ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Όταν ο Ιησούς είπε: «Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή», ποιο «εγώ» εννοούσε; Ο Ιησούς δεν το είπε αυτό ως Ιησούς, το ανθρώπινο σώμα, αλλά το είπε ως Χριστός. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον Ιησού, το ενσαρκωμένο μικρό ον, και στον Χριστό, τη Συμπαντική Συνείδηση. Για να ενωθεί κανείς με τον Πατέρα, πρέπει να φτάσει σε αυτό το επίπεδο συνείδησης, και εκείνο το επίπεδο γίνεται τόσο απέραντο όσο ο Θεός. Τότε, και μόνο τότε, μπορεί κανείς πραγματικά να πει: «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε Ένα» γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος χωρίς την επίτευξη αυτής της συνείδησης. Μπορείς να την ονομάσεις Χριστική συνείδηση, Βουδδική συνείδηση, ή Κρισναϊκή συνείδηση, σημαίνει το ίδιο πράγμα. Η έμφαση δεν είναι στο όνομα του ανθρώπου, αλλά στη συνείδηση, στη συνολική, καθαρή συνείδηση που αγκαλιάζει ολόκληρο το σύμπαν. Έτσι, αυτά τα λόγια είναι απολύτως αληθινά, και αυτός είναι ο μόνος δρόμος, ο μόνος δρόμος που μπορεί να είναι η αλήθεια.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΖΩΗ, ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ, ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ
Τα πάντα είναι ζωντανά. Δεν υπάρχει κάτι σαν θάνατος. Τίποτα δεν μπορεί να πεθάνει. Είναι μόνο λόγω της δικής σας αντίληψης που λέτε ότι, όταν αφήσετε αυτό το σώμα, «είμαι νεκρός». Ποιο μέρος σας λέει ότι είστε νεκρός; Δεν θα το ξέρετε καν. Κάποιος άλλος θα πει, «Ω, ο Γκουρουτζί πέθανε.» Όχι, ποτέ δεν θα το πουν αυτό. Την ημέρα που θα φύγω, θα πω: «Πέρασε απέναντι.» Υπάρχει μόνο ζωή, και η ζωή είναι αγάπη, και η αγάπη είναι Θεός.
Ο δρόμος, η αλήθεια και η ζωή είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου πράγματος. Όποιος μπορεί να ζήσει πραγματικά, ζει τον Θεό. Αλλά δεν ζούμε τη ζωή∙ απλώς υπάρχουμε, όπως και ένα κομμάτι πέτρας υπάρχει. Νομίζουμε ότι ζούμε επειδή περπατάμε, μιλάμε, πιστεύουμε, κάνουμε αυτό και το άλλο. Είναι αυτό ζωή; Αν ήταν ζωή, τότε γιατί υπάρχουν αντιφάσεις στην ύπαρξή μας; Η ίδια η ζωή δεν έχει καμία αντίφαση. Τότε από πού έρχονται όλες αυτές οι συγκρούσεις αν όντως ζούμε; Έχουμε λοιπόν ξεχάσει τι είναι ζωή. Έχουμε μόνο μια περιφερειακή άποψη των πραγμάτων και όχι το κέντρο. Ζούμε εκτός κέντρου. Πώς θα κινηθούν οι ρόδες ενός κάρου αν ο άξονας δεν είναι στο κέντρο; Δεν θα γυρίζουν ομαλά, και γι’ αυτό και η ζωή μας δεν κυλά ομαλά. Γι’ αυτό περνάμε όλο αυτό το γκουφ, γκουφ, γκουφ.
ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ
Οι πνευματικές μας πρακτικές στοχεύουν στο να μας φέρουν στο κέντρο μας∙ το κέντρο είναι η ζωή. Το κέντρο πρέπει να ελέγχει την περιφέρεια, όπως σε έναν τροχό με τις ακτίνες και το στεφάνι, ώστε να λειτουργεί ομαλά. Ζούμε στον περιφερειακό κόσμο, που τόσο καλά γνωρίζουμε, και μόνο ο αληθινός πνευματικός αναζητητής προσπαθεί να βρει το κέντρο.
Έκανα μια εκτενή μελέτη και ανακάλυψα ότι όταν οι άνθρωποι μπαίνουν σε μια πνευματική οργάνωση, το ενενήντα οκτώ τοις εκατό από αυτούς δεν μπαίνουν γιατί θέλουν να δουν το κέντρο ή να βρουν τη Θεότητα. Μπαίνουν επειδή περνούν προβλήματα: συναισθηματικά, σωματικά, οικογενειακά ή επαγγελματικά. Έτσι αρχίζουν την πνευματική πορεία, αλλά το σημαντικό είναι ότι αρχίζουν. Και αυτά τα πράγματα αρχίζουν να εξομαλύνονται όσο πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο στο κέντρο. Έχουμε ακούσει πολλές εμπειρίες των διαλογιζομένων μας, και τις θεωρούν τόσο θαυμαστές∙ αυτή η χάρη, που ονομάζουμε Γκουρουσάκτι, φέρνει τέτοιες μεταμορφώσεις.
Δεν μεταμορφώνετε το κέντρο∙ το κέντρο είναι τέλειο. Αλλάζετε τις ακτίνες και την περιφέρεια και τις φέρνετε σε αρμονία με το κέντρο. Αυτή είναι η μεταμόρφωση του ανθρώπου. Το εσωτερικό εγώ, το κέντρο, δεν χρειάζεται καμία μεταμόρφωση. Μεταμόρφωση σημαίνει αλλαγή, ενώ το κέντρο στον άνθρωπο είναι αμετάβλητο. Αν η Θεότητα άλλαζε, θα έχανε τη θεϊκή της φύση, κι όμως η περιφέρεια που βλέπουμε, ο ασταθής τροχός, είναι μια έκφραση.
ΟΤΑΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ, ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ
Ας δούμε τώρα κάτι ακόμη: αν όλα εκπορεύονται από το κέντρο, γιατί το στεφάνι του τροχού είναι στραβό και δεν κινείται ομαλά; Το καλό μπορεί να έρθει μόνο από το καλό. Η εκδήλωση προέρχεται από τον Εκδηλωτή, και κάθε Εκδηλωτής είναι Θεϊκός∙ επομένως, η εκδήλωση πρέπει να είναι Θεϊκή. Από ένα τριαντάφυλλο θα έχετε άρωμα τριαντάφυλλου. Από ένα γιασεμί, άρωμα γιασεμιού. Σωστό ή όχι; Τότε γιατί όλα αυτά; Υπάρχει άραγε πραγματικότητα σε αυτόν τον κόσμο που βλέπετε; Ζούμε κυρίως σε έναν κόσμο αυταπάτης. Ο Σανκάρα, στη Βεδαντική φιλοσοφία, έλεγε ότι μπορεί να περπατάς σε έναν δρόμο με ημίφως και να δεις ένα σκοινί και να το μπερδέψεις με φίδι. Αλλά όταν το εξετάσεις προσεκτικά, βλέπεις ότι δεν είναι φίδι, είναι σκοινί.
Όταν κάποιος πλησιάζει το κέντρο του, τι συμβαίνει με την περιφέρεια που φαίνεται ατελής; Γίνεται κι αυτή τέλεια. Και όταν μπορείς να δεις την τελειότητα ακόμη και μέσα στην εκδήλωση, τότε και μόνο τότε μπορείς να πεις: «Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή», γιατί τότε βλέπεις τα πάντα ως Θεϊκά, ακόμη και τον στραβό τροχό. Οπότε, γιατί όχι το «γκουφ, γκουφ, γκουφ»;
ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΓΩ ΒΙΩΝΕΙ ΤΑ ΚΡΑΔΑΣΜΑΤΑ
Βιώνουμε αυτό το τράνταγμα επειδή χτυπήσαμε το κάρο μέσα από τα σαμσκάρα μας και τις προηγούμενες ζωές μας, και είναι μόνο το εγώ που το βιώνει, όχι το αυθεντικό εσωτερικό μας Ον. Όταν έχουμε μάτια να βλέπουν και αυτιά να ακούν, τότε θα κοιτάμε τα πάντα από το κέντρο, από τον άξονα, και κάθε ατέλεια που το εγώ αντιλαμβάνεται θα φαίνεται ως τέλεια όταν δεν την κοιτάμε από τον νου και το εγώ.
Γι’ αυτό λέμε, «Η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια του θεατή.» Αλλά ποιο μέρος σου είναι ο θεατής; Το κέντρο ή η περιφέρεια;
Καθώς βυθιζόμαστε βαθύτερα μέσα μας μέσω των πνευματικών πρακτικών, μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε και να παραδινόμαστε στην ένωση με το κέντρο. Αναγνωρίζουμε την αξία του κέντρου, την αθανασία του κέντρου. Αναγνωρίζουμε αυτή την αιωνιότητα. Τότε η περιφέρεια δεν έχει καμία σημασία, κι όμως είναι αναγκαία για να φέρει αυτό το μικρό σώμα. Διότι ήσασταν πάντα και θα είστε πάντα. Βλέποντας τα πάντα από το κέντρο της ψυχής, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνονται ένα∙ γιατί η αιωνιότητα της ύπαρξης δεν είναι παρά ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, κι όμως εμείς το χωρίζουμε σε μέρη και βιώνουμε τα μέρη και όχι τη συνολότητα. Μόνο βυθιζόμενοι στο κέντρο μπορούμε να βιώσουμε τη συνολότητα.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΣΕΝΑ, ΕΜΕΝΑ, ΤΟΥ ΒΟΥΔΔΑ, ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑ
Υπάρχει ένα αγαπημένο μου παράδειγμα: Είναι σκοτεινά επειδή ο ουρανός είναι γεμάτος σύννεφα. Από πού ήρθαν τα σύννεφα; Το νερό εξατμίστηκε από τον ήλιο και σχηματίστηκαν σύννεφα, τα οποία όταν πυκνώσουν προκαλούν σκοτάδι. Ο ήλιος παραμένει ανεπηρέαστος. Αν μόνο συνειδητοποιούσαμε ότι όλα τα σύννεφα θα διαλυθούν και ο ήλιος θα λάμψει ξανά, τότε θα βλέπαμε ότι ακόμα και ο δημιουργός του σκοταδιού είναι το φως.
Βλέπετε πώς μπορούμε να δούμε τα πράγματα με εντελώς διαφορετική στάση, με διαφορετικό τρόπο σκέψης; Γι’ αυτό ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο και μιλώ, μιλώ, μιλώ, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να εκτιμήσουν καλύτερα τη ζωή και να αρχίσουν να ζουν πραγματικά αντί να είναι οι «ζωντανοί νεκροί». Όταν ζεις, τότε είσαι αφυπνισμένος. Γι’ αυτό ο Βούδας ονομάστηκε «Ο Φωτισμένος» ή «Ο Αφυπνισμένος». Δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε εσένα και εμένα και τον Βούδα και τον Χριστό και τον Κρίσνα∙ καμία διαφορά. Ο ένας είναι ξύπνιος, ο άλλος κοιμάται. Όταν κοιμάσαι, είσαι ασυνείδητος. Όταν είσαι ξύπνιος, βλέπεις και παρατηρείς τα πάντα. Μπορεί να περάσει μπροστά σου μια βασιλική παρέλαση όταν κοιμάσαι και να μην την δεις ποτέ. Αλλά όταν είσαι αφυπνισμένος, απολαμβάνεις όλη την ομορφιά της ζωής.
ΜΗΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙΣ ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ∙ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ
Βλέπετε πόσο απλό είναι; Σας λέω αυτά τα πράγματα με τον πιο απλό τρόπο. Θα μπορούσα να τα πω πολύ τεχνικά. Αν μιλούσα σε ομάδα Καθηγητών Φιλοσοφίας, θα έλεγα τα ίδια, αλλά με άλλον τρόπο, πιο σύνθετο. Γι’ αυτό να είστε απλοί, δεκτικοί και παραδομένοι σε ό,τι υπάρχει. Μόνο παραδομένοι σε αυτή την «Είναι-ότητα» μπορούμε να γνωρίσουμε την αληθινή «Είναι-ότητα».
Γι’ αυτό σε μια από τις προσευχές μας λέμε: «Πρέπει να πεθάνεις για να ξαναγεννηθείς.» Πρέπει να πεθάνεις για να βρεις την αιώνια ζωή, και αυτό δεν σημαίνει να εγκαταλείψεις το σώμα. Σημαίνει να εγκαταλείψεις τη νοητική αναστάτωση, το χάος, και τότε όλα γίνονται γαλήνια και όμορφα.
Στην αποδοχή αυτή, μαθαίνουμε να εκτιμούμε το τριαντάφυλλο παρά τα αγκάθια, γιατί χωρίς αγκάθια δεν θα υπήρχε τριαντάφυλλο. Πολλές φορές, άνθρωποι που έρχονται σε μένα με προβλήματα, δέχονται την απλή συμβουλή: μην απορρίπτετε τα αγκάθια, γιατί απορρίπτοντάς τα, απορρίπτετε και το τριαντάφυλλο. Αποδεχθείτε τα και τα δύο, ως ενότητα και πληρότητα. Τα πάντα στη ζωή είναι όμορφα και θαυμαστά∙ δεν υπάρχει ασχήμια. Αν η Θεότητα είναι πανταχού παρούσα, τότε δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη Θεότητα και την ομορφιά.
Ανάνταμ Παράμ Σουκάμ: η εσωτερική χαρά είναι η ύψιστη χαρά που μπορεί να επιθυμήσει κανείς. Σατυάμ, Σιβάμ, Σουντάραμ. Αλήθεια, Θεός, Ομορφιά. Είναι ένα.
Όταν βλέπετε τα πάντα με τα μάτια της ομορφιάς, θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν κοιτάτε μέσα από τα μάτια των μοτίβων και των συνηθειών, αλλά μέσα από τα μάτια της Θεότητας. Και αυτό είναι το αληθινό νόημα του «Εγώ είμαι η οδός, το φως και η αλήθεια».
Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι – Σατσανγκ, Ηνωμένο Βασίλειο, 1983 – 17
