ΠΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ;
Ο νους σας έχει ένα «κουτί μνήμης» που καλύπτει ολόκληρο το σύμπαν. Κάθε εμπειρία στο σύμπαν βρίσκεται μέσα στο νου σας, από την οποία μπορείτε να αντλήσετε και να χρησιμοποιήσετε. Με τη θέληση δεν εννοούμε μόνο τη συνειδητή θέληση, με την οποία σκεφτόμαστε ότι αυτό είναι φως, αυτό είναι ποτήρι, αυτό είναι τραπέζι· όχι αυτή τη θέληση, αλλά εκείνη τη θέληση η οποία, όπως η σταγόνα νερού, έχει συγχωνευθεί μέσα στον ωκεανό της Θείας Θέλησης. Και όταν εγώ έχω συγχωνευθεί μέσα στη Θεία Θέληση, η διάκριση ανάμεσα σε καρέκλες και τραπέζι και «εμένα» παύει. Εξαφανίζεται. Διότι θα βλέπω πέρα από την εξωτερική μορφή των πραγμάτων. Θα βλέπω μέσα στην ίδια τους τη δομή, και επισκεπτόμενος την ίδια τους τη δομή, θα ανακαλύψω ότι όλα είναι ένα, και ότι δεν είμαι διαφορετικός από το μικροσκοπικό μυρμήγκι που σέρνεται στο πάτωμα. Είναι η ίδια ζωτική δύναμη που υπάρχει εκεί.
Στη διαδικασία της εξέλιξης, μπορεί να έχω αναπτύξει ένα μεγαλύτερο βαθμό συνειδητότητας. Αλλά πόσο με βοηθά αυτή η συνειδητότητα; Αυτό είναι το κύριο ερώτημα. Χρησιμοποιώ αυτή τη συνειδητότητα με αρνητικό τρόπο ή με θετικό τρόπο; Είσαι συνειδητός ότι ένα μαχαίρι είναι κοφτερό· δώσε το σε έναν αλήτη και θα πάει να σκοτώσει κάποιον· δώσε το ίδιο μαχαίρι σε έναν χειρουργό και θα σώσει τη ζωή κάποιου. Το αντικείμενο είναι το ίδιο. Το μαχαίρι είναι το ίδιο. Αλλά πώς το χρησιμοποιούμε; Αυτό είναι το ερώτημα.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ
Εξαιτίας παλαιών εμπειριών, ο νους μας έχει τη συνήθεια να κοιτάζει πάντα την αρνητική πλευρά των πραγμάτων. Βλέπουμε την επώδυνη, αρνητική πλευρά αλλά ποτέ την ευχάριστη πλευρά, και δεν το κάνουμε αυτό. Ο νους μας έχει διαμορφωθεί, έχει γίνει συνήθεια, από τις δυνάμεις που έχουμε δημιουργήσει μέσα μας.
Αυτός ο νόμος που λέει «ό,τι σπείρεις θα θερίσεις» μπορεί να υπερβεί σε ένα ανώτερο επίπεδο, όπου μπορείς να φυτέψεις πατάτες και να πεις: «Κοίτα, θέλω να βγουν κρεμμύδια», και θα βγουν· γιατί έχεις γνωρίσει την ομοιότητα – το ίδιο φως, την ίδια ενέργεια που υπάρχει στην πατάτα, υπάρχει και στο κρεμμύδι.
Η μικρή σου θέληση ή η μικρή σου συνειδητότητα είναι τόσο ισχυρή, αν συνδυαστεί με τη Θεία Θέληση ή τη Θεία Συνειδητότητα, ώστε δεν υπάρχει κάτι σαν «αδύνατο» ή «αδυνατότητα». Μπορείς να φυτέψεις πατάτες και να θερίσεις κρεμμύδια.
ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΓΩ
Το κύριο πρόβλημά μας είναι αυτό το μικρό εγώ-εαυτός, και πώς να διατηρήσουμε τον εγω-εαυτό. Προσπαθώντας να διατηρήσετε τον εγω-εαυτό, δεν κάνετε τίποτε άλλο από το να δημιουργείτε ολοένα και μεγαλύτερη δυστυχία για τον εαυτό σας. Αυτή η δυστυχία προέρχεται από τη δουλεία, διότι είστε τόσο προσκολλημένοι στον μικρό εγω-εαυτό ώστε είστε δεμένοι με αυτόν, ενώ το μονοπάτι προς τη Θεότητα θα έπρεπε να φέρνει ελευθερία: ελευθερία από τις σκέψεις, ελευθερία από την ιδέα της κατοχής, κάθε είδους προσκόλλησης.
Αν είστε μη-προσκολλημένοι στα πράγματα, αυτό δεν σημαίνει ότι απορρίπτετε τον κόσμο. Όπως λένε: «Μέσα στον κόσμο, αλλά όχι εκ του κόσμου.» Όταν δεν είσαι «εκ του κόσμου», τότε μπορείς να απολαύσεις αυτά που βρίσκονται στον κόσμο και να δεις πόσο όμορφα είναι.
Δεν μπορείς ποτέ να απολαύσεις πραγματικά ό,τι βρίσκεται στον κόσμο, μέχρι να πας πέρα από αυτόν. Διότι όσο βρίσκεσαι μέσα στον κόσμο, θα βρίσκεσαι μέσα σε εκείνη τη δίνη όλη την ώρα, και απλώς θα μετακινείς ενέργειες από δω κι από κει. Σήμερα είσαι τόσο χαρούμενος, αύριο το αντίθετο συμβαίνει. Είναι η ίδια ενέργεια που ταλαντεύεται πάνω-κάτω, γιατί κάθε ενέργεια έχει κίνηση. Είναι σαν ένα εκκρεμές· όταν πηγαίνει αριστερά, αναγκαστικά θα πάει και δεξιά, με τη φόρα του. Αλλά υπάρχει ένας όμορφος παράγοντας: όταν το εκκρεμές φτάνει στο άκρο δεξιά, έχει μια στιγμιαία παύση προτού κινηθεί προς τα αριστερά – και αυτή τη στιγμή της διστακτικότητας πρέπει να συλλάβουμε.
Παρά την κίνηση από αριστερά προς τα δεξιά, εκείνη η παύση είναι που του δίνει τη φόρα, και αν ο άνθρωπος μπορέσει να ζήσει μέσα σε εκείνη την παύση, έχει γνωρίσει την αιωνιότητα.
ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΜΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΓΩ-ΕΑΥΤΟΥ
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε το εγώ-εαυτό· κανείς δεν μπορεί. Ακόμη και ο πιο πραγματοποιημένος άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένων του Κρίσνα, του Χριστού, του Βούδα, του καθενός, θα έχει πάντα ένα δύο τοις εκατό εγώ μέσα του. Γιατί χωρίς αυτό το δύο τοις εκατό του «εγώ», δεν θα μπορούσε να ζήσει στον κόσμο. Θα διαλυόταν. Δεν θα μπορούσε να εκτελέσει καμία από τις βιολογικές του λειτουργίες. Δεν θα μπορούσε να φάει, δεν θα μπορούσε να κάνει μπάνιο, και τα λοιπά.
Αυτό το δύο τοις εκατό του «εγώ» θα παραμένει μέχρι η σταγόνα του νερού να βυθιστεί στον ωκεανό, και αυτό το δύο τοις εκατό του ατομικού «σταγονιδίου» θα εξαφανιστεί όταν συγχωνευθεί στον ωκεανό, και δεν θα υπάρχει πλέον εγω-εαυτός. Δεν θα υπάρχει μικρό «εγώ», αλλά το μεγάλο «Εγώ» του Σύμπαντος· το μεγάλο «Εγώ» όχι μόνο του Σύμπαντος, αλλά το μεγάλο «Εγώ» εκείνης της Θείας Δύναμης, εκείνης της Θείας Ενέργειας. Μόνο αυτό θα υπάρχει, και από εκεί θα βλέπεις ολόκληρο το σύμπαν.
ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΗ-ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ, ΕΙΣΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ
Βλέπεις ολόκληρη την κίνηση του πώς λειτουργεί το σύμπαν. Δεν επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε ή να διατηρήσουμε τον μικρό εγω-εαυτό. Όσο περισσότερο μπορούμε να απομακρυνθούμε από τον εγω-εαυτό, τόσο μεγαλύτερη ευτυχία θα έχουμε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να φροντίζεις την οικογένειά σου, ότι πρέπει να τους πετάξεις όλους και να πας να ζήσεις σε δάση ή ζούγκλες. Δεν σημαίνει αυτό. Ζήσε σε όμορφες επαύλεις, να έχεις μισή ντουζίνα αυτοκίνητα ή ό,τι άλλο θέλεις. Αγόρασε όμορφα διαμάντια, κάνε ό,τι θέλεις. Αλλά να μην είσαι προσκολλημένος σε αυτά· και όταν διαπιστώσεις ότι δεν είσαι προσκολλημένος, τότε τίποτε δεν μπορεί να σε πληγώσει. Επειδή είσαι μη-προσκολλημένος, είσαι πέρα από τον πόνο.
Χρησιμοποιώντας μια αναλογία – το μικρό σου παιδί πέφτει από τις σκάλες· θα πονέσεις, επειδή το παιδί έχει χτυπήσει. Αν όμως πέσει το παιδί κάποιου άλλου, δεν θα πονέσεις τόσο πολύ. Θα πεις: «Καημένο παιδάκι, λυπάμαι που χτύπησε». Αλλά αν είναι το δικό σου παιδί, ο πόνος θα είναι χίλιες φορές μεγαλύτερος, γιατί είσαι προσκολλημένος σε αυτό το παιδί. Αν έχεις αναπτύξει μη-προσκόλληση, τότε όποιο παιδί κι αν πέσει από τις σκάλες, θα νιώσεις την ίδια ποσότητα συναισθήματος, συμπόνιας, συμπάθειας και αγάπης γι’ αυτό το παιδί.
ΟΙ ΔΙΑΙΡΕΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΓΕΝΕΙΣ
Όλα αυτά τα προβλήματα στον κόσμο, όλο αυτό το μίσος, οι σκληρότητες, οι πόλεμοι — θερμοί πόλεμοι και ψυχροί πόλεμοι — δημιουργούνται από αυτή την αίσθηση του εγώ. Έχεις ένα προσωπικό εγώ, ύστερα έχεις ένα εγώ της πόλης: «η όμορφή μου Βικτώρια». Μετά λες: «Α, η υπέροχη Βρετανική Κολούμπια», και μετά λες: «Α, ο όμορφος Καναδάς μου». Θέλεις να τα διατηρήσεις όλα αυτά, και αυτό ακριβώς κάνουν η Αμερική και η Ρωσία: διατηρούν, όταν στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν διαχωρισμοί.
Κοιτάξτε τον χάρτη. Δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές· είναι μια ενιαία μάζα. Υπάρχουν νερά ανάμεσα, αλλά όλες οι χαράξεις που θα βρείτε έχουν γίνει από τον άνθρωπο και όχι από κάποια Θεία αρχή. Εμείς δημιουργούμε αυτές τις διαιρέσεις — συμπεριλαμβανομένων και των μικρών εγω-εαυτών μας — και γι’ αυτό υποφέρουμε. Διότι κατακερματίζουμε το αδιαίρετο Όλο. Υπάρχει μόνο Ένα, χωρίς δεύτερο, και αυτό το Ένα είναι η Θεότητα. Κι εμείς, με τον μικρό μας νου, προσπαθούμε να διαιρέσουμε αυτό που δεν μπορεί να διαιρεθεί. Αυτό είναι το βαθύτερο πρόβλημα του εγω-εαυτού, και αυτή είναι η αιτία, επειδή το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η προσκόλληση. Προσκολλάται στα πράγματα.
Ίσως να σας έχω ξαναπεί αυτή την ιστορία, για εκείνον τον πολύ ηλικιωμένο άνδρα, ογδόντα τεσσάρων, ογδόντα πέντε χρονών, που πέθαινε, ήταν στο κατώφλι του θανάτου, οπότε η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω του. Ρώτησε τη γυναίκα του: «Πού είναι ο Τζον;», «Ο Τζον στέκεται στη δεξιά πλευρά του κρεβατιού», είπε εκείνη. «Πού είναι ο Τζακ;», «Στέκεται στην αριστερή πλευρά.» «Πού είναι η Τζιν;» – «Είναι στο κάτω μέρος του κρεβατιού». Και ξαφνικά, αυτός πήρε λίγη δύναμη, κάθεται όρθιος και λέει: «Αν όλοι είστε εδώ, ποιος φυλάει το μαγαζί;» Κι αυτό ακριβώς κάνουμε κάθε μέρα. Εδώ ένας άνθρωπος είναι έτοιμος να πάρει την τελευταία του ανάσα, και όμως ανησυχεί για το μαγαζί του.
Μπορεί, παρεμπιπτόντως, να πάρει το μαγαζί του μαζί του σε μια άλλη διάσταση. Μπορείς να πάρεις και το σπίτι σου μαζί σου σε μια άλλη διάσταση όταν πεθάνεις, αλλά είσαι αρκετά δυνατός; Ο διαλογισμός και οι πνευματικές πρακτικές σου δίνουν αυτή τη δύναμη. Διότι όλα όσα βλέπεις και παρατηρείς γύρω σου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια νοητική προβολή. Κι αν αυτή η νοητική προβολή είναι αρκετά ισχυρή μέσα σου, θα βρεις αυτό που θέλεις στην άλλη διάσταση, γιατί όλα είναι μορφές σκέψης.
Όταν πεθαίνεις, εκείνες οι μορφές σκέψης, ενδυναμωμένες από το Πνευματικό σου Εαυτό, σε ακολουθούν, και αυτές οι μορφές μπορούν να κάνουν πράξεις και αντιδράσεις. Αν λοιπόν κάποιος σου πει ότι δεν μπορείς να πάρεις τίποτα μαζί σου, μην τον πιστέψεις. Το έχω δοκιμάσει πολλές φορές, και έχω πάρει πολλά πράγματα στην άλλη πλευρά και τα έχω φέρει πίσω, επειδή τα χρειάζομαι εδώ.
Εδώ φτάνουμε στην ουσία: ο εγω-εαυτός σου είναι επίσης μια νοητική προβολή. Βλέπεις τη ψευδότητα και τη μη-μονιμότητά του; Γιατί είναι συνεχώς νοητικές προβλέψεις, και ό,τι σκέφτεσαι θα πραγματοποιηθεί. Όταν σηκώνεσαι το πρωί, σκέψου απλώς: «Αχ, αισθάνομαι τόσο άρρωστος, τόσο άρρωστος, τόσο άρρωστος», και θα αισθανθείς άρρωστος αυτό είναι σίγουρο. Αν είσαι άρρωστος και ξυπνήσεις και πεις: «Αισθάνομαι όλο και καλύτερα», θα αισθανθείς καλύτερα. Αυτό αποδεικνύει ότι όλα είναι μια νοητική προβολή.
Ο ΕΓΩ-ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΝΟΗΤΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ
Και μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι όλα είναι νοητική προβολή, θα δούμε και την αξία της νοητικής προβολής. Οι νοητικές προβολές είναι σημαντικές, αν είναι χωρίς εγωισμό. Αν είναι ανιδιοτελείς, τότε οι νοητικές προβολές είναι πολύ σημαντικές. Μπορείς να προβάλεις όμορφες σκέψεις στον κόσμο γύρω σου, φέρνοντας τόση ειρήνη και χαρά στους άλλους. Μπορείς να εισέλθεις στις καρδιές των ανθρώπων και να τις ανοίξεις και να τις ξεδιπλώσεις κι αυτό κάνω κάθε μέρα.
Πέρσι, ήμουν εννέα μήνες, από τους δώδεκα, στο δρόμο, διδάσκοντας, διδάσκοντας, διδάσκοντας. Πρόβαλε τούτο από τον εσωτερικό σου Εαυτό, από τον Πνευματικό σου Εαυτό, ώστε οι άνθρωποι με τους οποίους βρίσκεσαι να αισθανθούν ανυψωμένοι, να βρουν λίγη ειρήνη. Ίσως, αν μπορούν να συνεχίσουν με τις πνευματικές τους πρακτικές, αυτή η ειρήνη να συνεχιστεί. Διαφορετικά, όπως όλα τα άλλα, ακόμη και το ομορφότερο λουλούδι μαραίνεται. Εάν πρέπει να υπάρχουν νοητικές προβολές, ας είναι θετικές, για ανιδιοτελείς λόγους, και θα διαπιστώσετε ότι θα επιστρέψουν σε εσάς εκατονταπλάσια.
ΝΑ ΠΡΑΤΤΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΤΙΡΙ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ
Πάντα μ’ αρέσει να μιλώ για εμπειρία. Έχω παρατηρήσει χιλιάδες ανθρώπους των οποίων η ζωή έχει μεταμορφωθεί με κάθε τρόπο που μπορεί κανείς να φανταστεί: από άποψη υγείας, οικονομικά, σε όλα. Αλλά πρώτα γίνε άξιος, πριν απαιτήσεις. Αυτό είναι το μυστικό. Μόλις γίνει αυτό, θα διαπιστώσεις ότι ό,τι επιθυμεί η καρδιά σου, χωρίς ιδιοτέλεια, θα πραγματοποιηθεί, και θα το κερδίσεις πίσω — επειδή υπήρξες ανιδιοτελής.
Αν βάλεις δέκα σεντς σε ένα κουτί για τους φτωχούς, υπόσχομαι ότι θα σου επιστραφεί με κάποιον τρόπο. Διότι εδώ είσαι ανιδιοτελής. Μην το κάνεις επειδή νιώθεις λύπη· όχι, τότε ξαναμπαίνει το εγώ: «Λυπάμαι, λυπάμαι». Κάν’ το για το χατίρι της πράξης και τελείωσε. Μπορεί να έχεις λίγη λύπη για τον φτωχό άνθρωπο που ίσως είναι τυφλός ή παράλυτος, καθισμένος στον δρόμο και ζητιανεύει· μπορεί να νιώσεις λύπη, αλλά αυτό δεν πρέπει να είναι η κύρια ιδέα πίσω από την πράξη. Αυτός το χρειάζεται· άρα ας ικανοποιηθούν οι ανάγκες του για να αγοράσει ένα καρβέλι ψωμί. Και δεν το κάνω εγώ· εγώ είμαι το όργανο Εκείνου που το κάνει. Αυτό σημαίνει ανιδιοτέλεια.
ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΟ ΕΓΩ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑ
Όταν οι νοητικές προβολές ή σκέψεις, αν θέλετε να το θέσετε έτσι, γίνονται όλο και πιο ανιδιοτελείς, τότε αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το εγώ θα μειώνεται. Και όταν το εγώ μειώνεται, αντικαθίσταται από μεγαλύτερη χαρά. Διότι τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν μπορεί να παραμείνει κενό. Τίποτα. Ακόμη και σ’ αυτό το δωμάτιο, νομίζετε ότι υπάρχει κενό διάστημα, αλλά δεν υπάρχει· υπάρχουν δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια άτομα που αιωρούνται εκεί. Τίποτα δεν μπορεί να μείνει κενό, και ούτε ο νους σας μπορεί να παραμείνει κενός.
… Gururaj Ananda Yogi: Satsang CAN 1984 – 02
