ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΙΕΣΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ;
Γιατί περιπλανιέσαι στη ζωή; Γιατί πρέπει το καράβι σου να παρασύρεται χωρίς πηδάλιο; Έχεις το πηδάλιο, αλλά σύνδεσέ το ή βίδωσέ το πάνω στο καράβι σου, και τότε καθοδηγείς το σκάφος. Δεν υπάρχει πια περιπλάνηση στη ζωή, αλλά ένα προγραμματισμένο ταξίδι. Με τον προγραμματισμό δεν εννοώ λεπτομέρειες που πρέπει να δουλευτούν με ακρίβεια· αρκεί να έχεις μια συνολική εικόνα, όπως ο καλλιτέχνης που ζωγραφίζει. Έχει μια γενική εικόνα στο νου του, αλλά καθώς κινεί το πινέλο του, η εικόνα αλλάζει και μπορεί να καταλήξει σε κάτι διαφορετικό από την αρχική του σύλληψη. Ή όπως ο ποιητής που ξεκινά με μια μικρή σκέψη στο μυαλό του, και από αυτή τη μία σκέψη πορεύεται και φτάνει σε άλλες διαστάσεις, γιατί ο δημιουργός πάει πέρα από το συνειδητό νου. Πηγαίνοντας σε ένα ανώτερο επίπεδο του νου του, συγχρονίζεται με αυτό που ονομάζουμε καθολικό νου. Όλες οι σκέψεις υπάρχουν γύρω μας, έτοιμες για να συντονιστούμε και να τις λάβουμε. Όπως λέει το ρητό, «δεν υπάρχει τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο», και είναι αλήθεια. Ο ποιητής, ο καλλιτέχνης ή ο μουσικός απλώς αντλούν από ό,τι ήδη υπάρχει. Έπειτα το φέρνουν στο συνειδητό επίπεδο του νου τους και, επηρεασμένοι από τις εντυπώσεις, τις εμπειρίες και τις αναστολές τους, το ερμηνεύουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
ΤΟ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ ΕΙΝΑΙ… ΑΝΑΣΤΟΛΗ
Οι άνθρωποι ανησυχούν υπερβολικά για τις αναστολές. Μα το να ανησυχείς για τις αναστολές είναι από μόνο του αναστολή. Γιατί να ανησυχείς; Όσο περισσότερο τις αναμασάς, τόσο πιο βαθιά ριζώνουν στο υποσυνείδητο.
Φυσικά, εσύ —όπως όλοι— επηρεάζεσαι από το περιβάλλον και τις συμβάσεις. Μα γιατί να επιτρέπεις στις συμβάσεις να σε κυβερνούν; Να είσαι ασυμβίβαστος. Όχι να τρέχεις γυμνός στην Oxford Street, αλλά να αφήνεις τη ζωή να γίνει σαν ποίημα: ελεύθερη στην έκφραση, αλλά με ρυθμό. Αν παρατηρήσεις τον ρυθμό της ζωής —τα διάφορα όρια μέσα στα οποία γεννιέσαι— τότε μπορείς να παίξεις το παιχνίδι της ζωής μέσα σε αυτά τα όρια. Σαν το γήπεδο ποδοσφαίρου: τόσα μέτρα μήκος, τόσα πλάτος· αν η μπάλα βγει έξω, είναι εκτός. Αυτά είναι τα όρια. Αλλά μην αφήσεις τις συμβάσεις να κάνουν εσένα… την μπάλα. Αυτό είναι το νόημα.
Μέσα στο γήπεδο παίξε το παιχνίδι σου ελεύθερα —όχι για να νικήσεις ή να χάσεις. Τι είναι η νίκη και τι η ήττα; Βάζεις τρία γκολ και η άλλη ομάδα δύο. Και λοιπόν; Παίξε το παιχνίδι της ζωής. Τι θα κάνεις, άλλωστε, με τις νίκες; Γεννιέσαι γυμνός, φεύγεις γυμνός· ό,τι υπάρχει ενδιάμεσα είναι δώρο. Απόλαυσέ το.
ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ, ΖΗΣΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ
Ξεκίνα να απολαμβάνεις το δώρο της ζωής. Έτσι δεν θα υπάρχει χώρος για αναστολές, γιατί οι αναστολές και οι απωθήσεις δημιουργούν όρια — και αυτά τα όρια βρίσκονται μέσα στον μικρό συνειδητό νου. Νομίζεις ότι αυτός ο μικρός νους σκέφτεται; Ή μήπως απλώς παρασύρεται από παλιές εντυπώσεις και εξωτερικές συνθήκες;
Πόσες σκέψεις του ανθρώπου είναι πραγματικά πρωτότυπες; Αν ήταν, θα ήταν δημιουργικές, και η δημιουργικότητα δεν γνωρίζει αναστολές. Έτσι, χρησιμοποιούμε αυτό το δώρο —το νου— ως εμπόδιο, αλλά μπορεί να γίνει εργαλείο. Αρκεί λίγες φορές την ημέρα να παρατηρείς τις σκέψεις σου. Αν το κάνεις, θα εκπλαγείς: «Τι σκεφτόμουν τα τελευταία πέντε λεπτά;» Θα δεις πως είναι σαβούρα· ασήμαντα, παλιά, χωρίς αξία.
Η καλύτερη μέθοδος για να εξαλειφθούν οι αναστολές είναι να ζεις στο παρόν. Πώς; Για αρχή, έξι φορές την ημέρα ρώτα: «Τι σκεφτόμουν πριν δύο λεπτά;» Αυτό θα γίνει συνήθεια αυτοανάλυσης. Και όταν οι αναστολές χαθούν, ζεις τη στιγμή. Γιατί οι αναστολές είναι του παρελθόντος. Και, όπως ξέρετε, διαλογισμός, γκουρουσάκτι, πραναγιάμα βοηθούν πολύ — απομακρύνουν το νου.
ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗ ΡΟΗ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ
Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να αναφερθώ σε αυτά, αλλά μιλάμε για αναστολές — και αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες.
Μέσα από επιστημονική έρευνα, ανακαλύψαμε πως το σαράντα τοις εκατό των γυναικών στον κόσμο είναι ψυχρές και το τριάντα οκτώ κόμμα σαράντα πέντε (αν θυμάμαι καλά—ας πούμε τριάντα οκτώ) των ανδρών σε κάποια φάση γίνονται ανήμποροι σεξουαλικά.
Αυτό είναι το πιο μεγάλο θέμα στη ζωή των ανθρώπων, γιατί είναι η ισχυρότερη ορμή. Και όσο το σκέφτονται, τόσο χειροτερεύει.
Μπορώ να σας πω ότι κανένας άντρας στον κόσμο δεν είναι πραγματικά ανήμπορος — ούτε στα εβδομήντα του.
Αλλά το να το σκέφτεται συνεχώς, είναι αυτό που τον κάνει να αισθάνεται ανήμπορος. Γιατί να το αναμασά λοιπόν;
Ένας άντρας ήρθε και με ρώτησε:
«Γκουρούτζι, τι να κάνω;»
Και του είπα:
«Δοκίμασε αυτό: Στην αρχή της ερωτικής επαφής με τη γυναίκα σου, κάνε λίγη Γκουρουσάκτι. Τράβηξε δύναμη από τη Χάρη. Κάνε λίγη Πραναγιάμα — δεν χρειάζεται να το ξέρει. Μπορείς να κάνεις Πραναγιάμα ακόμη και ενώ τη φιλάς. Ναι, μπορείς.»
Παρεκκλίνω λίγο τώρα, αλλά οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να φιλήσουν. Ξέρουν μόνο τη μία όψη: τα χείλη που αγγίζουν χείλη.
Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα φιλί.
Έχεις δοκιμάσει ποτέ πρανα-φιλί;
Είναι όταν είσαι πολύ κοντά με τον σύντροφό σου και ανταλλάσσετε την αναπνοή σας.
Όταν αυτή εκπνέει, εσύ εισπνέεις· όταν εσύ εκπνέεις, εκείνη εισπνέει.
Αναπτύσσεται ένας υπέροχος ρυθμός μεταξύ δύο εραστών. Δοκίμασέ το.
Δύο πράγματα συμβαίνουν:
- Δημιουργείται ένας όμορφος ρυθμός.
- Και διαστέλλοντας αυτό τον ρυθμό, και οι δύο ξεχνάτε τον εαυτό σας.
Του τα είπα αυτά:
«Οι αναστολές σου και η αδυναμία σου οφείλονται στο ότι φέρνεις το πρόβλημα στη συνειδητότητα την ώρα της αγκαλιάς.
Αλλά μέσα στον ρυθμό, οι σκέψεις εξαφανίζονται. Είσαι μέσα στη ροή. Και όταν είσαι στη ροή, πού υπάρχει χώρος για αναστολές;»
Φυσικά, απαιτεί λίγη εξάσκηση.
Και, όπως ξέρετε, είμαι πρακτικός άνθρωπος: μπορώ να πάρω τις υψηλότερες φιλοσοφίες και να τις κατεβάσω σε καθημερινό επίπεδο.
Ποτέ δεν θα υποσχεθώ σε κάποιον:
«Θα σου δείξω τον Θεό.»
Αλλά μπορώ να υποσχεθώ:
«Ξέρω πώς να σε κάνω πιο ευτυχισμένο και να σε βάλω στον δρόμο προς τον Θεό — αλλά πρέπει να περπατήσεις μόνος σου. Εγώ θα είμαι πίσω σου με το μαστίγιο καμιά φορά για να σε σπρώχνω.»
ΟΙ ΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ
Οι αναστολές μπορούν να προκαλέσουν τα πιο όμορφα αλλά και τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή.
Δημιουργούν φοβίες —αναίτιες, περιττές.
Δημιουργούν αβάσιμους φόβους.
Και τελικά, τι υπάρχει για να φοβόμαστε;
Τίποτα.
Ο φόβος βρίσκεται στο μυαλό.
Όταν μεγαλώνεις, φοβάσαι τον θάνατο.
Όταν είσαι νέος, φοβάσαι μην χάσεις τη δουλειά σου.
Φοβάσαι μην χάσεις τον αγαπημένο σου.
Γιατί;
Γιατί να μην έχεις τη στάση:
«Και λοιπόν; Στο κάτω κάτω, κάποτε θα πεθάνω. Τι σημασία έχει αν είναι σήμερα, αύριο, του χρόνου ή σε δέκα χρόνια;
Θα χάσω τη δουλειά μου; Και λοιπόν; Έχω αρκετή αυτοπεποίθηση για να βρω άλλη. Μόνο ο τεμπέλης δεν βρίσκει δουλειά.»
Ναι, υπάρχει ύφεση. Το ξέρουμε.
Αλλά οι ευκαιρίες δημιουργούνται.
Παράδειγμα:
Τρεις άνθρωποι περιμένουν για την ίδια συνέντευξη. Ποιος θα πάρει τη δουλειά;
Ο άνθρωπος που εκπέμπει αυτοπεποίθηση.
Εκείνος που με το μυαλό του λέει:
«Η δουλειά είναι δική μου, και εσύ —κύριε διευθυντά— θα μου τη δώσεις.»
Αν η σκέψη είναι αρκετά ισχυρή, θα γίνει.
Ο άλλος, πιο καταρτισμένος ίσως, σκέφτεται:
«Δεν νομίζω ότι μπορώ. Δεν είμαι αρκετά καλός.»
Και πάει με αρνητικότητα. Πώς θα την πάρει;
ΞΕΠΕΡΝΑΜΕ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ
Το ίδιο ισχύει και για τις αναστολές.
Χθες το βράδυ πήρα συνέντευξη από έναν νεαρό ηθοποιό της παράστασης «Η Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ.
Και του είπα:
«Αυτή θα είναι η καλύτερη σκηνοθεσία σου.»
Και θα είναι.
Πλησίασε τη ζωή.
Ξέχνα τις αναστολές και τις εντυπώσεις που καθορίζουν κομμάτια της ζωής σου.
Μπορούμε να τα ξεπεράσουμε όλα με τη σωστή στάση.
Ζήτα ό,τι θέλεις από τη ζωή.
Και μπορείς να το έχεις.
Αρκεί οι απαιτήσεις σου να μην είναι παράλογες.
Ξέχνα τις αναστολές και τις απωθήσεις.
Τις ξεπερνάμε με τις πράξεις μας και με τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΘΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ
Αν κάτι δεν πάει καλά, μην λες:
«Α, είναι από παλιό σαμσκάρα· δεν μπορώ»
και να τα παρατάς.
Όχι.
Ξέρεις την ιστορία της αράχνης:
Ανέβαινε, έπεφτε, ξανά ανέβαινε.
Δεν τα παράτησε.
Ή ο Έντισον:
Απέτυχε 9.999 φορές πριν φτιάξει τον λαμπτήρα.
Στην 10.000ή τα κατάφερε.
Τα πάντα μπορείς να πετύχεις αν έχεις τη σωστή στάση.
Ανάμεσά μας υπάρχει και ένας πολύ νέος άντρας, εκατομμυριούχος.
Απλώς είχε φιλοδοξία και χρησιμοποίησε λίγο το μυαλό του.
Καθόταν, σκεφτόταν… έπαιρνε το τηλέφωνό του και μιλούσε με Τόκιο, Χαβάη, Νέα Υόρκη…
Και έγινε.
ΞΕΧΑΣΕ ΤΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ — ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΣ
Όλα αρχίζουν με μία σκέψη.
Όταν έρχεται αρνητική σκέψη, πες:
«Σταμάτα.»
Πες το στο μυαλό σου.
Και άλλαξε δραστηριότητα: ένα μάντρα, λίγο Πραναγιάμα, οτιδήποτε.
Παράδειγμα:
Ένας νέος στη Νότια Αφρική ήθελε να ανοίξει μικρό μαγαζί, αλλά οι άδειες αργούσαν μήνες.
Μου είπε: «Τι να κάνω;»
Και του είπα:
«Ξεκίνα χωρίς άδεια. Το χειρότερο είναι να πληρώσεις πρόστιμο δέκα ραντ.
Στο μεταξύ θα έχεις βγάλει χιλιάδες.
Και παράλληλα κάνε αίτηση.»
Όταν ήρθε η άδεια, το μαγαζί του ήδη λειτουργούσε τέλεια.
Και αυτός έτρεχε στην τράπεζα χαμογελαστός.
Χρειάζονται:
θάρρος,
φιλοδοξία,
αποφασιστικότητα,
καυστική επιθυμία για επιτυχία,
επιμονή.
Η σκληρή δουλειά έρχεται από μόνη της.
Ξέχασε τις αναστολές και θα πετύχεις.
Σου λέω την ιστορία της δικής μου ζωής.
Ξέρεις τι σημαίνει η λέξη «goodbye»;
Σημαίνει: God be with you — Ο Θεός να είναι μαζί σου.
Ο Θεός να σε ευλογεί.
Πρόσεχε.
Αλλά όχι υπερβολικά — γιατί όταν γίνεσαι πολύ σοβαρός, το φίδι των αναστολών σηκώνει το κεφάλι του.
ΤΕΛΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ
(Απόσπασμα από Gururaj Ananda Yogi – Satsang: UK 1983-21)
