Ξύπνημα στην Ενότητα: Το Ταξίδι στην Αυτοεκπλήρωση και Θεική Ένωση

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΙΕΡΩΣΗ;

Η αφοσίωση ξεκινά από την τρυφερότητα που αναπτύσσουν δύο άνθρωποι ο ένας για τον άλλο. Από την τρυφερότητα, υπάρχει μια εξαιρετική σύζευξη του νου, και στη συνέχεια αυτή η τρυφερότητα αυξάνεται. Από τον νου, περνά στο επίπεδο του σώματος, όπου συγκεκριμένες συμβατότητες είναι ευχάριστες για δύο άτομα. Όταν ο νους και το σώμα συνεργάζονται, νιώθουμε ότι είμαστε αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλο. Αλλά αυτό δεν είναι αληθινό. Είναι μια νοητική αντίληψη. Οι σκέψεις σου συμφωνούν με τις δικές μου, και τα σώματά σας βρίσκουν φυσική συμβατότητα με τους νου, το οποίο ονομάζουμε αφοσίωση.

Όχι, η αφοσίωση προέρχεται από πολύ ανώτερο επίπεδο. Η αφοσίωση προέρχεται από μια συγχώνευση όπου ακόμη και το σώμα ξεχνιέται. Ο νους δεν παίζει πιο σημαντικό ρόλο, μόνο παίζει ρόλο στο να εκτιμήσει τον εαυτό του και τη συμβατότητα του σώματος. Εκεί, νομίζουμε ότι είμαστε αφοσιωμένοι. Ωστόσο, η αληθινή αφοσίωση είναι όταν δύο άνθρωποι συγχωνεύονται με έναν ανώτερο αίσθημα του εαυτού τους, και το ανώτερο επίπεδο του εγκεφάλου αποκτά τη μορφή αφοσίωσης.

Όταν το ανώτερο επίπεδο του νου αποκτά τη μορφή αφοσίωσης, τα κατώτερα επίπεδα του νου και το σώμα δεν έχουν ουσία. Τότε μπορείς να πεις, “Αγαπώ. Υπάρχει αγάπη μέσα μου, και αυτή η αγάπη είναι ενωμένη, συνδεδεμένη και απολαμβάνεται από τον άλλον.”

Η αφοσίωση έχει διάφορες κατηγορίες. Αυτές οι κατηγορίες, να το επαναλάβω, προέρχονται από το σώμα και τον νου. Σε κάποιο βαθμό, μπορείς να είσαι πολύ αφοσιωμένος σε μια γυναίκα ή έναν άντρα που σε ευχαριστεί σωματικά, αλλά αυτό δεν είναι αφοσίωση. Είναι μια έκφραση των βασικών, βιολογικών ενστίκτων. Όταν δύο νου συμφωνούν σε διάφορα πράγματα, αυτό δεν είναι αφοσίωση. Είναι εκτίμηση των δύο νου που συμφωνούν σε τόσα πολλά πράγματα και σκέψεις.

Η απόλυτη αφοσίωση έρχεται όταν το σώμα και ο νους αγνοούνται. Γίνεσαι παρατηρητής του σώματος και του νου και εκτιμάς όσα κάνει το σώμα και ο νους. Το αφοσιωμένο εγώ του εαυτού μας από το υψηλότερο νου παρατηρεί τα συμβάντα του κατώτερου νου και του σώματος.

Η αφοσίωση δεν ξεκινά από το συνειδητό επίπεδο γιατί είναι πολύ αναλυτικό, η αριστερή ημισφαίριο του εγκεφάλου. Δεν είναι συναισθημάτων και συγκινήσεων. Ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα και συγκινήσεις μέσα σου. Ένας άντρας που λειτουργεί εντελώς στο κατώτερο επίπεδο του νου θα βρει κάποιο συναίσθημα και θα το νιώσει βλέποντας μια όμορφη γυναίκα. Ακόμα θα την “ξεγυμνώσει” νοητικά. Αυτό το συναίσθημα είναι προϊόν του κατώτερου νου, αλλά η απόλυτη αφοσίωση δεν προέρχεται από εκεί.

Αγαπώ τη γυναίκα μου τόσο πολύ, αλλά δεν την αγαπώ επειδή είναι όμορφη, πανέμορφη, έξυπνη και εξαιρετική σύντροφος για μένα. Την αγαπώ επειδή έχω αναδείξει το νου μου στο ανώτερο επίπεδο του νου της, και εκεί είναι που ξεκινά η αφοσίωση.

Η αφοσίωση δεν είναι πράξη θέλησης. Η θέληση είναι βούληση, και σε εκείνα τα στρώματα του ανώτερου νου δεν έχεις βούληση, δεν μπορείς να έχεις βούληση. Η βούληση είναι πέρα από το ερώτημα του εαυτού. Ο ανώτερος νους δεν γνωρίζει τη βούληση, αλλά ρέει με τη φύση και τους φυσικούς νόμους της φύσης, οι οποίοι δεν αντιτίθενται ποτέ ο ένας στον άλλον. Αλλά πάντα προσπαθεί να βρει μια γαλήνια ευτυχία μέσα του σε έναν συνδυασμό όσων υπάρχουν εκεί. Ρέει σαν ποτάμι, ρέει εδώ και εκεί, μια συνεχής ροή χωρίς διακοπή. Αυτό σχηματίζει την αφοσίωση.

Η αφοσίωση δεν έχει βούληση. Με αγαπάς, και είσαι αφοσιωμένος σε μένα όπως είμαι αφοσιωμένος σε εσένα. Αλλά όχι λόγω των όμορφων προσώπων σας, αλλά λόγω εκείνης της εσωτερικής ποιότητας που υπάρχει εκεί, που με κάνει αφοσιωμένο σε εσάς μέχρι το σημείο που θα έδινα ευχαρίστως τη ζωή μου για καθέναν από εσάς. Αυτό είναι η αφοσίωση.

Αλλά υπάρχουν ακόμα υψηλότερα στάδια από την αφοσίωση. Η αφοσίωση είναι προετοιμασία. Η αφοσίωση είναι δρόμος. Μέσω των πνευματικών πρακτικών μας, μαθαίνουμε να γινόμαστε όλο και πιο αφοσιωμένοι. Για να γίνουμε πιο αφοσιωμένοι, πολλές ανεπτυγμένες συνήθειες συμβαίνουν στους νου μας. Ο συνειδητός νους και ο υποσυνείδητος νους, οι οποίοι είναι για πάντα διαμορφωμένοι, γίνονται αποδιαρθρωμένοι σε μια διαφορετική γραμμή σκέψης, και αυτή η σκέψη γίνεται αφοσιωτική.

Ένας ιερός δρόμος είναι δρόμος προσφοράς. Όταν είσαι αφοσιωμένος σε ένα άτομο, όπως είπα πριν, είμαι αφοσιωμένος σε εσένα. Θα ήμουν έτοιμος να δώσω τη ζωή μου για εσένα. Βρήκα στην αφοσίωσή μου ότι η ζωή μου δεν είναι ξεχωριστή. Δεν είναι χώρια από τη ζωή σου, αλλά μέρος της ζωής σου. Δίνοντας τη ζωή μου σε εσένα, απλώς ενώνω τη ζωή μου με τη ζωή σου χωρίς καμία απώλεια. Αυτό είναι η αφοσίωση.

Συνεχίζουμε αυτόν τον δρόμο μέσω των πνευματικών μας πρακτικών, όπου γινόμαστε αφοσιωμένοι στις συζύγους μας, στους συζύγους μας, στους γκουρού μας, ή οποιονδήποτε, στους φίλους μας, γινόμαστε αφοσιωμένοι. Ένας φίλος στην ανάγκη είναι φίλος αληθινά. Αυτό είναι μια πλάνη. Ο φίλος, αληθινά, πρέπει να είναι φίλος χωρίς καμία προϋπόθεση. Είσαι ακόμα φίλος ακόμα και αν ο φίλος έχει ανάγκη. Αυτό είναι η αφοσίωση, όπου συγχωνεύεσαι στα συναισθήματα και τα αισθήματα του φίλου σου, σωστά ή λάθος. Σ’ αγαπώ, όχι λόγω του τι είσαι. Σ’ αγαπώ γιατί η αγάπη σε αγαπάει, εγώ δεν σ’ αγαπώ.

Αυτή η αγάπη μέσα μου μπορεί να αναγνωρίσει και να δει την εγγενή αγάπη μέσα σου, όχι λόγω του τι έχεις ή δεν έχεις, ή του πόσο όμορφος, ωραίος, άσχημος, ό,τι και αν είναι. Αυτό δεν έχει σημασία. Σ’ αγαπώ λόγω της αγάπης μέσα μου, και οτιδήποτε μέσα μου,