ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ο ΑΒΑΤΑΡ ΕΧΕΙ ΕΓΩ

Όταν πρόκειται για έναν μεγάλο Δάσκαλο, έναν Αβατάρ, μια Ενσάρκωση που έχει έρθει για να διδάξει το μονοπάτι ώστε οι άνθρωποι να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο, έχει αναλάβει πάνω του μια ατομικότητα. Αν μπορέσετε να φανταστείτε ένα χωνάκι παγωτού από τη φαρδιά πλευρά όπου αυτός υπάρχει, τότε φέρνει τον εαυτό του στη στενή άκρη του κώνου για να αναλάβει ή να λάβει αυτή την ατομικότητα, και η ατομικότητα αναγκαστικά έχει ένα εγώ.

Το εγώ είναι μια άριστη λέξη αλλά τόσο παρεξηγημένη. Το εγώ για το οποίο μιλούν συνήθως οι άνθρωποι είναι το πιο χονδροειδές εγώ και όχι το εξευγενισμένο εγώ. Το εξευγενισμένο εγώ βρίσκεται στο επίπεδο της Υπερσυνείδησης, όπου το συστατικό του είναι η Σαττβική δύναμη, η καθαρή δύναμη, η δύναμη του Φωτός. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι εγώ. Είναι ακόμη εγώ, αλλά στο λεπτότερο επίπεδό του στο Υπερσυνειδητό Μυαλό βρίσκεται σε άμεση επαφή με το Απόλυτο. Με άλλα λόγια, είναι ο καθαρότερος αντανακλαστής του Απολύτου και αυτό το Φως αντανακλάται στον κόσμο.

ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, Ο ΑΒΑΤΑΡ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΟΡΦΗ

Ο Αβατάρ ή η Ενσάρκωση μπορεί να συγχωνευθεί στη Μονάδα με τη θέλησή του, στο Απόλυτο, όπου δεν απομένει τίποτα από αυτόν. Ωστόσο, συνειδητά αναλαμβάνει μορφή λόγω της ανάγκης του σύμπαντος και του κόσμου. Γι’ αυτό οι μεγάλοι Σοφοί έχουν έρθει στις μορφές του Χριστού, του Κρίσνα, του Βούδα κ.λπ., και γι’ αυτό ήρθαν.

Φανταστείτε να έρχεστε από εκείνη την παγκόσμια απεραντοσύνη μέσα σε ένα περιορισμένο μικρό σώμα. Εκεί βρίσκεται το παράδοξο: ένας άνθρωπος μπορεί να παραμείνει σε ένα μικρό περιορισμένο σώμα και όμως να είναι πλήρως παγκόσμιος, να είναι εδώ, εκεί και παντού, εκφραζόμενος σε πολύ απτή μορφή. Εκείνο που είναι άυλο γίνεται απτό. Εκείνο που είναι Απόλυτο γίνεται σχετικό. Αυτή είναι η ομορφιά του.

ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Ξέρετε ότι ποτέ δεν μπορεί να υπάρχουν πάνω από επτά αυτοπραγματωμένοι άνθρωποι στον κόσμο; Αν υπήρχαν περισσότεροι από επτά, ολόκληρο το σύμπαν θα έβγαινε εκτός ισορροπίας. Πολύ καλό είναι επίσης μια ανισορροπία όχι στον ίδιο τον άνθρωπο αλλά στο παγκόσμιο Είναι. Έτσι, ολόκληρο το σύμπαν, όπως και το ατομικό είναι, προσπαθεί πάντα να διατηρήσει μια ισορροπία, και αυτή η ισορροπία, σε απλούς όρους, ονομάζεται γαλήνη. Σε αυτά τα γαλήνια νερά, τα κύματα και οι κυματισμοί έχουν καταλαγιάσει. Και όταν καταλαγιάσουν, η σύγκρουση παύει, γιατί η ορμή ενός κύματος δημιουργεί άλλο κύμα. Είναι εκεί συνεχώς.

Αν κοιτάξετε επιφανειακά τη θάλασσα, θα δείτε τα κύματα να κινούνται από εδώ προς εκεί, φτάνοντας στην ακτή. Αυτό όμως δεν συμβαίνει πραγματικά. Τα κύματα βρίσκονται απλώς εκεί ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, ανεβαίνουν και κατεβαίνουν δίνοντας την ψευδαίσθηση πως το νερό μετακινείται.

ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΜΕΝΟΣ, ΣΥΓΧΩΝΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ

Όταν πεθαίνει ένας αυτοπραγματωμένος άνθρωπος, συγχωνεύεται στο Απόλυτο. Για να επιτευχθεί η συγχώνευση στο Απόλυτο, δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ίχνος του ατομικού «εγώ», όσο εξευγενισμένο κι αν είναι. Στη θερμότητα του Απολύτου χρησιμοποιώντας εδώ τη λέξη ποιητικά στη δύναμη και τη θερμότητα του Απολύτου, το πιο λεπτό ίχνος του εγώ διαλύεται και ενώνεται με τα διάφορα άλλα στοιχεία στο επίπεδό του. Αυτό είναι. Διότι όταν πραγματοποιείται η συγχώνευση, Εκείνος γίνεται το σύμπαν.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΠΛΩΣ «ΕΙΝΑΙ»

Όταν μιλάμε για την πλήρη εξευγένιση του εγώ, αυτό το εγώ είναι τόσο εκτεταμένο που είναι τόσο απέραντο όσο το σύμπαν. Όταν η πλήρης συγχώνευση με το Απόλυτο πραγματοποιείται, τότε για το Απόλυτο δεν υπήρξε ποτέ εγώ. Το σύμπαν είναι ένα όνειρο, αλλά στη σχετικότητα το σύμπαν είναι πραγματικό. Όταν φτάνουμε στο Απόλυτο, τίποτα άλλο δεν υπάρχει παρά το Απόλυτο. Επομένως, εξαρτάται από ποια οπτική το βλέπουμε.

Αυτό μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητό μόνο από κάποιον που έχει φτάσει στο Απόλυτο. Μέχρι τότε, κολυμπάμε ακόμη στη θάλασσα της σχετικότητας.

Μερικοί έχουν φτάσει σε πιο λεπτά επίπεδα ή όρια, αλλά αυτό δεν είναι η πληρότητα. Με το να εξευγενίσεις το εγώ σε τέτοιο βαθμό ώστε να περιλαμβάνει ολόκληρο το σύμπαν, έχεις φτάσει μόνο στο επίπεδο της ολότητας του σύμπαντος. Μερικοί το ονομάζουν Προσωπικό Θεό, άλλοι το ονομάζουν Χριστική Συνειδητότητα ή Συνειδητότητα Κρίσνα. Όμως ο Απρόσωπος Θεός βρίσκεται πέρα από κάθε συνειδητότητα, γιατί και η ίδια η συνειδητότητα είναι περιοριστική. Η συνειδητότητα βρίσκεται μέσα στα όρια της σχετικότητας, ενώ το Απόλυτο απλώς είναι. Διότι ακόμη και η καθαρότερη συνειδητότητα χρειάζεται να είναι συνειδητή του εαυτού της, και μόλις η συνειδητότητα γίνει συνειδητή του εαυτού της, αρχίζουν οι κυματισμοί στο πιο λεπτό επίπεδο του εγώ.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Το Απόλυτο βρίσκεται πέρα από το λεπτότερο επίπεδο του εξευγενισμένου εγώ και ακόμη πέρα από το επίπεδο της συνειδητότητας, όπου δεν χρειάζεται να είναι συνειδητό της ίδιας της συνειδητότητας. Είναι απλώς μια «Ειναιότητα». Το ηλεκτρικό ρεύμα που ανάβει αυτά τα φώτα δεν είναι συνειδητό του εαυτού του ως ηλεκτρισμός. Μόνο η χρήση του μας λέει ότι το φως καίει λόγω του ηλεκτρισμού.

Είναι ένας τομέας πέρα από την ανθρώπινη σύλληψη, και κάποιος που δεν τον έχει πραγματοποιήσει μπορεί μόνο να γνωρίζει για αυτόν. Αυτό κάνουν τα πανεπιστήμια: σου λένε για κάτι, αλλά όχι τι είναι, διότι αυτή η «Ειναιότητα» πρέπει να βιωθεί και να μοιραστεί από μόνη της, χωρίς εμπειρία.

Αυτό εννοείται με την «Ειναιότητα». Απλώς είσαι. Εγώ είμαι ό,τι είμαι, χωρίς χαρακτηρισμούς, χωρίς επίθετα και αυτό είναι.

… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι, Σατσάνγκ Ηνωμένο Βασίλειο 1978 – 35