό που παραμένει είναι η πραγματικότητα. Λοιπόν, από πού έρχεσαι και προς τα πού πηγαίνεις;

Έδωσα μια ομιλία στο Σαν Φρανσίσκο όπου είπα ότι έρχεσαι από το «πουθενά» και πηγαίνεις στο «πουθενά». Το «πουθενά» είναι «εδώ τώρα» (now here). Κοιτάξτε την ομοιότητα στην ορθογραφία: NOWHERE – NOW HERE. Είσαι τώρα εδώ, και αυτό είναι ο σημαντικός παράγοντας που πρέπει να αναγνωριστεί στην πρακτική ζωή.

Παρόλα αυτά, ο νους έχει τη συνήθεια να ερευνά. Ο νους είναι διαμορφωμένος, μέσα από τη διαδικασία της εξέλιξης, περνώντας από διάφορα στάδια όπου αποκτά αυτές τις εμπειρίες· αλλά ποιος αποκτά τις εμπειρίες; Ο νους αποκτά τις εμπειρίες. Έχοντας αποκτήσει αυτές τις εμπειρίες από τον νου, του νου και μέσα στον νου, δεν υπάρχει τίποτα έξω από τον νου. Ο ανθρώπινος νους είναι τόσο απέραντος όσο ολόκληρο το σύμπαν και, αν τον ατομοποιήσουμε, αυτό σημαίνει απλώς ότι βλέπουμε μία φυσαλίδα μέσα σε μία απέραντη λίμνη. Ωστόσο, πώς μπορεί η φυσαλίδα να διαχωριστεί από τη λίμνη; Ο άνθρωπος έχει μέσα του τη δυνατότητα να βιώσει την ολότητα του σύμπαντος με τον νου, και όμως το Πνεύμα παραμένει αποστασιοποιημένο, διότι το Πνεύμα δεν μπορεί να βιώσει αυτό το ταξίδι. Γι’ αυτό λέμε: «Από τη σιωπή προερχόμαστε, και στη σιωπή επιστρέφουμε». Σημαίνει ότι ο νους, που έχει εκδηλωθεί ως το άρωμα από ένα λουλούδι, περνά μέσα από αυτό το ταξίδι, είτε είναι ψευδαίσθηση είτε όχι, και μετά βρίσκει τον εαυτό του σε πλήρη ενότητα με το Πνεύμα. Αυτό είναι το ταξίδι. Άρα, στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε καθόλου ταξίδι.

Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους ο νους υποθέτει ότι υπήρξε ταξίδι; Ποια είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία ο νους πιστεύει ότι «ταξίδεψα από εδώ προς τα εκεί», όταν το Πνεύμα, η πραγματικότητα πίσω από όλα, δεν ταξιδεύει πουθενά – απλώς είναι;

Ο ΝΟΥΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

Από την αρχή αυτού του κύκλου του σύμπαντος –διότι το σύμπαν λειτουργεί σε κύκλους– υπάρχει μια δημιουργία, ή μάλλον μια εκδήλωση. Και οι δυνάμεις στην εκδήλωση είναι γνωστές σαν τρεις γκούνας στα Σανσκριτικά: Τάμας, Ράτζας και Σάτβα. Τάμας, οι δυνάμεις του σκότους, και Σάτβα, οι δυνάμεις του φωτός, και Ράτζας, η ενεργοποιός δύναμη που αλληλεπιδρά μεταξύ φωτός και σκότους· διότι όπου υπάρχει σκοτάδι, πρέπει να υπάρχει και φως· όπου υπάρχει φως, πρέπει να υπάρχει και σκοτάδι.

Στην αντίληψή μας για τον γραμμικό χρόνο και χώρο, ολόκληρος ο νους, ή το σύμπαν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ώθηση που φαινομενικά προχωρά προς τα εμπρός. Στην τρίτη διάσταση, στην οποία υπάρχουμε, βλέπουμε αυτή την κίνηση να προχωρά από το Α στο Β, ενώ πέρα από τον νου δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος. Ο Μπλέικ το έχει εκφράσει καλά: «Αιωνιότητα σε μία ώρα». Είναι απλώς μια στιγμή αντί για κάτι άλλο. Ο Μπλέικ έκανε ένα μικρό λάθος στους υπολογισμούς του.

Στη διαδικασία του νου, ο νους αισθάνεται πως ταξιδεύει. Γιατί αισθάνεται ότι ταξιδεύει ή ότι μπλέκεται στη διαδικασία της εξέλιξης; Τα διάφορα ατομικά και μοριακά σχήματα που συνθέτουν την ύλη πρέπει πάντοτε να βρίσκονται σε κίνηση για να υπάρχουν· όταν γίνουν ακίνητα, παύουν να υπάρχουν στη χονδροειδή τους μορφή. Και καθώς υπάρχουν στη χονδροειδή μορφή, μπλεγμένα μέσα σε αυτή την κίνηση της συστολής και της διαστολής, νομίζουν ότι κινούνται. Αν παρατηρήσετε ένα κύμα στον ωκεανό, νομίζετε ότι το κύμα έρχεται από μακριά και πηγαίνει προς την ακτή. Δεν είναι έτσι. Είναι μια ψευδαίσθηση που δημιουργείται, διότι το κύμα δεν κινείται. Υπάρχει ένας ρυθμός στον ωκεανό, που δημιουργείται από τα ρεύματα, όπου κάθε κύμα απλώς ανεβοκατεβαίνει στο ίδιο του το σημείο, και το επόμενο ανεβοκατεβαίνει, και το επόμενο, και το επόμενο, δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση ότι ένα και το αυτό κύμα ξεκίνησε από εκεί και έφτασε στην ακτή. Κατά τον ίδιο τρόπο, σε αυτό το ρεύμα του σύμπαντος, σε αυτή τη κίνηση, αυτή την αιώνια κίνηση που αυτοσυντηρείται, μέσα της, από μόνη της, επειδή η φύση της είναι η κίνηση, εμείς προσπαθούμε να βρούμε εκείνο που είναι σιωπηλό πίσω από κάθε κίνηση· διότι αυτό που είναι κίνηση δεν μπορεί να είναι σιωπή, και αυτό που είναι σιωπή δεν μπορεί να έχει κίνηση. Πολύ απλό.

Επειδή ο νους μπορεί να δρα και να αλληλεπιδρά μέσα στα δικά του συστατικά, γίνεται όλο και πιο περίπλοκος, και αυτές ακριβώς οι πολυπλοκότητες προσθέτουν στην κίνηση του νου. Ο νους δημιουργεί την εμπειρία, και ο ίδιος ο νους είναι ο βιών, διότι το αιώνιο Πνεύμα μέσα στον άνθρωπο βρίσκεται πέρα από κάθε εμπειρία κίνησης ή οτιδήποτε άλλου. Απλά είναι. Ο ήλιος δεν