ΠΟΣΟ ΕΓΚΥΡΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΙΣΤΗ; Η πίστη είναι μια λέξη που δεν γίνεται καλά κατανοητή και, στην πραγματικότητα, δεν υποστηρίζω ιδιαίτερα την πίστη στην ολότητά της. Με άλλα λόγια, η πίστη δεν είναι αρκετή, γιατί η νοητική διαμόρφωση του ανθρώπου δημιουργεί αναπόφευκτα μια πίστη που μπορεί, για παράδειγμα, να τον κάνει να πιστεύει ότι αυτή η καρέκλα είναι κόκκινη ενώ στην πραγματικότητα είναι κίτρινη. Ένας δυσχρωματικός μπορεί να περάσει με το αυτοκίνητο με κόκκινο φανάρι πιστεύοντας και βλέποντας ότι είναι πράσινο. Άρα, πόσο έγκυρη είναι η πίστη; Η εγκυρότητα μιας πίστης έγκειται στο ότι πρέπει να παράγει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα στη ζωή του ανθρώπου. Η πίστη έχει επίσης τη δική της αξία. Αν πιστέψεις κάτι αρκετά δυνατά, μπορείς να κάνεις αυτή την πίστη να υλοποιηθεί με τη νοητική σου ικανότητα και τη δύναμη της σκέψης που παράγεται από τη δύναμή σου. Αν πιστέψεις ότι αυτή η καρέκλα μπορεί να μετακινηθεί μόνη της και η πίστη σου είναι αρκετά ισχυρή, η σκέψη σου θα αποκτήσει μια φυσική δύναμη, μεταφέροντάς την από το λεπτοφυές επίπεδο σε ένα πιο χονδροειδές επίπεδο ελέγχου, μέσω του οποίου μπορεί να μετακινηθεί. Γι’ αυτό οι περισσότερες θεολογίες λένε: «Πίστευε». Στη σύγχρονη εποχή, η πίστη δεν επαρκεί, γιατί με την πρόοδο της τεχνολογίας, με την έμφαση που δίνεται όλο και περισσότερο στην ανάπτυξη του νου, οι άνθρωποι τείνουν να γίνονται όλο και πιο σκεπτικιστές. Πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια, μπορούσες να πεις «Πίστευε» και οι άνθρωποι πίστευαν. Εκείνη την εποχή ήταν περισσότερο προσανατολισμένοι στην καρδιά, γιατί η πίστη τους δεν υποβαλλόταν σε καμία μορφή ανάλυσης. Διότι μόλις αρχίσεις να αναλύεις την πίστη, τότε η πίστη παύει να είναι πίστη. Η πίστη δεν γνωρίζει ανάλυση. Η πίστη, με αυτή την έννοια, είναι συνώνυμη με ένα αίσθημα που αναβλύζει μέσα σου. Λες: «Πιστεύω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καλός». Μπορεί να μην γνωρίζεις καν το άτομο, τι έχει κάνει ή ποιο είναι το ιστορικό του, κι όμως λες ότι νιώθεις να αναβλύζει μέσα σου η πεποίθηση ότι πιστεύεις σε αυτό το άτομο – και αυτό δεν ισχύει μόνο για ανθρώπους αλλά και για πράγματα. Τα περισσότερα από όσα κάνουμε στη ζωή γίνονται στη βάση της πίστης. Η ΠΙΣΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ Η πίστη έχει αναγκαστικά ως αντίστοιχό της την εμπιστοσύνη. Όλα τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή γίνονται με βάση την εμπιστοσύνη. Ήρθες σε αυτό το Σεμινάριο με πίστη και εμπιστοσύνη ότι ο Γκουρουράτζ θα είναι εδώ. Οι μεγαλύτερες επιχειρηματικές συμφωνίες κλείνονται πάνω από το μεσημεριανό γεύμα. Με ένα σφίξιμο χεριού, υπάρχει εμπιστοσύνη. Τα προβλήματα της συμφωνίας και τα συμβόλαια ακολουθούν μόνο μερικές εβδομάδες αργότερα, όταν η δακτυλογράφος καθίσει να τα πληκτρολογήσει. Και μπαίνουν οι υπογραφές. Έτσι, με την πίστη υπάρχει πάντα και εμπιστοσύνη. Πιστεύω ότι ο πατέρας μου είναι ο πατέρας μου γιατί μου το είπε η μητέρα μου, και εμπιστεύομαι τη μητέρα μου. Άρα, η πίστη συνοδεύεται πάντοτε από εμπιστοσύνη. Πόσο εμπιστευόμαστε; Αυτό είναι το ερώτημα. Αυτή είναι η μεγάλη έλλειψη στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου: δεν εμπιστεύεται. Θέλει τα πάντα να του αποδειχθούν πριν μπορέσει να εμπιστευθεί. Λες σε έναν άνθρωπο: «Πίστευε στον Θεό». Εκείνος μπορεί να κουνήσει το κεφάλι και να πει «Ναι», αλλά εσωτερικά θα πει: «Να πιστέψω στον Θεό; Τι είναι ο Θεός; Ποιος είναι ο Θεός; Πού βρίσκεται; Για μένα δεν υπάρχει.» Πού είναι λοιπόν η πίστη; Αν όμως μπορούν να του παρουσιαστούν απτές αποδείξεις σε διάφορους τομείς της ζωής, τότε, σε αυτή τη σύγχρονη εποχή, ο άνθρωπος θα αρχίσει να πιστεύει. Γι’ αυτό και εγώ θα μπορούσα να έρχομαι και να μιλώ και να μιλώ πάνω σε φιλοσοφία ή διάφορα πρακτικά θέματα, αλλά δεν θα σήμαιναν τίποτα για τους ανθρώπους αν δεν διαλογίζονταν και δεν έβρισκαν κάποιο όφελος από τον διαλογισμό, ώστε η θεωρία που συνοδεύει τον διαλογισμό να γίνει πρώτα πιστευτή. Μετά την πίστη θα έρθει η πίστη με την έννοια του faith. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΙΣΤΗ (FAITH) Έτσι, μέχρι στιγμής έχουμε τρία πράγματα. Η πίστη συνοδεύεται από εμπιστοσύνη και η εμπιστοσύνη συνοδεύεται από faith. Όταν θέλουμε να μάθουμε για τη θρησκεία κάποιου, συνήθως δεν ρωτάμε ποτέ: «Τι θρησκεία ακολουθείς;» Ρωτάμε: «Ποια πίστη (faith) ακολουθείς; Σε τι έχεις πίστη;» Και τότε μπορεί να πει: «Είμαι της χριστιανικής πίστης, ή της ινδουιστικής, ή της βουδιστικής», αλλά και αυτό γίνεται νοητικά. Επειδή μεγάλωσα σε ινδουιστικό σπίτι, ή σε χριστιανικό ή σε μουσουλμανικό, λέω λοιπόν ότι είμαι Μουσουλμάνος ή Χριστιανός ή Ινδουιστής. Και επειδή η παράδοση μού δίδαξε αυτό, διαμορφώνω τον νου μου ώστε να έχω faith σε αυτά που μου δίδαξαν. Αυτό όμως δεν είναι πραγματική faith. Είναι απλώς το πρώτο βήμα της πίστης. Επειδή οι γονείς μου, οι μεγαλύτεροι, ο πάστορας ή ο ιερέας μου είπαν κάτι, υποθέτω ότι έχω faith, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχω. Η faith μπορεί να υπάρξει μόνο μέσω της εμπειρίας· χρειάζεσαι κάποια εμπειρία για να έχεις faith. Μπορείς να περιγράψεις τη ζέστη της φωτιάς και να αρχίσεις ακόμη και να πιστεύεις ότι η φωτιά είναι ζεστή. Μόνο όμως όταν πλησιάσεις περισσότερο τη φωτιά και νιώσεις τη ζέστη, όταν την εμπειραθείς, τότε έχεις faith μέσα σου ότι η φωτιά έχει θερμότητα. Άρα, πρώτα υπάρχει η πίστη, μετά η εμπιστοσύνη, και στη συνέχεια έρχεται η faith. Αλλά αυτό δεν είναι το τελικό στάδιο ούτε ο σκοπός. ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Αυτά δεν είναι παρά σκαλοπάτια στην κλίμακα. Ο στόχος είναι να γνωρίσουμε. Να γνωρίσουμε – και η γνωστικότητα δεν βρίσκεται στο επίπεδο του νου, γιατί ο νους δεν γνωρίζει τίποτα. Υπάρχει μια αξιοσημείωτη διαφορά ανάμεσα στη συσσωρευμένη γνώση και στη σοφία. Αυτό που επιδιώκουμε είναι η σοφία που βρίσκεται μέσα μας, και όταν γνωρίσουμε, η faith ενδυναμώνεται, η πίστη ενδυναμώνεται και η εμπιστοσύνη γίνεται μια πραγματικότητα και όχι απλώς μια σύλληψη ή υπόθεση. Έτσι προχωρά ο άνθρωπος – από την πίστη, στην εμπιστοσύνη, στη faith και στη γνωστικότητα· αυτό είναι που επιζητούμε. Όταν βρούμε τη βαθιά γαλήνη μέσα μας, έχοντας εμπειραθεί αυτή τη γαλήνη, γνωρίζουμε ότι υπάρχει αυτή η ειρήνη και αυτή η ειρήνη δεν μπορεί να αναλυθεί. Δεν μπορείς να πιστέψεις στην ειρήνη μέχρι να τη βιώσεις. Άρα, το επόμενο στάδιο είναι το
Ο Παρατηρητής Εντός: Ο Διαλογισμός και το Μονοπάτι προς τη Γαλήνη
ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΥΠΕΡΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ, ΚΑΙΕΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΠΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ Σε πολλούς οργανισμούς, οι πνευματικές πρακτικές ασχολούνται αποκλειστικά με τον νου. Αυτό είναι καλό, αλλά υπάρχει ένας κίνδυνος. Μπορεί απλώς να μετακινείτε ενέργειες από έναν τομέα του νου σε έναν άλλον τομέα του ίδιου νου. Αλλά τις έχετε διαλύσει; Δεν μπορείτε να τις εξαφανίσετε. Μπορείτε να τις αποτινάξετε. Κι όμως, όσο βρίσκεστε ακόμη μέσα σε αυτή τη σύγχυση, ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος θα ισχύει. Υπάρχει όμως ένας τρόπος να υπερβείτε την αιτία και το αποτέλεσμα, και όλες αυτές οι πρακτικές που κάνουμε διευρύνουν την επίγνωσή μας· είναι μέθοδοι που μπορούν να αφαιρέσουν την αιτία και την επίπτωση και να μας φτάσουν στην κατάσταση της αναιτιότητας. Και όταν πάψει να υπάρχει η αιτία, δεν μπορεί να υπάρχει και το αποτέλεσμα. Βλέπετε τη μεγάλη ελπίδα που έχει ο άνθρωπος. Δεν ξέρω πόσους πραγματικά ανθρώπους έχουμε εδώ, αλλά υποθέτω ότι υπάρχουν κάποιοι. Το ενενήντα εννέα τοις εκατό των ανθρώπων κυβερνώνται από τα ζωώδη ένστικτα, από τα οποία μόλις πέρασαν. Τα παιδιά στην Έκτη τάξη θα επηρεάζονται πάντοτε από τις διδασκαλίες που πήραν στην Πέμπτη τάξη. Όμως όλα αυτά πρέπει να απορριφθούν, όχι βίαια, γιατί όσο πιο πολύ προσπαθείτε να τα απορρίψετε, τόσο περισσότερη καταπίεση δημιουργείται. Δημιουργούνται αναστολές, και πολλαπλασιάζονται επ’ άπειρον. Όπως λένε πολλά ιδρύματα στην Αμερική, «πρέπει να ζήσεις όλα αυτά». Έχεις δημιουργήσει συγκεκριμένες αιτίες και υπόκεισαι στα αποτελέσματά τους. Αυτό είναι πολύ αληθινό σε σχετικό επίπεδο, αλλά μπορείς να το υπερβείς· και, αν το υπερβείς, φτάνοντας στο υπερσυνείδητο επίπεδο, καίγεις όλους τους σπόρους του κάρμα. Όλοι οι σπόροι του κάρμα μπορούν να καούν ακαριαία. Ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος είναι επίσης ένας νόμος των αντιθέτων, και όταν κάποιος υπερβεί τον νόμο των αντιθέτων, όταν κάποιος υπερβεί τις «Τρεις Γκούνας» και τότε πράξει μια δράση, αυτή η δράση είναι μη δεσμευτική. ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΔΥΝΗ ΜΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙΣ Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: πάνω σε τι θα εστιάσουμε; Θα σκεφτόμαστε όλη την ώρα το χάος στον κόσμο; Θα βουλιάζουμε στη self-pity για το χάος μέσα μας; Όταν σκεφτόμαστε αναταραχή, χάος, χάος, φέρνουμε πάνω μας όλες τις χαοτικές δυνάμεις του σύμπαντος. Γινόμαστε ένας μαγνήτης χάους, που τραβά πάνω του όλα τα χαοτικά ρινίσματα, τα σιδερένια ρινίσματα, και όλο το χάος του κόσμου. «Σηκωθείτε, ξυπνήστε και σταματήστε έως ότου ο στόχος επιτευχθεί». Αυτό το είπε ο Βιβεκανάντα. Ποια είναι, λοιπόν, η λύση; Ποια είναι η λύση για να ξεφύγουμε από αυτή τη δίνη του χάους στην οποία είστε μπλεγμένοι; Όπως ο μεταξοσκώληκας που υφαίνει, υφαίνει, υφαίνει και μπερδεύεται μέσα στο μετάξι που ο ίδιος ύφανε. Δεν χρειάζεται να περάσετε ζωή με τη ζωή για να θερίσετε ό,τι σπείρατε. Δεν χρειάζεται να περάσετε ζωές ολόκληρες για να υποφέρετε τα αποτελέσματα των αιτιών. Όταν, μέσω των πνευματικών πρακτικών, βρείτε το μυστικό του να πάτε πέρα από την αιτία και το αποτέλεσμα, τότε πηγαίνετε πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, γιατί η αιτία και το αποτέλεσμα έχουν ισχύ μόνο μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Όταν, μέσω των πνευματικών πρακτικών, εισέλθετε στους χώρους της αχρονικότητας, τότε η αιτία και το αποτέλεσμα εξαφανίζονται. Όσο παραμένετε μπλεγμένοι μέσα στο χάος, η αιτία και το αποτέλεσμα θα αποτελούν μια πραγματικότητα, και θα πρέπει να υποφέρετε τις συνέπειες. Γιατί να μη μετατρέψετε αυτή την οδύνη σε προσφορά; Γιατί εκεί βρίσκεται το μυστικό: ότι προσφέρετε τον εαυτό σας. Σε τι; Σε ποιον προσφέρετε τον εαυτό σας; Ξεχάστε τον Θεό. Κανείς σας δεν ξέρει ποιος είναι ο Θεός. Είναι πέρα από κάθε ανάλυση. Μπορείτε μόνο να μιλάτε γι’ Αυτόν. Δεν Τον γνωρίζετε – και πώς μπορείτε να προσφέρετε κάτι σε κάποιον για τον οποίο δεν γνωρίζετε τα πάντα; Ας είναι, λοιπόν, η προσφορά προς τον εαυτό σας. Προσφέρετε την οδύνη στον εαυτό σας, που σημαίνει ότι την αποδέχεστε. Αυτήν την εβδομάδα είπα πως δεν υπάρχει οδύνη σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Κανείς δεν υποφέρει τώρα. Χρησιμοποιείτε τα γεγονότα και τα περιστατικά του παρελθόντος, τα οποία έχουν φύγει, και είναι η μνήμη που έχετε για τις χαρές και τις λύπες εκείνων των στιγμών που σας φέρνει χαρές και λύπες τώρα. Διαφορετικά, η προβολή του παρελθόντος στο μέλλον, γεμάτη προσδοκίες, σας κάνει να υποφέρετε. Κι όμως, σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, παιδιά του Θεού, δεν υποφέρετε. Εσείς, παιδιά της Θειότητας, υποφέρετε από τις μνήμες· οι μνήμες σάς κάνουν να υποφέρετε. Έτσι, στη σιωπή του διαλογισμού και της πνευματικής άσκησης, βρίσκεστε στο παρόν, όχι στο παρελθόν, και όχι στο παρελθόν που προβάλλει τον εαυτό του στο μέλλον. ΤΟ ΧΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ Αυτό μπορεί να γίνει με την ανάπτυξη της επίγνωσης. Τι είναι επίγνωση; Είστε ενήμεροι, αλλά πολύ περιορισ

