Αληθινή Επιτυχία: Βρίσκοντας Ελευθερία και Ειρήνη στην Εσωτερική Ησυχία

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΣΑ ΣΟΥ

Αυτό που θεωρούμε ότι είναι «πολικότητες» δεν είναι στην πραγματικότητα πολικότητες. Αυτές οι πολικότητες δεν θα μπορούσαν ποτέ να υπάρχουν, είναι όλα απλώς ενότητα. Οι πολικότητες δημιουργούνται από τον ανθρώπινο νου και την ανάλυσή του, χρησιμοποιώντας το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Η παράδοση έχει την αξία της, και η δράση έχει επίσης την αξία της.

Η δράση είναι η προσπάθεια για κάτι που εσύ, με τον νου σου, προβάλλεις ως επιτυχία. Αλλά τι είναι τελικά η επιτυχία; Είναι η απόκτηση υλικών αγαθών; Θα το ονόμαζες αυτό επιτυχία; Όχι, μπορεί να είναι μια μεγάλη απώλεια, μια ολοκληρωτική απώλεια. Έχω γνωρίσει πολλούς εκατομμυριούχους σε όλο τον κόσμο, και ταξιδεύω περίπου τα τρία τέταρτα του έτους σε όλον τον κόσμο δίνοντας διαλέξεις. Ακόμη πρέπει να συναντήσω έναν επιτυχημένο εκατομμυριούχο, παρόλο που δείχνουν επιτυχημένοι με δέκα Rolls Royce, ή εβδομήντα μία, ή μεγάλα αρχοντικά. Είναι άραγε επιτυχημένοι; Δεν είναι επιτυχημένοι. Ο εξωτερικός παρατηρητής που βλέπει τον τεράστιο πλούτο τους θα νομίσει ότι είναι επιτυχημένοι, αλλά δεν είναι.

Η πραγματική επιτυχία είναι η ειρήνη που βρίσκει κανείς μέσα στη Βασιλεία του Θεού. «Ζητείτε πρώτα εκείνη, και όλα τα άλλα θα σας προστεθούν». Ξέρεις πολύ καλά αυτή τη Γραφική ρήση. Η αληθινή επιτυχία στη ζωή είναι να βρεις εκείνη την όμορφη ειρήνη μέσα σου, που είναι έμφυτη μέσα σου, που είναι το δικαίωμα της γέννησής σου, και το να φτάσεις σε αυτό το δικαίωμα της γέννησης, να φτάσεις σε αυτό που είναι έμφυτο μέσα σου, αυτό συνιστά επιτυχία.

ΝΑ ΔΡΑΣ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ, ΚΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΣΕ ΣΕΝΑ

Υπάρχουν πολλοί δρόμοι προς αυτό· ένας είναι η πλήρης αποδοχή της ζωής. Διότι κάθε εκατομμυριούχος που κατέχει, ας πούμε, δέκα εκατομμύρια, θέλει να έχει είκοσι εκατομμύρια. Αν έχεις δέκα Rolls Royce, θέλεις είκοσι Rolls Royce. Επομένως, βρίσκεσαι σε συνεχή προσπάθεια και αυτή η υπερβολική προσπάθεια δημιουργεί αναστάτωση και συγκρούσεις μέσα στον νου σου, και τότε αρχίζεις να καταστρώνεις σχέδια για το πώς να αποκτήσεις αυτά τα πράγματα που γεννιούνται από την επιθυμία σου.

Υπάρχει μια διαφορά εδώ. Δεν λέω να είσαι χωρίς επιθυμίες. Το να έχεις επιθυμία και το να λαχταράς είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Μπορείς να επιθυμείς κάτι μέσα στα όριά σου. Οι άνθρωποι προσπαθούν να απαιτούν πράγματα στη ζωή. Απαιτούν από τις μητέρες τους, τους πατέρες τους, τις συζύγους τους, τα αδέρφια τους. Απαιτούν από τον γκουρού και, όταν αποτυγχάνουν, απαιτούν από τον Θεό. Αλλά δεν παίρνεις αυτό που απαιτείς· θα πάρεις μόνο αυτό που χρειάζεσαι. Αυτό θα πάρεις: αυτό που χρειάζεσαι, όχι αυτό που απαιτείς. Γιατί η απαίτηση είναι μια διανοητική προβολή, ζητάς αυτό και απαιτείς εκείνο, και αν εξετάσεις τους νους σας τις περισσότερες φορές, θα διαπιστώσεις ότι αρχίζετε να απαιτείτε το αδύνατο. Αλλά η θεωρία λέει ότι στη λέξη «impossible» βάλε ένα απόστροφο και πες «I’m possible». Τότε η υπερβολική προσπάθεια εξαφανίζεται. Δεν χρειάζεται να αναζητάς πράγματα, απλώς να δρας για χάρη της δράσης, και όλα τα αναγκαία πράγματα θα έρθουν σε σένα.

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ

Οι ανατολικοί φιλόσοφοι έχουν διαφορετικές ιδέες. Γίνονται πολύ μοιρολάτρες. Λένε: «Α, ο Θεός μού δίνει αυτό, ή ο Θεός μού δίνει εκείνο, κι αν δεν μου δώσει, πάλι καλά». Σε όλα μου τα ταξίδια στα Ιμαλάια, συνάντησα μια οικογένεια στην Ινδία που είχε επτά παιδιά σαν σκαλοπάτι το ένα μετά το άλλο. Ήταν μια πάρα πολύ φτωχή οικογένεια· μετά βίας μπορούσαν να συντηρήσουν τα παιδιά. Έτσι είπα: «Γιατί έχετε τόσα πολλά παιδιά;» Ο άντρας μου απάντησε: «Α, ο Θεός τα δίνει. Τι μπορώ να κάνω;» Του είπα: «Κοιμάστε σε χωριστά υπνοδωμάτια; Τότε γιατί τα ρίχνεις στον Θεό;»

Εδώ έχουμε δύο πολικότητες. Η μία είναι η προσπάθεια και η άλλη είναι η πλήρης αποδοχή των πραγμάτων. Και οι δύο είναι λανθασμένες, λανθασμένες με την έννοια ότι και οι δύο μπορούν να συμφιλιωθούν. Πρέπει να αναζητάς τις ανάγκες σου, και αυτό είναι αναγκαίο. Χρειάζεσαι ψωμί, βούτυρο και μερικές φορές λίγη μαρμελάδα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα κάτσω πάνω στα οπίσθιά μου και θα περιμένω το ψωμί να πέσει στην αγκαλιά μου. Πρέπει να προσπαθήσω για να αποκτήσω αυτό το ψωμί, αλλά πρέπει ταυτόχρονα να είμαι ικανοποιημένος ότι, αν είναι ένα ξερό κομμάτι ψωμί, εντάξει. Αν έχει λίγο βούτυρο ή φιστικοβούτυρο πάνω του, εντάξει.

Η προσπάθεια και η αποδοχή πρέπει να πηγαίνουν χέρι-χέρι ώστε η ζωή να γίνει εύπορη και ειρηνική. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να βρεις ειρήνη. Το να είσαι ολοκληρωτικά υπέρ του «ό,τι και να είναι» έχει ρίξει την Ινδία στη φτώχεια της, στους λιμούς και στην πείνα. Ακραία φτώχεια επειδή λένε: «Εντάξει, ό,τι δώσει ο Θεός». Και όμως χιλιάδες και χιλιάδες και χιλιάδες τετραγωνικά μίλια είναι ακαλλιέργητα. Πηγαίνετε να οργώσετε αυτά τα χωράφια και να βρείτε την τροφή σας αντί να ζείτε σε λιμό ή πείνα.

Ενώ στον δυτικό κόσμο, συνεχίζετε να προσπαθείτε και να προσπαθείτε για μεγαλύτερο υλικό κέρδος. Εξωτερικεύετε τον εαυτό σας όλη την ώρα: μόνο εξωτερικότητα. Κοιτάζετε μόνο προς τα έξω τα πράγματα. Απόκτηση. Η κυρία Τζόουνς έχει ένα συγκεκριμένο σπίτι, και η κυρία Τόμας θα πει: «Α, η κυρία Τζόουνς έχει αυτό το είδος σπιτιού, άρα πρέπει να κάνω το δικό μου σπίτι καλύτερο». Τότε θα χρεωθεί παίρνοντας στεγαστικό δάνειο. Για να αποπληρώσει αυτό το δάνειο, πρέπει να περάσει από πολλά προβλήματα. Ίσως ο άντρας της χάσει τη δουλειά του· τότε η υποθήκη δεν πληρώνεται. Οι δόσεις δεν πληρώνονται και το σπίτι χάνεται. Δεν είναι αυτό μια μορφή απληστίας, το να προσπαθείς να κάνεις κάτι καλύτερο από τον διπλανό σου; Και αν προσπαθείς να κάνεις ένα παραπάνω από τον διπλανό σου, πώς μπορείς να αγαπάς τον πλησίον σου; Δεν μπορείς. Δεν μπορείς να αγαπάς τον πλησίον σου διότι είσαι υπερβολικά εγωκεντρικός. «Πρέπει να τα καταφέρω καλύτερα από την κυρία Τζόουνς». Αυτή είναι η μία λανθασμένη άκρη.

Η άλλη άκρη της Ανατολής είναι επίσης λανθασμένη, όπου λένε: «Α, το κάρμα κυβερνά τη ζωή μου, και τα πράγματα θα πέσουν στην αγκαλιά μου». Αυτό είναι επίσης λάθος. Αλλά αν σχηματιστεί ένας συνδυασμός ανάμεσα στα δύο, προσπάθεια και αποδοχή, θα μπορούσε πολύ εύκολα να συμφιλιωθεί, να συνδυαστεί, να ενοποιηθεί και τότε τι συμβαίνει; Δεν υπάρχει πια πολικότητα.

ΒΡΕΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ

Από αντίθετα άκρα προσπαθείς να φτάσεις στο κέντρο, το οποίο δεν βρίσκεται πουθενά αλλού παρά μέσα σου· εκεί βρίσκεται το κέντρο. Το κέντρο σου βρίσκεται μέσα σου, και βρες αυτό το κέντρο μέσα από πνευματικές και διαλογιστικές πρακτικές που συνταγογραφούμε σε εξατομικευμένη, προσωπική βάση, ώστε όλες οι πολικότητες της ζωής να πάψουν να υπάρχουν.