ΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
Ο ύστατος σκοπός της ζωής δεν είναι μόνο να υπάρχουμε, αλλά να βρούμε την ύπαρξη. Φυσικά, η ύπαρξη έχει πολλά επίπεδα. Αυτό που ονομάζουμε ύπαρξη στο προσωπικό, σχετικό επίπεδο δεν είναι η αληθινή ύπαρξη. Υπάρχουμε μερικώς· μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της πραγματικής ύπαρξης εκδηλώνεται στην καθημερινή μας ζωή.
Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: δεν λειτουργούμε στην ολότητά μας, και όταν ένας άνθρωπος δεν λειτουργεί ολοκληρωμένα, δεν είναι πλήρης άνθρωπος. Και όλοι ξέρετε ότι τα ενενήντα εννέα σεντς δεν κάνουν ένα δολάριο.
Προσπαθούμε να βρούμε το νόημα της ζωής, αλλά η εύρεση του νοήματος δεν γίνεται μέσα σε ένα βράδυ· είναι μια προοδευτική διαδικασία. Το να βρεις την αληθινή ύπαρξη είναι μια διαδικασία, διότι η ίδια η ύπαρξη είναι διαδικασία. Μια διαδικασία με τόσους πολλούς παράγοντες που περιστρέφονται ο ένας γύρω από τον άλλον, αλληλοσυνδέονται και αλληλοαναμειγνύονται. Μέσα σε αυτό το μείγμα των πολλών στοιχείων που συνθέτουν τον άνθρωπο, κάποιος πρέπει να βρει το κεντρικό σημείο, το επίκεντρο. Και όταν βρεθεί το κέντρο του εαυτού σου, τότε μπορείς να πεις: «Εγώ είμαι αυτό που είμαι. Υπάρχω και είμαι η ύπαρξη.»
Το να βρεις την ολότητα του Εαυτού σου είναι το να βρεις τι είναι η ύπαρξη. Δεν είναι απλώς νοητική σύλληψη· είναι μια εμπειρία—η μεγαλύτερη εμπειρία που θα μπορούσε κάποιος να επιτύχει.
Πόσοι από εμάς μπορούν να πουν πραγματικά: «Εγώ είμαι ύπαρξη»; Όταν λες «Υπάρχω», είναι μόνο μια μορφή σκέψης που προέρχεται από το τσίττα, από το “κουτί μνήμης” του νου. Λόγω προηγούμενων εμπειριών και εντυπώσεων, το κουτί της μνήμης σου λέει ότι υπάρχεις. Και μετά, φυσικά, ο υποσυνείδητος νους στέλνει αυτά τα ερεθίσματα στον συνειδητό νου, λέγοντας: «Υπάρχω», και ο συνειδητός νους αρχίζει να αναλύει: «Υπάρχω;» Λες: «Υπάρχω γιατί έχω χέρια, πόδια, μάτια, αυτιά.» Αυτό σημαίνει για εσένα η ύπαρξη.
Επειδή κοιτάς το επιφανειακό επίπεδο, οι ανάγκες σου είναι οι πρωταρχικές σου ορμές: η ορμή του σεξ, η ορμή της τροφής και λίγες ακόμη που χρειάζονται για να διατηρηθεί η υποτιθέμενη ατομική σου ύπαρξη. Αυτά όλα είναι αποτέλεσμα του συνειδητού νου, του κουτιού μνήμης και του αναλυτικού μέρους του νου. Αυτό είναι το όριο της ψυχολογίας. Υπάρχει όμως κάτι πολύ πέρα από αυτό.
ΥΠΑΡΧΕΙΣ, ΑΡΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ
Ο Φρόιντ και ο Γιουνγκ μίλησαν για το ασυνείδητο. Πώς μπορεί να υπάρχει κάτι που λέγεται ασυνείδητο όταν τα πάντα είναι ύπαρξη, και η αληθινή ύπαρξη είναι ζωντανή, λειτουργεί και βρίσκεται σε διαρκή κίνηση; Πώς μπορεί λοιπόν να είναι «ασυνείδητο»; Εγώ βρίσκω συνειδητότητα ακόμη και σε μια πέτρα. Εκεί υπάρχει συνειδητότητα, ίσως σε χαμηλότερο επίπεδο, γιατί εκατομμύρια μόρια κινούνται μέσα της. Για μένα, αυτός ο καναπές είναι ζωντανός, και μπορώ να νιώσω τη ζωή μέσα του. Αυτή είναι η ύπαρξη—όταν μπορείς να νιώσεις και να βιώσεις τα πάντα στο σύμπαν μέσω ενός υψηλότερου επιπέδου του νου. Τότε μπορείς να πεις, «Υπάρχω»—και να εννοείς ότι υπάρχεις στην ολότητά σου.
Ο Ντεκάρτ είπε: «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω.» Εννοούσε ότι είμαστε προϊόν της σκέψης. Ποια είναι η αξία όμως μιας σκέψης που αλλάζει συνεχώς; Ο Ντεκάρτ έκανε λάθος. Εκείνος είπε: «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω.» Εγώ λέω: «Υπάρχω· άρα σκέφτομαι.»
Το «υπάρχω» προηγείται της σκέψης. Αν δεν ήσουν ήδη σε ολότητα, έστω και ανεκδήλωτη και μη αναγνωρισμένη, δεν θα μπορούσες να σκέφτεσαι.
Άρα: «Υπάρχω· επομένως σκέφτομαι.»
Αν ζούσα σύμφωνα με τον Ντεκάρτ, θα νόμιζα ότι η σκέψη δημιουργεί την ύπαρξη—που είναι ψευδές. Από πού προέρχεται η σκέψη; Υπάρχει μόνο μία Πηγή από την οποία όλα εκδηλώνονται: ο Εκδηλωτής. Κάθε σκέψη προέρχεται από Αυτόν, επειδή Εκείνος είναι ακλόνητος.
Η ΘΕΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ—ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ
Θα σας δώσω μια διαφορετική οπτική: παρ’ όλο που θεωρούμε τον Εκδηλωτή αμετάβλητο, στην πραγματικότητα αλλάζει—αλλά με έναν πολύ λεπτό τρόπο. Αυτό είναι επαναστατικό.
Στον ωκεανό βλέπετε τα κύματα—την επιφάνεια του νου, τις σκέψεις. Κάτω υπάρχει γαλήνη, αλλά ακόμα κι αυτή η γαλήνη έχει ρεύματα. Δεν υπάρχει απόλυτη ακινησία. Άρα και η Θεότητα αλλάζει, αλλά μόνο μέσα στον Εαυτό της, χωρίς να μετακινείται.
Εσείς όμως αλλάζετε συνεχώς σε πιο «χονδροειδές» επίπεδο. Για να εκτιμήσουμε την ύπαρξη στην αληθινή της αξία, πρέπει να προχωρήσουμε από το χονδροειδές στο πιο λεπτοφυές—αυτό που ονομάζουμε Θειότητα.
Αν η Θεότητα έμενε ακίνητη και αμετάβλητη, το σύμπαν δεν θα υπήρχε.
Η αλλαγή στη ζωή μας είναι προοδευτική—ένα βήμα τη φορά. Αλλά η αλλαγή της Θεότητας συμβαίνει μέσα στην ίδια, χωρίς κίνηση.
Και τότε: ποιο είναι το νόημα της δικής σου κίνησης; Από πού έρχεσαι και πού πηγαίνεις; Προς το πουθενά.
Στην πραγματικότητα, ο αληθινός σου Εαυτός δεν κινείται ποτέ.
Αυτό το δωμάτιο στο οποίο καθόμαστε δεν βρίσκεται τώρα στο ίδιο σημείο που ήταν πριν δύο λεπτά. Η Γη ταξιδεύει με εκατομμύρια μίλια την ώρα. Είμαστε ταξιδιώτες—προς τα πού; Προς τη σταθερότητα μέσα στην κίνηση.
ΑΝΑΨΕ ΤΟ ΦΩΣ
Ο σκοπός της σχετικής ύπαρξης είναι η παρατήρηση. Παρατηρείς χωρίς προκατάληψη. Κάτι είναι καλό· καλό. Κάτι δεν είναι τόσο καλό· δεν είναι τόσο καλό. Τι σημασία έχει για τον κόσμο;
Αλλά έχει τεράστια σημασία για εσένα.
Η ζωή φέρνει σε εσένα μόνο ό,τι έχεις εσύ ήδη διαμορφώσει μέσα σου. Κάθε εμπειρία προέρχεται από τις δικές σου νοητικές διαμορφώσεις.
Αν έβλεπα μπροστά μου μια όμορφη γυμνή γυναίκα, θα έλεγα:
«Θεέ μου, κοίτα τη δόξα Σου· κοίτα το κάλλος που δημιούργησες.»
Άλλος άνθρωπος, βλέποντας την ίδια γυναίκα, θα είχε σκέψεις γεμάτες επιθυμία.
Ίδιο ερέθισμα—διαφορετική συνειδητότητα.
Όταν είναι σκοτεινά, ανάβεις το φως. Αυτό σημαίνει ότι διώχνεις το σκοτάδι από το κουτί μνήμης μέσω της επίγνωσης. Όσο βαθύτερη η επίγνωση, τόσο περισσότερο φως.
Ο ένας άνθρωπος λειτουργεί από το σώμα και τα βασικά ένστικτα. Ο άλλος λειτουργεί από το ανώτερο επίπεδο του νου—το Υπερσυνείδητο.
Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Ο ΝΟΥ
Ο κόσμος ξέρει τόσο λίγα για τον νου. Ακόμα λιγότερα για τον εγκέφαλο.
Ο εγκέφαλος έχει 12 δισεκατομμύρια κύτταρα, κι εμείς χρησιμοποιούμε μόνο το ένα εκατομμυριοστό.
Ο εγκέφαλος δεν σκέφτεται. Ο νους σκέφτεται.
Ο εγκέφαλος είναι απλώς το ραδιόφωνο. Αν τον συντονίσεις, λαμβάνει εκπομπές.
Με την πνευματική πρακτική ανοίγουν περισσότερα κύτταρα, περνά περισσότερη επίγνωση, και τότε αυξάνει η συνειδητότητα. Μέχρι να φτάσεις στην ολότητα της επίγνωσης, δεν έχεις το δικαίωμα να πεις «Υπάρχω».
Υπάρχουμε, ναι, αλλά όχι ολικά. Χρειαζόμαστε κάθε μορφή υποστήριξης για να διατηρήσουμε τη σχετική μας ύπαρξη.
Το να βρεις την ολότητα του Εαυτού σου είναι να βρεις την ίδια την ύπαρξη. Δεν είναι σκέψη· είναι εμπειρία—η μεγαλύτερη εμπειρία που μπορεί να υπάρξει.
Κάποιοι την επιτυγχάνουν σε μία ζωή· άλλοι σε εκατοντάδες.
Εξαρτάται από την προσπάθεια.
Στην αρχή μοιάζει με προσπάθεια· μετά γίνεται αβίαστο, γιατί η λεπτότερη δράση παράγεται μέσα στην αδράνεια.
Δεν ενεργείς—και όμως τα πράγματα συμβαίνουν.
~ Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι, Σατσανγκ ΗΠΑ 1984 – 33
