ΖΩΝΤΑΣ ΜΕ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ
Η ζωή δεν μπορεί να βιωθεί χωρίς προσδοκίες. Τώρα, τι εννοούμε με προσδοκία; Αυτό είναι το ερώτημα. Γιατί μέσα στην προσδοκία υπάρχει ο σχεδιασμός. Αν θέλεις να πας σε ένα ταξίδι, πρέπει να σχεδιάσεις τη διαδρομή σου. Και σχεδιάζοντας τη διαδρομή σου, αυτό συνεπάγεται ότι περιμένεις να φτάσεις στη Νέα Υόρκη αν πρόκειται να πας στη Νέα Υόρκη.
Αν είμαστε δεσμευμένοι στο κοσμικό επίπεδο από την προσδοκία, πώς πρέπει να χειριστούμε την προσδοκία;
Αυτές οι μικρές προσδοκίες είναι τα πράγματα που κάνουν τον κόσμο να λειτουργεί. Αλλά μέσα στην προσδοκία, η ποιότητα που απαιτείται, η ποιότητα που δεν θα σε δεσμεύει, είναι η μη-προσκόλληση. Αν είσαι προσκολλημένος σε μια ιδέα, τότε θα νιώσεις απογοήτευση. Αλλά αν δεν είσαι προσκολλημένος στην ιδέα που περιέχεται μέσα στην προσδοκία, τότε η απογοήτευση δεν θα υπάρχει.
Δεν μπορείς να ζήσεις μια ζωή ελεύθερη από προσδοκίες. Αυτό το είδος ελευθερίας έρχεται σε πολύ μεταγενέστερο στάδιο όταν είσαι έτοιμος να συγχωνευτείς με το Θείο. Τότε δεν περιμένεις τη συγχώνευση, γιατί ακόμη και το να περιμένεις τη συγχώνευση με το Θείο είναι κι αυτό μια μορφή προσκόλλησης, μια προσκόλληση στην ιδέα.
Η ΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ
Όλες οι εξωτερικότητες δεν μπορούν να έχουν καμία επίδραση αν έχουμε τη δύναμη μέσα μας. Και αυτό διδάσκουμε. Δύναμη, ελπίδα και θάρρος!
Άσε όλες τις συμφορές να έρθουν, και αντιμετωπίζοντάς τις, οι συμφορές θα μικρύνουν. Χρειαζόμαστε αυτή τη δύναμη. Πρέπει να ενισχύσουμε τον εαυτό μας με τέτοιο τρόπο ώστε ό,τι κι αν έρθει, το αποδεχόμαστε. Αποδέχομαι την ευθύνη για ό,τι έρχεται στον δρόμο μου, και θα κάνω κάτι γι’ αυτό.
Οι προσδοκίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν με εποικοδομητικό ή καταστροφικό τρόπο, ανάλογα με το πόσο είσαι προσκολλημένος στην προσδοκία.
Ο σχεδιασμός είναι απαραίτητος. Σχεδιάζεις να οδηγήσεις από εδώ στο Σαν Φρανσίσκο, και δεν πρόκειται να οδηγήσεις περιμένοντας να πάθεις λάστιχο ή να χαλάσει το αυτοκίνητο. Γιατί τότε το ταξίδι θα ήταν τόσο δυσάρεστο, επειδή αυτό που θα κυριαρχούσε στο μυαλό σου θα ήταν η σκέψη του σκασμένου λάστιχου ή της βλάβης και όχι το όμορφο τοπίο που προσπερνάς.
Το ταξίδι της ζωής γίνεται μια ζωντανή κόλαση αντί για έναν ζωντανό παράδεισο. Κι όμως περιμένουμε να φτάσουμε στο Σαν Φρανσίσκο. Αλλά ποια είναι η ιδέα στο μυαλό; Το σκασμένο λάστιχο και η βλάβη ή το όμορφο τοπίο στη διαδρομή;
ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ
Εκεί βρίσκεται το μυστικό πίσω από τις προσδοκίες. Με λίγη συνειδητή προσπάθεια, με λίγη θετική σκέψη, μπορεί κανείς σίγουρα, πραγματικά και στην πραγματικότητα να αλλάξει ολόκληρη τη δομή της σκέψης του, που είναι μια άλλη λέξη για την προσδοκία, επειδή η σκέψη είναι το κύριο συστατικό της προσδοκίας. Άνθρωποι που δεν περιμένουν τίποτα στην πρακτική, καθημερινή ζωή θα ήταν άνθρωποι χωρίς μυαλό. Θα έπρεπε να είναι σε ένα άσυλο. Γίνονται άμυαλοι.
Έχοντας τη δύναμη, την αφοβία, την αυτοπεποίθηση και όλες τις προσδοκίες ότι είμαι δυνητικά θεϊκός, και μέσα στις προσδοκίες μου, όντας θεϊκής φύσης, καμία απογοήτευση δεν μπορεί να με βρει. Βλέπεις πόσο πρακτικό είναι;
Εκεί πάλι, φτάνουμε στη στάση απέναντι στη ζωή. Καθώς προχωρούμε στη ζωή με όλες τις προσδοκίες, καλώς, αλλά να μην είμαστε προσκολλημένοι στην προσδοκία και καμία απογοήτευση δεν μπορεί να έρθει. Όταν δεν υπάρχει απογοήτευση, τότε το αποτέλεσμα είναι χαρά. Τότε εκπληρώνεις το ραντεβού σου με τη μοίρα. Και η μοίρα είναι να γνωρίσει κανείς τον εσωτερικό του εαυτό. Γι’ αυτό η Βίβλος συνεχώς λέει: «Άνθρωπε, γνώθι σαυτόν.»
Γνωρίζοντας τον εαυτό σου ως άνθρωπο περιλαμβάνει όλα τα αντίθετα, γιατί η ζωή μπορεί να υπάρξει μόνο εδώ μέσω των πολικοτήτων. Πρέπει να υπάρχει συστολή και διαστολή. Χωρίς διαστολή δεν υπάρχει συστολή. Χωρίς συστολή δεν υπάρχει διαστολή.
Όταν λέμε ότι ζούμε με προσδοκίες και δεν είμαστε προσκολλημένοι στις προσδοκίες, αυτόματα υψωνόμαστε πέρα από τις πολικότητες, πέρα από τον πόνο και την ευχαρίστηση. Ανυψωνόμαστε πάνω από αυτά και βρίσκουμε εκείνη την ισορροπία. Λειτουργείς μέσα σε αυτή την ισορροπία. Τα νερά έχουν γίνει γαλήνια, και κολυμπάς στα γαλήνια, διάφανα, όμορφα νερά. Αυτό κάνουμε. Κολυμπάμε σε αυτόν τον κόσμο που λέγεται ζωή.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσάνγκ ΗΠΑ 1980 – 03
