ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ, ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ GURUSHAKTI
Όταν κάποιος προχωρά στα όλο και πιο λεπτά επίπεδα του εγώ, οι συγκρούσεις αυτομάτως επιλύονται. Προσπαθώντας να επιλύσεις μια σύγκρουση, δημιουργείς μια μεγαλύτερη σύγκρουση. Η ίδια η ιδέα της επίλυσης μιας σύγκρουσης είναι ο σπόρος μιας άλλης δυσαρμονίας. Επειδή δύο πράγματα απαιτούνται για να ολοκληρωθεί μια σύγκρουση ώστε να δημιουργηθεί αυτή η τριβή, και η ίδια η σύγκρουση είναι μια σύγκρουση.
Πρώτον, δύο αντικείμενα αντιτίθενται το ένα στο άλλο, και όταν τα δύο αντικείμενα έρχονται σε επαφή, δημιουργείται τριβή. Η τριβή είναι μια άλλη σύγκρουση. Η τριβή παράγει γύρω της ή προσελκύει γύρω της όλη τη σκόνη των δύο κομματιών ξύλου που τρίβονται μεταξύ τους, γεννώντας ολοένα και περισσότερες συγκρούσεις. Ο μόνος τρόπος είναι να εξευγενίσουμε το εγώ μέσω των πνευματικών πρακτικών, μέσω της αυτοβοήθειας, και όταν αυτά τα δύο έχουν γίνει, η Gurushakti είναι εκεί, αυτόματα από μόνη της. Έρχεται τρέχοντας χωρίς να την καλέσεις. Άνοιξε το παράθυρο· ο φρέσκος αέρας απλώς μπαίνει· δεν χρειάζεται να τον προσκαλέσεις. Έτσι εξαφανίζονται οι συγκρούσεις.
ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΣΥΝΕΧΩΣ
Αυτό σημαίνει ότι για να εξαλειφθούν οι συγκρούσεις, δεν είναι αναγκαίο να εξαλείψουμε το εγώ, διότι το εγώ είναι πέρα από το επίπεδο της εξάλειψης. Και στον εξευγενισμό του εγώ, που μας οδηγεί στα πιο λεπτά του επίπεδα, η χονδροειδής φύση που υπήρχε ποτέ δεν καταστρέφεται, αλλά απορρίπτεται ώστε αυτή η χονδροειδής φύση να φύγει και να ενωθεί με μια παρόμοια χονδροειδή φύση. Έτσι καθαρίζεται το εγώ-εαυτό. Ο καθαρισμός είναι η απόρριψη της χονδροειδούς ύλης που υπάρχει. Δεν είναι ζήτημα εξάλειψης. Κάθε λανθασμένη σκέψη που σκέφτεται ένα άτομο δεν καταστρέφεται ποτέ. Πλέει μακριά στην ατμόσφαιρα και όπου υπάρχει παρόμοια αρνητικότητα, πηγαίνει και προσκολλάται εκεί. Όταν μια καλή σκέψη εκπέμπεται στο νου ενός ανθρώπου, δεν καταστρέφεται ποτέ. Αλλά όταν έρχεσαι σε μια ακόμη λεπτότερη σκέψη, η προηγούμενη καλή σκέψη που υπάρχει για πάντα στο σύμπαν προσκολλάται στη δική της παρόμοια.
Λοιπόν, δες τη βοήθεια που λαμβάνει ο άνθρωπος όταν φέρνει το εγώ-εαυτό του ή το νοητικό του εαυτό σε ένα πιο αγνό, λεπτό επίπεδο. Για κάθε καθαρή σκέψη που σκέφτεσαι, να γνωρίζεις ότι η ενέργεια δέκα άλλων καθαρών σκέψεων προσελκύεται προς εσένα και ενισχύει την καθαρότητα που έχεις φέρει στον εαυτό σου. Ολόκληρο το σύμπαν είναι έτσι δομημένο ώστε το ένα βοηθάει το άλλο. Ακόμη και στο ανθρώπινο σώμα, αν κοπείς στο δάχτυλο, θα δεις ότι διάφορα λευκά αιμοσφαίρια από το σώμα θα τρέξουν στο τραύμα για να βοηθήσουν την πληγή, μια αυτόματη διαδικασία. Ο νους σου δεν κάλεσε τα λευκά αιμοσφαίρια να έρθουν και να θεραπεύσουν, αλλά χωρίς να το γνωρίζεις, τρέχουν στο προβληματικό σημείο και βοηθούν. Το ίδιο συμβαίνει σε όλα στο σύμπαν. Το σύμπαν επιδιώκει την ισορροπία συνεχώς.
ΕΠΙΛΥΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ
Εάν κοιτάξεις επιφανειακά τη θάλασσα, θα δεις τα κύματα να κινούνται πέρα δώθε, φτάνοντας στην ακτή. Αυτό δεν συμβαίνει πραγματικά. Τα κύματα είναι εκεί όλη την ώρα· δεν κινούνται. Απλώς ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι εκείνο το μέρος του νερού κινείται από εδώ προς τα εκεί.
Παρομοίως, αυτό συμβαίνει στο σύμπαν. Υπάρχει κίνηση συνεχώς. Η κίνηση υπάρχει, αλλά η κίνηση είναι αυτοπεριοριζόμενη στο σημείο, εδώ και τώρα. Έτσι, όταν έρχεται στην επίλυση προσωπικών συγκρούσεων, πρέπει να καταβάλει κανείς προσπάθεια να πάρει το εγώ ή το νου σε ένα λεπτότερο επίπεδο, και το πρόβλημα λύνεται. Ο καλύτερος και πιο εύκολος τρόπος να φτάσουμε στο λεπτότερο επίπεδο του νου, στο εξευγενισμένο τμήμα του εγώ, είναι μέσω των πνευματικών πρακτικών. Αυτός είναι ο πιο εύκολος τρόπος, και εάν αυτό υποστηρίζεται από συνειδητή προσπάθεια, η διαδικασία γίνεται πιο εύκολη και πιο διαχειρίσιμη. Αυτός είναι ο βασιλικός δρόμος για την απαλλαγή από τη σύγκρουση.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ
Είναι η δράση του ανθρώπου που φέρνει τη συνείδησή του στις ταραγμένες περιοχές της σύγκρουσης, και αν ο άνθρωπος προσπαθήσει συνειδητά να απαλλαγεί από το εγώ, ενισχύει το εγώ και εξαπατά τον εαυτό του. Τι εξαπατά; Το εγώ εξαπατά, διότι όπως ο νους, το εγώ έχει διάφορα επίπεδα. Η Θεότητα ενωμένη με τη σχετικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα συνεχές από το πιο χονδροειδές στο πιο λεπτό, και έτσι είναι και το εγώ. Ολόκληρη η διαδικασία του ανθρώπου ή του σύμπαντος είναι να φτάσει στο πιο λεπτό επίπεδο ύπαρξης, και όταν κάποιος φτάσει στο πιο λεπτό σημείο της σχετικότητας, δεν χρειάζεται να αναζητήσει την ύπαρξη. Είναι ύπαρξη.
Με άλλα λόγια, θα διαπιστώσεις ότι αυτό το ταξίδι δεν ήταν ποτέ ταξίδι. Από τη σιωπή ερχόμαστε και στη σιωπή φτάνουμε ξανά. Πού έχεις πάει; Πουθενά. Από πού έρχεσαι, φίλε μου, και πού πηγαίνεις; Πουθενά. Είναι μόνο οι επικαθίσεις, η βρωμιά που συσσωρεύτηκε μέσα στους αιώνες, καθώς αυτό το άτομο προχωρούσε και περιέτρεχε το σύμπαν, μαζεύοντας όλη τη σκόνη επειδή συνδυάστηκε με όλα τα στοιχεία του σύμπαντος. Και έχοντας ελεύθερη βούληση, τότε μπορούσε να είχε απορρίψει τα στοιχεία που θόλωναν το όραμά του. Αλλά όχι, δεν το έκανε. Μερικά από αυτά ήταν πολύ ευχάριστα. Έτσι, κάθε ευχαρίστηση που βρέθηκε πρέπει να αποπληρωθεί με κάποιο τρόπο, σε σύγκρουση.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΗΔΟΝΗΣ
Για κάθε πόνο που έχεις, θυμήσου ότι θα έχεις ισοδύναμη ηδονή με κάποιο τρόπο, επειδή ο πόνος δεν μπορεί να υπάρχει μόνος του, πρέπει να συνοδεύεται από χαρά. Το ανέβασμα του κύματος θα έχει το κατέβασμά του· θα υπάρχει πάντα, και μόνο το εξευγενισμένο εγώ ή η συνειδητοποίηση των βαθύτερων επιπέδων του εγώ θα μας κάνει να μην αισθανόμαστε όλες τις ηδονές και όλους τους πόνους τόσο έντονα. Εκεί, επίσης, βρίσκουμε μια ισορροπία.
Το μυστικό είναι να βρούμε μια ισορροπία μεταξύ πόνου και ηδονής· όταν αυτή η ισορροπία επιτευχθεί, δεν υπάρχει σύγκρουση. Διότι, πραγματικά, η σύγκρουση είναι η σύγκρουση μεταξύ πόνου και χαράς. Ένα μέρος του εαυτού σκέφτεται μια συγκεκριμένη ευχαρίστηση και το άλλο μέρος σκέφτεται το αντίθετό της. Είναι πάντα έτσι.Μια γυναίκα φορά ένα όμορφο φόρεμα, ένα φόρεμα αξίας εκατόν πενήντα λιρών. Θα βρει ευχαρίστηση στο να φορά αυτό το φόρεμα των εκατόν πενήντα λιρών, αλλά αν βρεθεί σε συνθήκες όπου δεν έχει αυτό το φόρεμα των εκατόν πενήντα λιρών, τότε να θυμάσαι ότι η ευχαρίστηση που θα της παρείχε αυτό το φόρεμα των εκατόν πενήντα λιρών θα εξισορροπηθεί από πόνο, πάντα.
Ο ΑΒΑΤΑΡ ΕΡΧΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ
Ολόκληρο το σύμπαν λειτουργεί με την αρχή της δημιουργίας ισορροπίας. Μερικές φορές, συμβαίνει μια διατάραξη της ισορροπίας, και τότε, λόγω αυτής της διατάραξης της ισορροπίας, μια Δύναμη προσελκύεται, η οποία έρχεται εποχή μετά από εποχή, όπως λέει η Γκιτά, για να φέρει την ισορροπία, η οποία δεν διαρκεί για πάντα. Γι’ αυτό αυτοί οι Αβατάρ πρέπει να έρχονται ξανά και ξανά. Δημιουργείται μια ορμή και επιτυγχάνεται μια ισορροπία. Αλλά λόγω της πολεμικής φύσης του ανθρώπου – όχι των εθνών, αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό – αλλά της πολεμικής φύσης του ανθρώπου μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, δημιουργείται μια ανισορροπία, και ξανά, μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια, Εκείνος έρχεται ξανά και φέρνει την ισορροπία, δίνει μια ώθηση, απαλλάσσει από πολλές συγκρούσεις, δημιουργεί νέες κατανοήσεις σχετικά με το τι είναι η σύγκρουση. Μετά πάλι, καθώς το κύμα κατεβαίνει στο χαμηλότερο σημείο του, περισσότερες συγκρούσεις θα αναδυθούν ξανά. Αυτό συνεχίζεται αιώνια.
ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ
Πού στεκόμαστε μέσα σε αυτό; Είμαστε ολόκληρο το σύμπαν και για την αιωνιότητα είμαστε πάντα σε μια κατάσταση ροής, και αν κάποιος ονειρεύεται ότι θα φέρει ολόκληρο τον κόσμο σε μια εποχή κάποιου είδους διαφώτισης όπου θα υπάρχει μόνο ειρήνη και ειρήνη και ειρήνη όλη την ώρα, αυτό είναι μια φαντασίωση.
Ολόκληρο το πρόβλημα της εξάλειψης της σύγκρουσης βρίσκεται στον ίδιο τον άνθρωπο, στην ικανότητά του. Αν βρίσκεται μέσα στην ικανότητά του, τότε το εγώ είναι απαραίτητο, επειδή το εγώ είναι αυτό που παράγει συνείδηση. Αν δεν υπήρχε το εγώ, δεν θα ήσουν ενήμερος για τη σύγκρουση, και ολόκληρη η δομή του σύμπαντος αποτελείται από σύγκρουση, γι’ αυτό το σύμπαν συνεχίζει να υφίσταται.
Οποιοσδήποτε νόμος της μηχανικής θα σου πει ότι πρέπει να υπάρχουν αντίθετες δυνάμεις για να κινείται ο τροχός. Αυτό θα υπάρχει πάντα. Επομένως, τι κάνουμε; Χρησιμοποιούμε το εγώ και το εξευγενίζουμε. Το κάνουμε αγνό, ή το κάνουμε πιο διαφανές, ώσπου να λάμψει το φως εντελώς μέσα από αυτό και να μας φωτίσει και όλα όσα είναι γύρω μας. Το λυχνάρι καίει όχι για το δικό του φως αλλά για να ρίχνει φως γύρω του. Ο ήλιος λάμπει επειδή είναι η φύση του να λάμπει, αλλά ακόμη περισσότερο για να δίνει ζεστασιά, θερμότητα και ανακούφιση σε αυτούς που κρυώνουν. Το όμορφο δέντρο μπάνιαν μεγαλώνει για να προσφέρει σκιά στον κουρασμένο οδοιπόρο. Κάνε χρήση αυτού, διότι είναι με αυτή την ανάπαυση που επιλύονται οι συγκρούσεις, και αυτή η ανάπαυση παρέχεται μέσω των πρακτικών μας. Αυτή η ανάπαυση παρέχεται εκεί όπου νιώθουμε γαλήνη χωρίς να εξαλείφουμε το εγώ, χωρίς να προσπαθούμε να κάνουμε το αδύνατο.
ΤΟ ΕΓΩ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ
Υπάρχουν συγκεκριμένοι νόμοι που υπάρχουν. Το νερό κατεβαίνει από τον λόφο και όχι πάνω στο βουνό. Αυτοί οι νόμοι υπάρχουν. Είναι αιώνιοι νόμοι. Το εγώ υπάρχει· τελικά, τι είναι το εγώ, παρά μια εκδήλωση της Θεότητας που απλώς μπερδεύτηκε; Αυτό είναι όλο. Και έπειτα, φυσικά, έρχεται το κάρμα και οι διάφορες επιπλοκές του επειδή μπερδεύτηκε. Έτσι, αν ο Εκδηλωτής είναι αιώνιος, τότε και η εκδήλωση πρέπει να είναι αιώνια. Ωστόσο, τροποποιείται. Ωστόσο, μπερδεύεται. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ξεμπερδέψουμε το μπέρδεμα και αυτό ονομάζεται εξευγενισμός του εγώ.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σάτσανγκ ΚΑΝ 1978– 35
