Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ Οι ψυχολόγοι λένε ότι η προέλευση της σκέψης ξεκινά από το υποσυνείδητο. Μέσα από διάφορα στρώματα του υποσυνείδητου, φτάνει στο συνειδητό, όπου ο συνειδητός νους αναγνωρίζει το ρεύμα που παράγει η σκέψη. Μέσα από πολλές διαδικασίες και διαφορετικούς συνδυασμούς συγκεκριμένων ειδών χημείας, ο συνειδητός νους λαμβάνει αυτά τα ρεύματα και τα μεταφράζει σε μορφή σκέψης, και τότε νομίζουμε ότι αισθανόμαστε. Εγώ θα έλεγα ότι η προέλευση της σκέψης δεν προέρχεται απαραίτητα από το υποσυνείδητο, παρόλο που συγκεκριμένες σκέψεις χαμηλότερου επιπέδου μπορούν να προέρχονται από εκεί. Πίσω όμως από το υποσυνείδητο υπάρχει ένας νους που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «κουτί μνήμης». Καμία σκέψη που σκεφτόμαστε δεν είναι ποτέ νέα. Τις έχουμε ξανασκεφτεί. Ωστόσο, ο συνδυασμός δύο σκέψεων μπορεί να θεωρηθεί νέος, και η σύνθεσή τους μπορεί να παράγει μια τρίτη σκέψη, αν προχωρήσουμε πέρα από τα επίπεδα του υποσυνείδητου και φτάσουμε στην περιοχή όπου υπάρχει η λεπτή σύζευξη μεταξύ του υπερσυνείδητου και του υποσυνείδητου, εκεί όπου το υποσυνείδητο τελειώνει, όπως τελειώνει η μέρα ξεθωριάζοντας ανεπαίσθητα στη νύχτα. Σε αυτό το επίπεδο μπορούμε να αντιληφθούμε πράγματα ή να αναδυθούν σκέψεις, τις οποίες μπορούμε να ονομάσουμε «το πιο λεπτοφυές σχετικό επίπεδο». Σε αυτό το λεπτοφυές σχετικό επίπεδο, δεν είμαστε μόνο σε επικοινωνία με τον νου μας, αλλά ο νους μας έχει επεκταθεί στον καθολικό νου. Δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στους περιορισμούς του νου όπως τον ξέρουμε και στον παγκόσμιο νου, επειδή ο ατομικός νους έχει γίνει ένα με τον παγκόσμιο. Όταν έχουμε βυθιστεί μέσα μας και έχουμε έρθει σε επαφή με τον παγκόσμιο νου, και μια σκέψη αναδύεται από αυτό το επίπεδο, τότε είμαστε ικανοί για τη μεγαλύτερη δυνατή δημιουργικότητα. Γιατί τότε έχουμε στα «δάχτυλά μας», τρόπον τινά, όλη τη γνώση που υπήρξε ποτέ. Όχι μόνο σε αυτόν τον πλανήτη, αλλά κάθε γνώση που υπήρξε ποτέ σε όλη την ύπαρξη· και αυτό εννοούμε όταν μιλάμε για άμεση αντίληψη. Υπάρχουν άνθρωποι εκπαιδευμένοι –ή αυτοεκπαιδευμένοι– με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να γνωρίζουν τα πράγματα άμεσα. Για παράδειγμα, ένας ιδιοφυής μαθηματικός. Μπορεί να του τεθεί ένα πρόβλημα το οποίο συνήθως θα απαιτούσε έναν υπολογιστή να δουλεύει για μέρες, και όμως αυτός ο άνθρωπος, με την ικανότητα της άμεσης σύλληψης, θα έδινε την απάντηση αμέσως. Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΛΕΠΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΟΥ ΝΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΕ ΦΥΣΙΚΟ ΝΟΜΟ Όλα αυτά λειτουργούν σύμφωνα με φυσικούς νόμους. Και όλοι οι νόμοι που δεν κατανοούμε θεωρούνται υπερφυσικοί. Πριν από εκατό χρόνια, αν λέγαμε ότι μπορούμε να σηκώσουμε ένα μηχάνημα διακοσίων τόνων και να το κάνουμε να πετάξει, θα μας έλεγαν τρελούς. Σήμερα, εκατοντάδες αεροπλάνα πετούν καθημερινά πάνω από τα κεφάλια μας. Πριν από εκατό χρόνια, αν λέγαμε ότι μπορούμε να μιλήσουμε από το Σαν Φρανσίσκο στη Νέα Υόρκη, τρεις χιλιάδες μίλια μακριά, σε μια συνομιλία πρόσωπο με πρόσωπο, αυτό θα θεωρούνταν υπερφυσικό. Η επαφή με το πιο λεπτό επίπεδο του νου λειτουργεί με έναν απολύτως φυσικό νόμο. Το ονομάζουμε υπερφυσικό επειδή δεν κατανοούμε τον νόμο που το διέπει. Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι –ελάχιστοι– που μπορούν να έχουν άμεση σύλληψη της γνώσης που υπάρχει. Η γνώση μπορεί να γίνει δική μας μόνο όταν διαμορφωθεί σε μορφή σκέψης. Όταν λέμε «μορφή σκέψης», εννοούμε ότι δίνουμε μορφή στη σκέψη. Την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε, προσέξτε: σκέφτεστε σε εικόνες ή λέξεις. Οι λέξεις δημιουργούν εικόνες. Άρα στην ουσία λέξεις και εικόνες είναι δύο όψεις του ίδιου πράγματος. Στην άμεση αντίληψη, όμως, η εικόνα δεν λειτουργεί γραμμικά – δηλαδή από το α στο β στο γ κ.ο.κ. Στην άμεση σύλληψη, ολόκληρη η εικόνα συλλαμβάνεται ταυτόχρονα. Νομίζω ότι ο Μότσαρτ είχε πει ότι μπορούσε να συλλάβει ολόκληρη τη σύνθεση σε μια στιγμή, ολόκληρη και τα μέρη της μαζί. Αυτό προέρχεται από το λεπτότερο επίπεδο του νου. Υπάρχει ένας σανσκριτικός όρος: «Ritam bhara pragya». Εκεί επιτελείται η άμεση γνώση. Όταν βλέπουμε έναν καλλιτέχνη ή έναν ποιητή να δημιουργεί αθάνατα έργα, να ξέρουμε ότι έχει φτάσει σε βαθύτερα επίπεδα του νου του· και όσο βαθύτερο το επίπεδο, τόσο μεγαλύτερη η δημιουργία. Η αθανασία αυτών των έργων έγκειται στο ότι όταν τα ακούμε ή τα διαβάζουμε, αγγίζουν αμέσως το βαθύτερο επίπεδο μέσα μας. Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΒΑΘΜΟΥΣ Για να αναπτύξουμε μέγιστη δημιουργικότητα στην καθημερινή ζωή, πρέπει να διαλογιζόμαστε. Όταν διαλογιζόμαστε, φτάνουμε στα βαθύτερα επίπεδα του νου. Έχω γνωρίσει καλλιτέχνες όπως τον γνωστότερο καλλιτέχνη της Ροδεσίας, τον J. Trevor Wood, του οποίου οι ιδέες και τα χρώματα προήλθαν μέσα από τον διαλογισμό. Η δημιουργικότητα έχει βαθμούς. Δύο ποιητές μπορεί να κατεβαίνουν στα βαθιά επίπεδα του νου, αλλά ο ένας να παράγει σονέτο της ποιότητας του Σαίξπηρ και ο άλλος όχι. Η δημιουργικότητα εξαρτάται από τη βαθύτητα της πρόσβασης. Η λεπτή σύλληψη, όταν πρέπει να μεταφερθεί στο συνειδητό, πάντα χάνει κάτι. Όπως όταν μεταφράζουμε μια ποίηση από σανσκριτικά σε αγγλικά. Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ –που κέρδισε Νόμπελ το 1913– με ενέπνευσε τόσο στην αγγλική μετάφραση, που έμαθα μπενγκάλι για να νιώσω την πλήρη επίδραση. Γι’ αυτό τα λόγια των σοφών χωρούν πολλές ερμηνείες. Η γλώσσα είναι περιορισμένη. Έτσι, όταν διαβάζουμε ιερές γραφές όπως τη Βίβλο ή τη Μπαγκαβάτ Γκίτα, πρέπει να τις ξαναδιαβάζουμε. Με τα χρόνια, καθώς η συνείδησή μας διευρύνεται, βρίσκουμε νέο νόημα στα ίδια λόγια. Η ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΠΡΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ Ο σκοπός του διαλογισμού είναι να μας οδηγήσει στο επίπεδο της άμεσης αντίληψης, όπου ο νους γίνεται ένα με την παγκόσμια σκέψη. Καμία σκέψη δεν καταστρέφεται ποτέ. Όταν ένας ποιητής γράφει, λέμε ότι είναι «εμπνευσμένος». Είναι εμπνευσμένος γιατί έχει φτάσει στο επίπεδο όπου αυτές οι σκέψεις συλλέγονται. Η πραγματική δημιουργικότητα είναι αυθόρμητη. Όταν ένας καλλιτέχνης ζωγραφίζει, αφήνει τον νου στην άκρη και απλώς ρέει. Έτσι και εγώ όταν γράφω ποίηση – πολλές φορές το επόμενο πρωί αναρωτιέμαι: «Εγώ το έγραψα αυτό;» Ήρθε από κάπου πέρα από τον συνειδητό νου. Όταν ένας άνθρωπος λέει «σκέφτομαι», τότε η σκέψη του πρέπει να είναι δημιουργική· όχι απλώς επανάληψη. ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΜΙΛΑΩ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΥ Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται· απλώς ανακυκλώνουν τους ίδιους συνειρμούς. Σαν δίσκος γραμμοφώνου που κόλλησε. Σκέφτονται το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Και η απάντηση έρχεται μόνο όταν σταματήσουν για μια στιγμή να σκέφτονται το ίδιο θέμα. Με
Όλα Είναι Τέλεια: Βλέποντας Μέσα από την Ψευδαίσθηση της Ατέλειας
Η ΑΤΕΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ Η ατέλεια που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι παρά μια σύλληψη του δικού μας νου. Σε αυτήν την πορεία προς τη Θειότητα, καθώς προχωρά κανείς σε εκείνο το εύρος του Θείου, βλέπει μόνο την τελειότητα. Δεν υπάρχουν αναλήθειες σε αυτόν τον κόσμο. Όλα είναι αλήθεια και η αλήθεια είναι ο Θεός. Υπάρχουν όμως βαθμοί αλήθειας, επομένως η πορεία προς τη Θειότητα είναι η πορεία από μια κατώτερη αλήθεια προς την ανώτερη αλήθεια. Επομένως, αν η Θειότητα είναι πανταχού παρούσα, αν είναι παρούσα παντού και θεωρείται τέλεια, γιατί συλλαμβάνουμε οτιδήποτε ως ατέλεια; Τη στιγμή που έχουμε την ιδέα της ατέλειας μέσα μας, τη στιγμή που αυτή η ιδέα αγγίζει τη περιορισμένη μας συνείδηση, η όρασή μας θολώνει, γιατί δεν υπάρχει τίποτα ατελές σε αυτόν τον κόσμο. Δεν υπάρχει καμία απολύτως ατέλεια. Αν μπορέσετε να συνειδητοποιήσετε αυτή την αλήθεια, ότι όλα είναι τέλεια, όλα βρίσκονται μέσα στο σχέδιο της Θειότητας και μέσα σε αυτή τη διαδικασία της εξέλιξης, αυτή τη διαδικασία που καθιστά το σύμπαν υπάρχον, και όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ό,τι υπάρχει είναι τέλειο, τότε μόνο θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε την επιταγή της θεολογίας που λέει: «Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Αν συνεχίζετε να βλέπετε ατέλειες, πώς μπορείτε να αγαπήσετε τον πλησίον σας ως τον εαυτό σας; Έτσι υπάρχουν ορισμένες θεολογικές δοξασίες που λένε να είσαι καλός με τον πλησίον σου. Αλλά ποιος είναι αυτός που είναι καλός; Είναι αυτή η καλοσύνη ή η συμπόνια που εκφράζεται πραγματικά θεία ή είναι εγωκεντρική; Μήπως υπάρχει μέσα της η επιθυμία να φουσκώσει κανείς το προσωπικό του εγώ λέγοντας: «Είμαι τόσο καλός, είμαι τόσο συμπονετικός»; Μόλις χρησιμοποιήσεις τη λέξη «εγώ», τότε το εγώ θέτει τον εαυτό του σε κίνηση. ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ Η τελειότητα μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο από την τελειότητα. Και αυτή η τελειότητα επιτυγχάνεται μέσω του διαλογισμού και διαφόρων πνευματικών πρακτικών με τις οποίες το εγώ εξαγνίζεται. Το εγώ δεν μπορεί ποτέ να εξαλειφθεί, γιατί οτιδήποτε εκδηλώνεται από τον Εκδηλωτή πρέπει επίσης να είναι αιώνιο. Διότι όταν η εκδήλωση εξαφανίζεται, εξαφανίζεται και ο Εκδηλωτής. Ο Θεός υπάρχει επειδή εσύ υπάρχεις, και εσύ υπάρχεις επειδή ο Θεός υπάρχει. Είσαι αναπόσπαστο μέρος ο ένας του άλλου, και όλα τα προβλήματα του κόσμου προκύπτουν επειδή νιώθουμε τόσο ξεχωρισμένοι από τη Θειότητα. Δεν συνειδητοποιούμε την αλήθεια που είπε ο Ιησούς: «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα». Δεν μιλούσε ο άνθρωπος, μιλούσε ο Χριστός, και εκείνος ο Χριστός είναι η παγκόσμια συνείδηση που αντιλαμβάνεται την τελειότητα. ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΘΕΟΣ – ΑΠΡΟΣΩΠΟΣ ΘΕΟΣ Η επίτευξη αυτής της παγκόσμιας συνείδησης δεν είναι το παν. Οι θεολογίες μπορεί να αντιλαμβάνονται έναν υπερήλικα με μακριά γενειάδα που κάθεται σε έναν θρόνο και παρακολουθεί όλα τα παιδιά του. Αυτές οι αντιλήψεις είναι κι αυτές αναγκαίες. Εξυπηρετούν έναν σκοπό, και αυτός ο σκοπός είναι να αναπτυχθεί η αφοσίωση. Γιατί μπορείς να αφοσιωθείς μόνο σε ένα αντικείμενο, ένα αντικείμενο σχετικά συγκεκριμένο στον νου σου, ή σε ένα σύμβολο που μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί στο νου σου. Και αυτό γίνεται αντικείμενο αγάπης και αφοσίωσης. Έτσι είναι κι αυτό μια διαδρομή προς την υπερσυνείδητη περιοχή του νου σου. Αλλά μόλις δώσεις στη Θειότητα οποιοδήποτε χαρακτηριστικό, της επιβάλλεις περιορισμούς. Μόλις αποκαλέσεις τη Θειότητα «καλή» ή «σπλαχνική», την περιορίζεις, διότι κάθε ποιότητα πρέπει να έχει το αντίθετό της. Αυτός είναι ένας αιώνιος νόμος, ο νόμος της δυαδικότητας. Με την καλοσύνη θα υπάρχει και η έλλειψή της, με τη συμπόνια θα υπάρχει και το αντίθετό της. Πώς λοιπόν ξεφεύγουμε από αυτό το δίλημμα; Το σύνολο της συνείδησης, που δεν είναι άλλο παρά οι δονητικές εκπομπές αυτού του σύμπαντος, σχηματίζει τον προσωπικό Θεό. Και οι περισσότερες θεολογίες διδάσκουν έναν προσωπικό Θεό με ιδιότητες. Αλλά πέρα από αυτό το στάδιο βρίσκεται ο αληθινός Θεός, ο απρόσωπος, η απρόσωπη ενέργεια που δεν κάνει καμία διάκριση και δεν παρεμβαίνει καθόλου στη ζωή σου. Μόνο σου δίνει ζωή, σου δίνει ανάσα. Αυτή η απρόσωπη ενέργεια δίνει δύναμη στον προσωπικό Θεό, ο οποίος με τη σειρά του είναι ο Θεός που λατρεύουν οι άνθρωποι. Έτσι, ο απρόσωπος Θεός εκδηλώνεται· το ανέκδηλο γίνεται εκδηλωμένο μέσα στην προσωπική σύλληψη του Θεού. Πόσοι όμως έχουν δει πραγματικά τον Θεό; Πόσοι τον έχουν ακούσει; Πόσοι τον έχουν γευτεί; Οι αισθήσεις σας δεν επαρκούν, γιατί είναι περιορισμένες και ανίκανες να αντιληφθούν ακόμη και τον προσωπικό Θεό. Πόσο μάλλον τον απρόσωπο Θεό. Γι’ αυτό η ιδέα του προσωπικού Θεού εξυπηρετεί την αφοσίωση. Ποιος δημιούργησε λοιπόν τον Θεό; Δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος τον Θεό; Μήπως είναι μια σύλληψη του νου σας; Και από πού προέρχεται αυτή η σύλληψη, αν όχι από το περιορισμένο σας εγώ; Γι’ αυτό σε διαφορετικές θεολογίες υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις περί Θεού. Οι Ινδουιστές, για παράδειγμα, πιστεύουν ότι ο Θεός έχει τέσσερα χέρια, τέσσερις βραχίονες. Είναι συμβολικό και η συμβολική γλώσσα έχει βαθιά αλήθεια, αλλά πρέπει να ερμηνεύεται σωστά και όχι κυριολεκτικά. Παρομοίως και άλλες θρησκείες έχουν άλλες αντιλήψεις. Αλλά ο αληθινός Θεός είναι πέρα από κάθε σύλληψη, πέρα από κάθε αντίληψη. Ο αληθινός Θεός είναι μόνο βιωματικός. Μπορείτε να βιώσετε αυτή τη Θεία ενέργεια μέσα σας. Και μέσω του διαλογισμού και των πνευματικών πρακτικών μπορείτε να αντλήσετε από αυτή τη Βασιλεία των Ουρανών μέσα σας, από αυτή την πηγή ενέργειας, αφήνοντάς την να διαποτίσει κάθε κύτταρο του σώματός σας. Κάθε σκέψη του νου σας μπορεί να διαποτιστεί από αυτή την ενέργεια. Και τότε, όταν δρας στη ζωή, κά

