ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ «ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ»
Υπήρχε ένας άνθρωπος που βρέθηκε να κρέμεται από ένα κλαδί σε έναν γκρεμό, και αυτός ο άνθρωπος, που αισθανόταν μεγάλη αγωνία, έστρεψε τα μάτια του προς τον Θεό και είπε: «Ω Θεέ, σε παρακαλώ βγάλε με από αυτή την κατάσταση. Αν με βγάλεις από αυτή την κατάσταση, θα κάνω οτιδήποτε». Ο Θεός λυπήθηκε αυτόν τον άνθρωπο και τον κοίταξε από ψηλά και είπε: «Ζητώ μόνο ένα πράγμα». Και ο άνθρωπος είπε: «Οτιδήποτε. Τι είναι;» Και ο Θεός τον κοίταξε και είπε: «Άφησε».
Όταν ο Θεός είπε «Άφησε, μην κρατιέσαι από το κλαδί», το αληθινό νόημα ήταν: άφησε το μικροσκοπικό εγώ-εαυτό σου. Ποιον προσπαθούσε να σώσει ο άνθρωπος στην προσευχή του, αν όχι αυτόν τον μικρό εγωικό σωματικό εαυτό, ο οποίος, όπως όλοι ξέρουμε, είναι πολύ προσωρινός; Αυτά τα εβδομήντα χρόνια περνούν μέσα σε μια στιγμή, και μέσα στο πλαίσιο της απεραντοσύνης και της αιωνιότητας, δεν είναι ούτε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, έτσι λοιπόν κρέμεσαι για αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου.
Για να μπορείς να κρατηθείς, χρειάζεσαι ένα δεκανίκι. Το κλαδί του δέντρου ήταν ένα δεκανίκι. Πόσοι από εσάς θα μπορούσατε ειλικρινά να πείτε ότι «Ζω χωρίς δεκανίκια;» Το 99,99 τοις εκατό των ανθρώπων στον κόσμο ζουν και υπάρχουν με δεκανίκια. Ενώ εσύ, ο αληθινός εσύ, που είναι άφθαρτος, ο αληθινός εσύ που είναι αθάνατος, δεν θα μπορούσες ποτέ να πεθάνεις. Κι όμως γνωρίζοντας αυτό ή συνειδητοποιώντας το σε έναν βαθμό, δίνεις τόσο μεγάλη σημασία στον νου και το σώμα σου.
Γιατί να δίνεις σημασία στα φθαρτά; Ακόμη και όλα τα φθαρτά έχουν περιορισμένη αξία και περιορισμένη ζωή. Έτσι, όταν ο Θεός είπε «Άφησε», εννοούσε: άφησε αυτό το σώμα και βρες τον εαυτό σου, γνώρισε τον εαυτό σου, τον αυθεντικό εαυτό. «Το να αφήνεις» σημαίνει ότι γίνεσαι ενωμένος με αυτόν τον αιώνιο παράγοντα που είναι εσύ, και αυτός ο αιώνιος παράγοντας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο Θεός, γιατί μόνο ο Θεός είναι αιώνιος. Μόνο η Θεότητα είναι αιώνια. Ζούμε μέσα σε αυτή την αιωνιότητα, γιατί και η ζωή είναι αιώνια, και η ζωή είναι άφθαρτη. Δεν έχεις γεννηθεί για να είσαι δυστυχισμένος. Δεν έχεις γεννηθεί για να υποφέρεις. Είσαι παιδί της χαράς, δημιουργημένος εν χαρά, από χαρά. Αλλά επειδή δεν αναγνωρίζεις αυτόν τον παράγοντα, δίνεις έμφαση στα λάθος σημεία και νιώθεις όλα τα βάσανα και τις δυστυχίες αυτού του κόσμου.
Η ΦΥΣΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Όταν συνελήφθηκες, τι έκαναν οι γονείς σου; Συνευρέθηκαν, και δεν ήταν αυτό μια πράξη χαράς για αυτούς; Θα μπορούσε να ήταν η χαρά της αγάπης ή θα μπορούσε να ήταν η χαρά της επιθυμίας, αλλά παρ’ όλα αυτά, η ουσία της χαράς υπήρχε όταν συνελήφθηκες, και έπειτα γεννήθηκες. Γιατί το μωρό κλαίει όταν γεννιέται; Δεν είναι ένα κλάμα λύπης· είναι το κλάμα της χαράς. Αυτό συμβαίνει επειδή ενστικτωδώς νιώθει ότι βρίσκεται έξω στην ελευθερία από τα όρια της μήτρας. Για να είναι ο εαυτός του και να μη τρέφεται από τον ομφάλιο λώρο αλλά να βρει αυτή την ανεξαρτησία. Αυτό είναι που θέλει ο άνθρωπος όλη την ώρα.
Θέλεις ανεξαρτησία, και θέλεις να νιώθεις ελεύθερος, γιατί η φύση σου είναι η ίδια η ελευθερία. Κι όμως έχουμε όλα αυτά τα κλαδιά από τα οποία κρεμόμαστε για την αγαπητή, λεγόμενη ζωή. Κι όμως το κλαδί θα σπάσει, οπότε άφησε.
Άφησε αυτόν τον νου. Άφησε αυτό το σώμα στις πνευματικές σου πρακτικές. Κάθε φορά που κάθομαι να διαλογιστώ, πεθαίνω. Το σώμα είναι νεκρό για μένα. Ο νους είναι νεκρός. Έχω πεθάνει χιλιάδες και χιλιάδες φορές. Επειδή ο νους δεν είναι εκεί για να σκέφτεται πια, και παρ’ όλα αυτά κάθε νους πηγαίνει στη σκέψη, εγώ παρατηρώ τις σκέψεις, και αυτές οι σκέψεις δεν με επηρεάζουν. Γίνομαι αδιάφορος για το σώμα. Οι σωματικοί πόνοι ή οτιδήποτε άλλο δεν με επηρεάζουν. Στον διαλογισμό και τις πνευματικές πρακτικές, θα φτάσεις σε ένα διαφορετικό βασίλειο, σε εκείνη την ανώτερη συνείδηση, σε εκείνο το Υπερσυνειδητό επίπεδο όπου όλα τα δεσμά έχουν φύγει.
ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ
Περπατάμε σε αυτόν τον κόσμο χειροδεμένοι, και δεν προοριζόμασταν για κάτι τέτοιο. Αν λες ότι έχεις γεννηθεί κατ’ εικόνα Θεού, τότε γιατί δεν συνειδητοποιείς επίσης ότι έχεις γεννηθεί κατ’ εικόνα Θεού, και ο Θεός είναι ελεύθερος, άρα και εσύ πρέπει να είσαι ελεύθερος. Όλο αυτό το κρέμασμα σε κλαδιά της ζωής και η άρνηση να τα αφήσεις οφείλεται στο ότι φοβάσαι.
Τι φοβάσαι; Δεν φοβάσαι τον θάνατο. Φοβάσαι το άγνωστο. Κι όμως έχεις ζήσει τόσες, τόσες πολλές ζωές πριν. Έχεις γεννηθεί τόσες, τόσες πολλές φορές πριν. Και έχεις πεθάνει τόσες, τόσες πολλές φορές πριν. Και τώρα, αφού έχεις βιώσει όλα αυτά, είσαι το άθροισμα όλων των προηγούμενων εμπειριών σου, και ακόμα φοβάσαι το άγνωστο.
Θα έπρεπε να το γνωρίζεις. Αν περπατήσω στον κεντρικό δρόμο σου μερικές φορές, θα έπρεπε να ξέρω τον κεντρικό δρόμο και να μην τον φοβάμαι, επειδή τον ξέρω. Αλλά αυτή η προσκόλληση στο εγώ-εαυτό σε κάνει να ξεχνάς τον πραγματικό σου εαυτό — τον πραγματικό εαυτό, που είναι θεϊκός. Έτσι, καθώς προοδεύεις στον διαλογισμό και τις πνευματικές πρακτικές, θα βρεις τον εαυτό σου να πηγαίνει όλο και πιο κοντά στην αντίληψη του πραγματικού εαυτού, που είναι εσύ. Τότε ο φόβος του θανάτου εξαφανίζεται. Τότε ο φόβος του αγνώστου εξαφανίζεται.
Î
