Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ
Μπορείς να αντιμετωπίσεις τον θάνατο μόνο αν καταλάβεις τι είναι ο θάνατος. Σε εμάς τους φτωχούς θνητούς, ο θάνατος φαίνεται τόσο τρομακτικός, και αυτό συμβαίνει γιατί φοβόμαστε το άγνωστο, και ό,τι είναι άγνωστο είναι πάντα φοβιστικό. Το να γνωρίσεις το άγνωστο δεν είναι καθόλου δύσκολο, και μόλις δεις κάτι καθαρά, χάνεις τον φόβο γι’ αυτό. Φοβόμαστε πολύ αν χρειαστεί να ανέβουμε έναν πολύ απότομο λόφο. «Πώς θα σκαρφαλώσουμε ποτέ αυτόν τον βράχο;» και νιώθουμε φόβο. Αλλά όταν αποκτήσουμε λίγη εξάσκηση στο σκαρφάλωμα, ο φόβος φεύγει.
Γι’ αυτό, τι θα λέγατε να προσπαθήσετε να «πεθάνετε» όσο ακόμα ζείτε; Όταν φτάσεις στο ύψιστο επίπεδο του διαλογισμού, είσαι «νεκρός» και όμως ζωντανός. Μετά από κάθε διαλογισμό, ανασταίνεσαι πάλι από τις στάχτες του θανάτου και βρίσκεις ανανεωμένη ζωή. Έτσι, όταν τελικά φύγουμε από αυτό το φυσικό περίβλημα, δεν θα υπάρχει φόβος, γιατί ο θάνατος είναι μια τόσο όμορφη εμπειρία. Είναι το πέρασμα πέρα από τα δεσμά αυτού του σώματος και το άφημα του νου ελεύθερο. Δεν υπάρχουν ουρανοί ούτε κόλασεις «εκεί έξω». Ο ουρανός και η κόλαση είναι πάντα εδώ, μέσα σε αυτό το σώμα, και όποιες σκέψεις έχουμε εκπαιδεύσει τον νου μας να κάνει, αυτό ακριβώς θα συναντήσουμε και «από την άλλη πλευρά».
Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ, ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ
Αν φοβάσαι τον «κόκκινο τύπο» με τα κέρατα και την ουρά, αυτόν θα συναντήσεις. Αν πιστεύεις, νιώθεις και βιώνεις την όμορφη μακαριότητα κατά τις πνευματικές σου πρακτικές, αυτήν θα βρεις, επίσης, όταν το νοητικό σου σώμα βρεθεί σε άλλο πεδίο ύπαρξης. Έτσι, όσο είσαι στο σώμα, δημιουργείς τις συνθήκες των εμπειριών ή των συναντήσεών σου στην άλλη πλευρά.
Αυτό σημαίνει ότι το πεδίο ύπαρξης πέρα από αυτό το σώμα είναι μια προβολή του νου μας. Αν πιστεύεις σε έναν ηλικιωμένο άντρα που κάθεται σε θρόνο με μακριά γενειάδα, αυτό ακριβώς θα δεις. Αν πιστεύεις ότι «εκεί πάνω» θα βρεις όμορφες επαύλεις και κήπους γεμάτους εξαίσια λουλούδια, αυτό θα συναντήσεις. Θα το συναντήσεις, γιατί το νοητικό σώμα, ή όπως το ονομάζουμε λεπτοφυές σώμα, που πάει πέρα από το υλικό σώμα, είναι επίσης «προγραμματισμένο». Όποιες συνθήκες φτιάχνει για τον εαυτό του, μέσα από αυτές πρέπει να περάσει. Θυμήσου ότι όπως το φυσικό σώμα, έτσι και το λεπτοφυές σώμα είναι «υπό όρους» μέχρι ο άνθρωπος να φτάσει στην πλήρη φώτιση.
Έτσι, όπως λέει η παλιά ρήση, «Ό,τι σκεφτόμαστε, αυτό είμαστε», και αυτό δεν ισχύει μόνο για το φυσικό σώμα αλλά και για το λεπτοφυές. Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στο λεπτοφυές σώμα, δεν υπάρχει εξέλιξη, υπάρχει μόνο αξιολόγηση. Τη στιγμή του θανάτου – κι εγώ έχω πεθάνει χιλιάδες φορές – ολόκληρη η ζωή σου περνά μπροστά από τα μάτια σου· κάθε λεπτομέρεια σε ένα δευτερόλεπτο, θα δεις μέσα σε μια στιγμή ολόκληρη τη ζωή που έζησες επάνω σε αυτή τη Γη. Και έπειτα, το λεπτοφυές σώμα αφήνει το φυσικό, και τότε θεωρούμε ότι ο άνθρωπος έχει πεθάνει.
Στην αξιολόγηση που κάνει το λεπτοφυές σώμα, θα δεις μπροστά σου όλες τις ζωές που έχεις ζήσει από τότε που ήσουν το πρωταρχικό άτομο που γεννήθηκε από τη Μεγάλη Έκρηξη, από εκείνη την έκρηξη όπου εσύ, αυτό το μικροσκοπικό άτομο, εκτοξεύτηκες. Και αυτό το «εκτοξεύτηκες», αυτό το ταξίδι, είναι εξέλιξη. Όταν αυτή η πορεία, αυτή η δύναμη πίσω από το άτομο, περνώντας μέσα από διάφορες μορφές ύπαρξης, χάσει τη δυναμική της, τότε επιστρέφει στην πηγή της. Η εξέλιξη δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αρχική ορμή με την οποία ξεκίνησες, αλλά σε αυτή τη διαδρομή συνάντησες πολλά. Και όταν έρθει η πλήρης ακινησία, έχεις συγχωνευθεί στην αρχική ενέργεια από την οποία προήλθες, αυτό που ονομάζουμε Νιρβάνα, σε εκείνο το «τίποτα» που είναι το «πάντα» όλης της ύπαρξης.
ΟΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΗΔΗ ΜΕΣΑ ΣΟΥ
Μερικά βιβλία, όπως «Ζωή μετά τη Ζωή» και «Ζωή μετά τον Θάνατο», έχουν γραφτεί από γιατρούς που εξέταζαν και ρωτούσαν ανθρώπους που βρίσκονταν στα πρόθυρα του θανάτου και μετά «επέστρεφαν». Είμαι σίγουρος πως πολλοί από εσάς τα έχετε διαβάσει, και οι αναφορές που πήραν από αυτούς τους ανθρώπους ήταν ότι όλοι τους έμοιαζε να περνούν μέσα από ένα τούνελ, και στο τέλος του τούνελ τούς ερχόταν ένα φως. Αυτή είναι η εμπειρία όπως την περιγράφουν οι γιατροί. Αλλά αυτό δεν είναι η αλήθεια. Δεν υπάρχει κανένα τούνελ. Αυτό που μοιάζει με τούνελ είναι η βύθιση του συνειδητού νου μέσα στο υποσυνείδητο και έπειτα η βύθιση του υποσυνείδητου μέσα στο Υπερσυνείδητο.
Η συνειδητή βύθιση στο υποσυνείδητο και στη συνέχεια η κάθοδος του υποσυνείδητου και του συνειδητού στο Υπερσυνείδητο, αυτή η βύθιση μοιάζει σαν τούνελ. Κανένα φως δεν «έρχεται» σε σένα· αυτό που βλέπεις είναι το εσωτερικό σου Φως, στο λεπτότερο επίπεδο του Υπερσυνείδητου Νου. Τίποτα δεν έρχεται απ’ έξω, γιατί όλα υπάρχουν ήδη μέσα σου.
ΜΕΤΑ ΤΗΝ «ΔΙΕΛΕΥΣΗ», ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
Είπα πριν ότι ό,τι επιθυμείς, αυτό ακριβώς θα δεις· αν η επιθυμία σου πριν από τον θάνατο είναι πολύ δυνατή να δεις τη Θεία Μαρία ή τη θεία Μαίρη, θα τη δεις. Αν θέλεις να δεις τον σύζυγο Γιάννη ή τη σύζυγο Άλις, θα τους δεις. Αλλά δεν θα είναι ο πραγματικός Γιάννης ή η αληθινή Άλις που γνώρισες σε αυτή τη Γη. Θα δεις την προβολή του νου σου για τον Γιάννη, την Άλις ή τη θεία Μαίρη. Με άλλα λόγια, εσύ «πλάθεις» τη θεία Μαίρη, τον Γιάννη και την Άλις. Γιατί οι ψυχές του Γιάννη ή της Άλις μπορεί ήδη να έχουν ενσαρκωθεί ξανά, ή αν όχι, είναι τόσο απασχολημένες με τη δική τους αξιολόγηση ώστε να προετοιμαστούν για την επόμενη γέννηση, γιατί σε εκείνο το πεδίο ύπαρξης δεν συμβαίνει τίποτε άλλο πέρα από αυτήν την αξιολόγηση. Και όταν το λεπτοφυές σώμα ολοκληρώσει αυτή τη διαδικασία ή «έρθει σε συμφωνία» με τον εαυτό του, τότε μόνο θα αναζητήσει το κατάλληλο κανάλι, σύμφωνα με το κάρμα του, τη σωστή «γραμμή» γονιών μέσω των οποίων θα γεννηθεί. Έτσι, δεν επιλέγουν οι γονείς εσένα, εσύ επιλέγεις τους γονείς σου.
Ενώ οι άλλες ψυχές είναι τόσο απασχολημένες με τη δική τους αξιολόγηση, δεν έχουν χρόνο για σένα. Αλλά αν εσύ έχεις τόσο ισχυρή επιθυμία και θέλεις να τους δεις, θα τους δεις ως προβολές του δικού σου νου και του λεπτοφυούς σώματός σου. Το λεπτοφυές σώμα γίνεται σαν προβολέας. Η ταινία δεν είναι απέξω, στον τοίχο· η ταινία είναι πάνω στον προβολέα, και αυτός την προβάλλει έξω, κι εσύ τη βλέπεις. Και μετά κάνεις μια «κουβέντα» με τον Γιάννη ή την Άλις. «Τι κάνεις, αγάπη μου; Είσαι ευτυχισμένος εδώ πάνω; Πώς τα περνάς; Εγώ μαραζώνω από τον καημό και προσεύχομαι να φύÎ
