Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής; Για να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση, θα συνεπαγόταν μια άλλη ερώτηση εντός της ερώτησης, ότι η ζωή μπορεί να είναι χωρίς σκοπό. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθούμε να βρούμε σκοπό στην ανούσια ζωή. Η ανυπαρξία της ζωής γίνεται κάτι.
Ποιος κάνει τη ζωή κάτι; Εμείς, με τις νοητικές περιπλανήσεις μας που προσθέτουν σημασία στη ζωή, στη ζωή και στην ύπαρξη. Εκεί βρίσκεται ο σκοπός της ανυπαρξίας. Χωρίς σκοπό, δεν μπορείς να υπάρξεις, όμως η ύπαρξη από μόνη της, στο «είναι» της, δεν έχει καμία προσποίηση για σκοπό.
Ο σκοπός προστίθεται σε όλα όσα κάνουμε από μόνοι μας, και τότε μπλέκουμε προσπαθώντας να βρούμε υπερβολικό σκοπό σε αυτό. Οι μικρές σκέψεις και οι σκέψεις μας κάνουν έναν σκοπό από το τίποτα.
Σύμφωνα με τις φαντασιώσεις ή τη φαντασία κάποιου, ο σημαντικότερος σκοπός είναι να φτάσουμε στον στόχο. Αλλά τότε, επίσης, αναρωτηθείτε κάτι: Που πρέπει να πάτε; Διότι έχετε φτάσει εκεί – είστε εκεί – είστε η συνολική ύπαρξη όλων.
Αν λέγατε, “Πρέπει να συνειδητοποιήσω ότι είμαι όλη η ύπαρξη,” τότε ο σκοπός εξαφανίζεται. Τότε δεν υπάρχει σκοπός στη ζωή γιατί είστε όλα. Αλλά όταν βρείτε την ανεπάρκεια μέσα σας λέγοντας, “Έχω έναν στόχο να φτάσω,” τότε εμπλέκεστε στο στοιχείο του σκοπού, το οποίο είναι να προσθέσετε την ανυπαρξία στον σκοπό.
Έτσι, κυνηγάμε τα ουράνια τόξα, δεν είναι έτσι; Και όμως, το ουράνιο τόξο είναι τόσο όμορφο, με όλα τα επτά χρώματα του που αρχίζουν από το πουθενά και καταλήγουν στο πουθενά. Ωστόσο, φαινομενικά ή μέσα στις σκέψεις σας, νομίζετε ότι υπάρχει μια χρυσή κατσαρόλα εκεί, όπου δεν υπάρχει καθόλου χρυσή κατσαρόλα, γιατί το ουράνιο τόξο φαίνεται μόνο μέσω του πρίσματος του νου σας, γιατί δεν υπάρχει. Έτσι, αυτοί που νομίζουν ότι η ζωή έχει σκοπό, κυνηγούν ουράνια τόξα.
Αλλά πίσω από όλα αυτά υπάρχει εκείνο το λευκό φως, και μέσω του πρίσματος εκείνου του φωτός βλέπουμε όλα τα διάφορα χρώματα από τα οποία αποτελείται η ζωή.
Που πάμε; Από την ανυπαρξία στον σκοπό και ξανά πίσω στην ανυπαρξία. Αυτός είναι ο κύκλος. Παρ’ όλα αυτά, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να υπάρξω αν δεν μπορούσα να κρατήσω τον Σουτζάι στην αγκαλιά μου, τη μητέρα ή τους αγαπημένους μου εδώ. Να τους κρατάω τόσο κοντά στην καρδιά μου και να τους κάνω να νιώσουν τον παλμό που χτυπά μέσα μου, και ταυτόχρονα να συγχωνεύομαι με τον παλμό των καρδιών τους έτσι ώστε να υπάρχει εκείνη η όμορφη ενότητα στην οποία θα ρέω και θα ρέω και θα ρέω και θα εκφράζω την θεία αγάπη.
Όπως κάποιοι από εσάς θα εκφράζατε την πληρότητά σας όταν μαγειρεύετε ένα πιάτο για να το προσφέρετε στον εαυτό σας και στον γκουρού σας, ποιον τρέφετε; Τρέφετε τη θεϊκότητα. Δεν τρέφετε κανέναν άλλον, κανέναν άλλον. Έτσι, εσείς είστε αυτός που είστε η διατροφή της ενσάρκωσης της θεϊκότητας.
Αν και Κύριε, ο συντηρητής μπορεί να Είσαι, θυμήσου το, ότι Εγώ σε συντηρώ. Έτσι, που είναι το πρόβλημα του συντηρητή και της συντήρησης; Και μετά λιώνεις σε αυτήν την ομορφιά, επιπλέεις και δεν νοιάζεσαι πού είσαι. Διότι όλη η ύπαρξη όλων των ωκεανών και του τεράστιου μπλε ουρανού, του κυματιστού γρασιδιού, των δέντρων και των λουλουδιών, όλα σε συντηρούν. Κοίτα αυτά τα δέντρα εκεί έξω. Απορροφούν όλο το διοξείδιο του άνθρακα και όλα τα δηλητήρια που εκπνέεις. Στη διάρκεια αυτής της αναπνοής, θυσιάζουν τον εαυτό τους παίρνοντας το διοξείδιο του άνθρακα και εκλύοντας από τον εαυτό τους το οξυγόνο που σε κάνει να ζεις.
Που είναι η διαφορά; Δεν υπάρχει διαφορά σε τίποτα. Υπάρχει πάντα μια εξάρτηση από το ένα στο άλλο. Όλα όσα φαινομενικά δεν έχουν νόημα γίνονται σημαντικά για εμάς επειδή είμαστε μπλεγμένοι στην ανούσια ζωή και, ταυτόχρονα, στη σημαντικότητα.
… Γκουρουραζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσανγκ ΗΠΑ 1987 – 02
