ΤΥΦΛΩΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ
Όταν βρίσκεσαι πολύ κοντά σε ένα έντονο φως, τυφλώνεσαι, αλλά αυτοί που είναι μακριά, από όπου το φως δεν είναι τόσο κοντά, μπορούν να βλέπουν. Επομένως, ένας αληθινός προφήτης δεν αναγνωρίζεται ποτέ στην εποχή του ή στη χώρα του.
Όλοι αυτοί οι σοφοί, αυτοί οι μεγάλοι άνθρωποι, αυτοί οι μεγάλοι δάσκαλοι, περνούν από αυτό. Μόνο μετά, όταν η λάμψη του φωτός δεν είναι εκεί, πρόσωπο με πρόσωπο. Τότε η τύφλωση φεύγει, και τότε οι μαθητές μπορούν να δουν. Μπορούν πραγματικά να δουν με το εσωτερικό μάτι ότι “Θεέ μου, ήμουν με τον Θεό και δεν το ήξερα.”
Περνάμε από αυτήν την εμπειρία κάθε μέρα σε καθημερινά πράγματα. Στα καθημερινά πράγματα, περνάμε από αυτήν την εμπειρία. Κάθε μέρα αποτυγχάνουμε να αναγνωρίσουμε. Ακόμη και οι δάσκαλοί μας, όταν ήμασταν στο σχολείο, κανείς από εμάς δεν μας άρεσαν οι δάσκαλοι. Λέγαμε: «Α, αυτός είναι έτσι κι έτσι. Με πιέζει πολύ, ή με χτύπησε ή τούτο ή εκείνο». Μόνο αργότερα, όταν μεγαλώσαμε, λέμε: «Αχ, ξέρεις τι με δίδαξε αυτός ο άνθρωπος, ήταν τόσο σπουδαίο».
Θυμάμαι όταν ήμουν μαθητής. Το σχολείο τελείωνε στις δύο και μισή. Νομίζω ότι ήταν εκείνη την ώρα. Την ώρα του τετάρτου, όλα τα βιβλία και τα στυλό αποθηκεύονταν. Καθόταν στο γραφείο του, έβαζε τα πόδια του πάνω σε μια από τις καρέκλες μπροστά του και μετά μιλούσε. Μιλούσε για διάφορα πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με τα μαθήματα. Μιλούσε για αστρονομία. Μιλούσε για τη φυσική. Μιλούσε για τη φυσική και τις γραφές. Συνεχώς μιλούσε γι’ αυτό, γι’ εκείνο και το άλλο, και οι περισσότεροι από εμάς σκεφτόμασταν, γιατί δεν μας αφήνει να πάμε σπίτι αντί να ακούσουμε όλη αυτή την ανοησία; Αλλά αργότερα, πόσο με βοήθησε αυτό. Ξύπνησε την περιέργειά μου για να μάθω περισσότερα για αυτά τα πράγματα που τότε φαίνονταν τόσο ασήμαντα, αδιάφορα και άσχετα.
ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Τη στιγμή αυτή, μπορεί να μην γνωρίζουμε την αξία του δασκάλου, και αυτό μπορεί να είναι αρκετά φυσικό. Για να γνωρίσουν οι μαθητές την αξία του δασκάλου, για να γνωρίσουν τον Χριστό, πρέπει να είναι πολύ στενά αναπτυγμένοι. Πρέπει να βρίσκονται πολύ κοντά στο στάδιο της Χριστότητας. Μόνο τότε θα τον αναγνωρίσουν; Αλλά τότε, ποιο είναι το νόημα να έχει ο Χριστός κοντά του ανθρώπους που είναι οι ίδιοι Χριστοί; Δεν θα εξυπηρετούσε κανένα σκοπό. Πρέπει να έχει αυτούς που λείπει η κατανόηση, και καθώς συνεχίζουν να κατανοούν, καθώς αυξάνεται η συνείδησή τους, θα είναι σε θέση να μοιραστούν τη συνείδηση που έχει αναπτυχθεί μέσα τους. Έτσι διαδίδονται οι διδασκαλίες από γενιά σε γενιά. Διαφορετικά, είναι απλώς μια συνηθισμένη δουλειά.
Διαφορετικά, είναι απλώς καθάρισμα δρόμων, κατασκευή καρεκλών και τραπεζιών ή επισκευή σωλήνων. Είναι απλώς μια δουλειά. Η πραγματική διδασκαλία πάντα συνοδεύεται από τη μοιρασιά, τη μοιρασιά της αφύπνισης μέσα μας. Αυτή είναι η αληθινή διδασκαλία.
Οι μαθητές του Ιησού ποτέ δεν είχαν αυτή την αφύπνιση. Μόνο αργότερα, όταν συνέβη η αφύπνιση, άρχισαν να τη μοιράζονται. Πολύ από αυτό έχει παραμορφωθεί και πολύ έχει χαθεί, αλλά έτσι γνωρίζουμε σήμερα, σε κάποια μορφή ή άλλη, τι είναι ο Χριστιανισμός και τι είναι η συνείδηση. Αλλά κάνουμε το λάθος να δίνουμε περισσότερη προσοχή στον Ιησού παρά στον Χριστό. Αυτό το λάθος κάνουμε σήμερα λόγω της έλλειψης συνείδησης. Εμείς, επίσης, είμαστε οι μαθητές της Χριστότητας, αλλά αποτυγχάνουμε να αναγνωρίσουμε αυτή τη συνείδηση και βλέπουμε μόνο τον άνθρωπο, τον Ιησού, τη μορφή.
Για να γίνεις αληθινός δάσκαλος, πρέπει να μοιραστείς τη συνείδηση που αναπτύσσεται μέσα σου, και αυτό παίρνει χρόνο. Όταν ο Ιησούς αποχώρησε από το σώμα του, τότε μόνο αναγνωρίστηκε. Ήταν ο πιο περιφρονημένος άνθρωπος στη γη. Όλοι τον μισούσαν: οι άρχοντες, οι άνθρωποί του, οι γραμματείς, οι Φαρισαίοι και οι Σανχεντρίν. Γιατί όλοι τον έβλεπαν από διαφορετική οπτική. Οι άρχοντες πίστευαν ότι ήταν επαναστάτης και ότι θα ανατρέψει τους Ρωμαίους. Οι ιερείς πίστευαν ότι θα καταστρέψει την εκκλησία, ότι θα χάσουν τις δουλειές τους και ότι θα χάσουν κάθε έλεγχο πάνω στον κόσμο. Οι άνθρωποι τον έβλεπαν σύμφωνα με την κατανόησή τους.
ΜΟΝΟ Η ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΗΞΕΡΕ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ
Ένα άτομο ήξερε ποιος ήταν ο Ιησούς και δεν μιλήθηκε για αυτό σε καλή διάσταση, και αυτό ήταν η Μαρία Μαγδαληνή. Ήξερε ποιος ήταν ο Ιησούς. Ήταν το μόνο άτομο εκείνη την εποχή που ήξερε τι ήταν ο Ιησούς. Βοήθησε πλήθη ανθρώπων με όλα τα προβλήματά τους. Παρ’ όλα αυτά, όλοι τον εγκατέλειψαν. Όλοι τον εγκατέλειψαν. Άνθρωποι που είχαν τις πιο απίστευτες εμπειρίες μαζί του, τις καλύτερες εμπειρίες, πού ήταν όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με όλα τα προβλήματα του ναού και του αυτοκράτορα; Πού ήταν τότε; Δεν υπήρχαν πουθενά και όταν οι άρχοντες, επειδή ήταν τόσο αβέβαιοι για τον εαυτό τους, χρησιμοποίησαν το τέχνασμα αν έπρεπε να σταυρωθεί ή όχι, ψήφισαν υπέρ της σταύρωσής του. Ο άνθρωπος που τους ωφέλησε τόσο πολύ. Είπαν: «Ναι, κάτω με αυτόν». Και εκείνη η φωνή, εκείνος ο ήχος, βρυχούταν στις αυλές. Οι άνθρωποι που τον ωφέλησαν.
ΓΙΑ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΤΕΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Έτσι λειτουργεί. Γιατί τα καλά έργα πάντοτε ξεχνιούνται. Ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τόσα πολλά για σένα· ο φίλος σου μπορεί να κάνει τόσα πολλά για σένα για πολλά χρόνια. Σου στήνει επιχείρηση, σε εγκαθιστά, ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά μια μέρα, τσακώνεσαι μαζί του ή ανταλλάσσεις σκληρές κουβέντες και όλα τα καλά που έγιναν μέχρι τότε ξεχνιούνται. Το μόνο που θυμάται κανείς και διαλύει τη φιλία είναι αυτός ο μικρός καυγάς. Αυτό είναι έλλειψη συνείδησης. Διότι το να μην μπορείς να πάρεις το σύνολο με μια ματιά, αυτά τα πράγματα συμβαίνουν. Και αυτό είναι που διδάσκουμε: να ξεδιπλωθούμε. Να ξεδιπλώσουμε τη δική μας εγγενή συνείδηση έτσι ώστε να μην υπάρχει εχθρός και φίλος. Διότι ο φίλος μπορεί αύριο να γίνει εχθρός, και ο εχθρός μπορεί να γίνει φίλος. Αλλά υπάρχει μόνο αυτή η επικοινωνία από Καρδιά σε Καρδιά, με όλες τις τραχύτητες, τις αρετές και τις κακίες της. Παρ’ όλα αυτά, η επικοινωνία υπάρχει και αυτή η επικοινωνία είναι η Αγάπη.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Satsang ΗΠΑ 1981 – 24
