ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ Το να συγχωνεύεσαι μέσα στη Θεότητα δεν σημαίνει ότι χάνεις την ατομικότητά σου, αλλά ότι είσαι ταυτόχρονα άτομο και οικουμενικός. Οι ιδιότητες της σταγόνας νερού που είσαι δεν εξαφανίζονται μέσα στον ωκεανό· γίνονται ένα με τον ωκεανό. Ως μεμονωμένη σταγόνα θα απολαμβάνεις μόνο τους περιορισμούς της συγκεκριμένης σταγόνας. Όταν όμως συγχωνεύεσαι με εκείνον τον απέραντο ωκεανό, απολαμβάνεις τη χαρά ολόκληρου του ωκεανού, γιατί δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη σταγόνα του νερού και στον ωκεανό· αποτελούνται από την ίδια ουσία. Θα γνωρίζεις ότι αν πάρεις ένα λεπτό άτομο, θα έχει περισσότερη δύναμη, αν διασπαστεί, από μια βόμβα δύο χιλιάδων τόνων. Μια βόμβα δύο χιλιάδων τόνων που ρίχνεται κάπου θα δημιουργήσει μόνο μια μεγάλη τρύπα, αλλά αν διασπαστεί ένα άτομο, θα καταστρέψει ολόκληρη τη Βικτώρια, για παράδειγμα. Δεν είναι η σταγόνα που είναι τόσο σημαντική, αλλά η ενέργεια μέσα στη σταγόνα είναι σημαντική, και όταν αυτή η ενέργεια συνδυάζεται με την παγκόσμια ενέργεια, βρίσκεις την πλήρη χαρά της, την ευδαιμονία της, την ευδαιμονία της Θεότητας. ΑΝΥΨΩΘΕΙΤΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΚΟΥΝΑΣ Ολόκληρο το σύμπαν λειτουργεί σε κύκλους. Ένας κύκλος αρχίζει και έπειτα περνά σε μια ησυχία, την οποία στα Σανσκριτικά θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Πραλάγια, όπου οι Γκούνας ή οι ουσίες που κινούν αυτόν τον κόσμο, η Σάττβα που είναι καλοσύνη και Φως, η Τάμας που είναι αδράνεια και σκοτάδι και η Ράτζας που είναι η δύναμη εξισορρόπησης ή ο ενεργοποιητικός παράγοντας. Αυτό το σύμπαν είναι για πάντα σε κίνηση εξαιτίας αυτών των τριών παραγόντων, και κανένας από αυτούς δεν μπορεί να αφαιρεθεί όσο παραμένεις μακριά από τον ωκεανό. Διότι ο ωκεανός βρίσκεται πέρα από τη Σάττβα, τη Ράτζας και την Τάμας. Αν διαβάσεις τη Μπαγκαβάτ Γκίτα, λέει: «Ανυψώσου πάνω από τις Γκούνας», που είναι η Σάττβα, η Ράτζας και η Τάμας, «ανυψώσου πάνω από αυτές και τότε εκτέλεσε δράση». Δεν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι να συγχωνευθείς μέσα σε εκείνον τον απέραντο ωκεανό. Μπορείς να επιτύχεις αυτήν την ισορροπία, αυτήν την ενεργοποιητική δύναμη μέσα σ’ αυτήν την ίδια τη ζωή, και αυτό δεν σημαίνει να είσαι αδρανής. Σημαίνει να είσαι ενεργός, γιατί όπως είσαι τώρα, είσαι ενεργός, νομίζεις ότι κάθεσαι ακίνητος, αλλά δεν είσαι. Δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια κύτταρα λειτουργούν συστηματικά μέσα στο σύστημά σου καθώς κάθεσαι εκεί, οπότε καθετί κάτω από τη Θεότητα είναι δράση συνεχώς. Για να γίνει αυτή η ζωή ευτυχισμένη, πρέπει κανείς να προχωρά από την Τάμας στη Σάττβα, από το σκοτάδι στο Φως. ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ Τώρα, εδώ, έτσι είσαι τώρα εδώ. Αν θέλω να κάτσω ακίνητος και να μην κάνω το βήμα, δεν πρόκειται να φτάσω πουθενά, και όμως, αν αναλύσεις τη λέξη “nowhere” (πουθενά) και απλώς μετακινήσεις το “w” προς τα αριστερά, γίνεται “now here” (τώρα εδώ). Αυτή είναι η συνειδητοποίηση που έχει κερδίσει ο άνθρωπος, όχι του παρελθόντος· αυτό έχει φύγει. Ξέχασέ το, και το μέλλον επίσης, που μπορεί να μη έρθει ποτέ, αλλά τώρα εδώ, για να απολαύσεις αυτή τη στιγμή στο έπακρο, εδώ και τώρα. Αυτό είναι το μυστικό της αιωνιότητας. Η αιωνιότητα δεν μπορεί να μετρηθεί σε χρόνο, δεν υπάρχουν γραμμικές μετρήσεις όπου προχωράς από το Α στο Β, και αν δεν υπάρχει χρόνος, δεν μπορεί να υπάρχει χώρος, γιατί ο χώρος, όπως θα σου πει κάθε επιστήμονας, εξαρτάται από τον χρόνο, και ο χρόνος εξαρτάται από τον χώρο. Αν θέλεις να πας στην πόλη, στο κέντρο της Βικτώρια, θα σου πάρει χρόνο γιατί πρέπει να καλύψεις αυτόν τον χώρο. Αλλά αυτή η περιοχή της συγχώνευσης μέσα σε εκείνο το άπειρο του ωκεανού, εκεί δεν υπάρχει χρόνος. Δεν προχωρά σε οριζόντιο επίπεδο· δεν λειτουργεί σε οριζόντια επίπεδα. Λειτουργεί σε κατακόρυφο επίπεδο. Είναι μια γραμμή, μια γραμμή που είναι απόλυτη ενότητα όλη την ώρα. Αυτή η γραμμή είναι λεπτή, έτσι ώστε να ισχύει το ρητό ότι το μονοπάτι προς τη Θεότητα είναι σαν να περπατάς στην κόψη του ξυραφιού. Είναι τόσο λεπτή, κι όμως το μονοπάτι είναι τόσο όμορφο που δεν κόβεσαι με το ξυράφι. Είναι κοφτερό και όμως όχι επιβλαβές. ΤΟ ΕΓΩ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ Πολλοί άνθρωποι ανησυχούν για το να χάσουν την ατομικότητά τους. Ποια είναι η ατομικότητά σου; Το έχεις εξετάσει αυτό; Ότι είμαι ο Γιάννης ή ο Τζο ή ο Τζακ ή όπως κι αν αποκαλώ τον εαυτό μου, το «εγώ». Αρχίζω να συγκρίνω αυτό το «εγώ» με τις περιστάσεις γύρω μου. Προσπαθώ να βουτήξω βαθιά μέσα στο υποσυνείδητο νου μου και να βρω συγκρίσεις των εξωτερικών εμπειριών που αποκτώ. Μόνο όταν βουτήξεις στο υποσυνείδητο επίπεδο του νου θα βρεις συγκρίσεις. Αν δεις έναν σκύλο στο δρόμο, δεν θα ξέρεις ότι είναι σκύλος εκτός αν έχεις ξαναδεί σκύλο. Εκείνη η εντύπωση του σκύλου υπάρχει μέσα στο υποσυνείδητο νου, που έχει δισεκατομμύρια μικρά κουτάκια που θα σου δώσουν την εμπειρία. Για παράδειγμα, αν πας σε μια απομακρυσμένη χώρα και δεν έχεις φάει ποτέ το είδος της τροφής τους, θα σου φανεί πολύ παράξενο, γιατί δεν έχεις εμπειρία αυτού του είδους τροφής. Το πρόβλημά μας βρίσκεται εδώ, ότι θέλουμε να διατηρήσουμε την ατομικότητα. Έχουμε κάνει τόσο μεγάλο λάθος πιστεύοντας ότι εγώ είμαι το κέντρο του σύμπαντος. Είμαι εγώ, ο Γιώργος ή ο Γιάννης, που είμαι σημαντικός, και όλο το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από μένα. Η ίδια η σημασία που αποδίδω στον εαυτό μου είναι η βάση του εγώ, και είναι το εγώ που θέλει να διατηρήσει τον εαυτό του. Το εσωτερικό μέρος του εαυτού σου, που πηγαίνει πέρα από τα υποσυνείδητα και υπερσυνείδητα επίπεδα, δεν χρειάζεται να διατηρηθεί. Είναι και θα είναι πάντα εκεί, και αυτό εννοούμε με αιωνιότητα και απειρότητα. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΩ Λοιπόν, τι κάνουμε μέσα σε αυτές τις περιστάσεις; Πρέπει να υπερβούμε το εγώ. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις πολλή ανάλυση για το πώς να υπερβείς ή να πας πέρα από το εγώ. Αλλά θυμήσου, είναι το εγώ που εργάζεται πάνω στο εγώ, και το εγώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά νους, σχηματισμοί σκέψης όλοι μαζεμένοι μαζί. Έτσι, εργάζεσαι με το νου πάνω στο νου και δεν πας πέρα από αυτόν. Το μυστικό της χαράς είναι να μπορείς να πας πέρα από αυτά, και γι’ αυτό διαλογιζόμαστε, για να πάμε πέρα
Το Ταξίδι του Ήρωα: Υπέρβαση των Εμποδίων στο Πνευματικό Μονοπάτι
ΕΜΠΟΔΙΑ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ Οι άνθρωποι παρερμηνεύουν τη Νιρβάνα ή τη Φώτιση. Όταν περνάς μέσα από έναν κήπο, θα δεις όμορφα λουλούδια, αλλά δεν έχεις φτάσει ακόμη στο τέλος· πρέπει ακόμη να φτάσεις στο τέρμα του μονοπατιού για να φωτιστείς. Όλες αυτές οι διάφορες οράσεις, οι ήχοι και όσα ακούς, το κουδούνισμα καμπανών, το βουητό του ωκεανού, η μουσική της βίνα, οι υπέροχες οράσεις και φαινόμενα που βλέπεις—αυτά δεν είναι φώτιση. Είναι ψυχικά φαινόμενα. Έχω περάσει από όλα αυτά, το γνωρίζω. Όταν βυθίζεσαι βαθύτερα από το συνειδητό επίπεδο του νου, βρίσκεις τέτοιες εικόνες και σκηνές. Όπου κι αν ταξιδεύω, ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, πολλοί έχουν αυτές τις εμπειρίες και μετά αναπτύσσουν πνευματική υπερηφάνεια, το μεγαλύτερο εμπόδιο στη φώτιση. Αυτό από μόνο του αποδεικνύει ότι απέχουν πολύ από τη φώτιση, διότι όταν είσαι φωτισμένος, δεν υπάρχει κάτι σαν την υπερηφάνεια. Η υπερηφάνεια εξαφανίζεται· γίνεσαι ταπεινός. Θα υπάρξουν εμπόδια στο πνευματικό μονοπάτι. Για να παραθέσω τον Βιβεκανάντα, είπε ότι «Το πνευματικό μονοπάτι είναι μονοπάτι για ήρωες», για ανθρώπους με αποφασιστικότητα που επιμένουν. Τα εμπόδια και τα εμπράγματα φράγματα που εμφανίζονται στο μονοπάτι είναι πολύ αναγκαία. Οι πνευματικές πρακτικές είναι σαν τρίβειδες που καθαρίζουν τον εαυτό σου από τις εντυπώσεις που έχεις στο υποσυνείδητο. Είναι μια διαδικασία καθαρισμού. Όλα αυτά τα σάμσκαρας που είναι εντυπωμένα εκεί πρέπει να καθαριστούν μέχρι να φτάσεις σε μια κατάσταση απόλυτης νοητικής καθαρότητας και ένωσης με το Πνεύμα. Τότε είσαι φωτισμένος· αλλιώς όχι. Κάποια από τα χαρακτηριστικά της φώτισης είναι ότι νιώθεις απόλυτη χαρά, ευδαιμονία όλη την ώρα, και όποια εμπόδια κι αν εμφανιστούν στο μονοπάτι σου, νιώθεις τόσο ήρεμος μέσα σου. Αν κάποιος σου πει μια κακιά ή θυμωμένη κουβέντα, φυσιολογικά θα αναστατωνόσουν. Αλλά όταν κάποιος είναι φωτισμένος, ακόμα κι αν καταρρεύσουν ολόκληρα βουνά, δεν θα επηρεαστεί καθόλου, γιατί είναι τόσο ακίνητος και ειρηνικός μέσα του, επειδή έχει γίνει ο ίδιος ειρήνη. Έχει αποκαλύψει τα πέπλα και έχει βρει την ειρήνη που υπάρχει ήδη. Όλοι εδώ είστε φωτισμένοι. Η πνευματικότητα δεν είναι κάτι που θα αποκτήσεις από έξω ή θα αγοράσεις από κάποιο παζάρι. Είναι ήδη εκεί. Αυτό που απαιτείται είναι η αποκάλυψη, το ξετύλιγμα, η αφαίρεση των πέπλων ένα-ένα, μέχρι να νιώσεις, να βιώσεις και να ζήσεις αυτή την ειρήνη· και όταν ζεις αυτή την ειρήνη, τότε ζεις τον Θεό. Δεν «πιστεύεις» στον Θεό πλέον, γιατί το να πιστεύεις στον Θεό είναι απλώς μια διανοητική σύλληψη, και οι έννοιες αυτές διαφέρουν. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΣΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ Κάποιοι Ινδουιστές πιστεύουν σε έναν Θεό με έξι χέρια, κάποιοι σε έναν Θεό καθισμένο σε έναν θρόνο κάπου εκεί πάνω με μακριά γενειάδα, και κάποιοι άλλες εικόνες. Αυτό δείχνει ότι είναι μόνο νοητικές παραστάσεις. Όταν όμως βιώνεις τη Θεία Δύναμη, τη ζεις είκοσι τέσσερις ώρες το ειÎ

