ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ;
Να συγχωρήσουμε και να ξεχάσουμε; Και πρέπει άραγε να προσεγγίσουμε αθώα το άτομο που μας έχει αδικήσει;
Είναι τόσο εύκολο να συγχωρήσουμε, γιατί μετά από μια πράξη που έχει ήδη γίνει και όταν κάποιος συλλογίζεται αυτή την πράξη που έχει ολοκληρωθεί, κάτι μέσα μας αναδεύεται. Διότι μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει αυτή η δύναμη της καλοσύνης. Όμως τις περισσότερες φορές αυτή η δύναμη της καλοσύνης μπορεί να επισκιαστεί από τις εμπειρίες της ζωής, ιδιαίτερα από τις πικρές εμπειρίες.
Αλλά γιατί κάποιος συγχωρεί ή θέλει να συγχωρήσει; Γιατί η πράξη που διαπράχθηκε εις βάρος μας μπορεί να είναι τόσο φορτισμένη συναισθηματικά, ώστε ο νους να μένει κολλημένος στο πρόβλημα. Και όταν ο νους ασχολείται διαρκώς με το ζήτημα, μας οδηγεί σε βαθύτερες εσοχές του νου. Και κάποιος καταλήγει: «Γιατί να κρατώ αυτό στην καρδιά μου; Τι όφελος δίνει σε μένα ή στον άλλον; Το καλύτερο είναι να συγχωρήσω».
Συγχώρα. Αυτή είναι μία από τις εντολές που διδάσκουν όλες οι θεολογίες του κόσμου. Αλλά εκεί δεν βρίσκεται το πρόβλημα. Το να συγχωρήσεις είναι εύκολο· το πραγματικό πρόβλημα είναι να ξεχάσεις. Μπορείς να συγχωρήσεις, αλλά είναι πολύ δύσκολο να ξεχάσεις.
Ποιοι είναι οι μηχανισμοί της λήθης; Ο ανθρώπινος νους έχει διαμορφωθεί μέσω όλων των εμπειριών της ζωής, και το παρόν ενισχύει τις εντυπώσεις που αποκτήθηκαν από αυτές τις εμπειρίες. Όταν αυτό ενισχύεται, δεν επανέρχεται μόνο η τωρινή εμπειρία, αλλά και όλες οι παρόμοιες εμπειρίες που είχαμε. Όταν αυτές συσσωρεύονται μέσα στο νου, γίνεται πολύ δύσκολο να ξεχάσουμε.
Δεν είναι η θεία Μαίρη που μας είπε μια κακή κουβέντα το πρόβλημα στο να ξεχάσουμε· αν ήταν μόνο αυτό, τότε θα ήταν εύκολο. Αλλά επειδή η θεία Μαίρη είπε κάτι που μας πλήγωσε, αυτόματα συνδέεται με παλιές εμπειρίες αυτής ή άλλων ζωών, αν πιστεύετε σε αυτό, και έτσι ξυπνούν οι μνήμες. Μπορεί να μην είστε συνειδητά ενήμεροι για αυτές τις εμπειρίες, διότι βρίσκονται βαθιά μέσα στα στρώματα του υποσυνείδητου νου. Αλλά κάθε γεγονός στο οποίο προσκολληθήκατε έχει το αποτέλεσμα ότι συνδέεται με προηγούμενες εμπειρίες ομοειδούς φύσης. Έτσι, βάζετε μέσα μια ουγγιά και λαμβάνετε πεντακόσια κιλά βάρους. Αυτό γίνεται φορτίο όταν προσπαθείτε να ξεχάσετε.
Ποια είναι λοιπόν η λύση; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα: πώς μπορούμε να ξεχάσουμε; Διότι η σκέψη που έχει ενεργοποιηθεί είναι τόσο ισχυρή που ο σπόρος, φυτεμένος βαθιά στο υποσυνείδητο, ανεβαίνει στο συνειδητό, και το συνειδητό μεταφράζει ό,τι βρίσκεται στο υποσυνείδητο.
Το υποσυνείδητο είναι η αποθήκη των μνημών. Όλες οι εμπειρίες που αποκτήσατε μέσα σε πολλές ζωές βρίσκονται εκεί, ζωντανές. Στα Σανσκριτικά λέγονται σαμσκάρας, και μια χαλαρή μετάφραση της λέξης είναι «εντυπώσεις». Όλες αυτές οι εντυπώσεις στο υποσυνείδητο δεν μπορούν να καταστραφούν· είναι εκεί. Αλλά μπορούν να αποβληθούν, όπως το νερό στη ράχη της πάπιας. Μπορείτε να απαλλαγείτε από αυτές, αλλά δεν μπορείτε να τις καταστρέψετε. Όταν όμως απαλλαγείτε από αυτές, αργότερα επανέρχονται και προσκολλώνται σε άλλες συνθήκες που είναι κατάλληλες ή όμοιας φύσης. «Τα όμοια μαζί». Αλλά εσείς γίνεστε ελεύθεροι από αυτές τις εντυπώσεις.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ
Με τόσες εντυπώσεις στον νου, πώς θα απαλλαγείτε από όλες; Θέλετε να αγωνίζεστε μέσα στη ζωή για εκατομμύρια χρόνια, ή θέλετε την ελευθερία σε αυτή τη ζωή;
Υπάρχει μόνο ένας δρόμος, ο «βασιλικός δρόμος»: με συστηματικό διαλογισμό και πνευματικές πρακτικές μπορεί κάποιος να δημιουργήσει μια άμεση σύνδεση από το συνειδητό, μέσα από το υποσυνείδητο και προς το υπερσυνειδητό.
Καμιά ανάλυση δεν μπορεί να σας απαλλάξει από αυτές τις εντυπώσεις· όσο τις αναλύετε, τόσο τις ενισχύετε. Για να καθαρίσετε τη βρωμιά του υποσυνείδητου, πρέπει να πάτε ακόμη βαθύτερα, στο υπερσυνειδητό.
Το συνειδητό είναι το πιο χονδροειδές επίπεδο, ενώ το υπερσυνειδητό είναι το πιο λεπτοφυές. Επειδή είναι λεπτοφυές, βρίσκεται πιο κοντά στη Θεότητα μέσα μας. Από εκεί μπορεί να διέλθει μεγαλύτερη δύναμη και περισσότερο φως προς το υποσυνείδητο.
Με συστηματική, εξατομικευμένη πρακτική διαλογισμού, βυθιζόμαστε στα βαθύτερα και λεπτοφυέστερα επίπεδα της σχετικότητας, και φτάνοντας στην άκρη της σχετικότητας, βρισκόμαστε σε άμεση επαφή με το Θείο μέσα στον άνθρωπο. Δημιουργώντας αυτό το κανάλι, αυτή τη «γραμμή άμεσης σύνδεσης» με το υπερσυνειδητό, μπορούμε να αντλήσουμε από αυτές τις παγκόσμιες ενέργειες μέσα μας και να επιτρέψουμε στο φως να παρακάμψει όλες τις εντυπώσεις του υποσυνείδητου και να φτάσει στο συνειδητό. Αν γίνει συστηματικά, μπορούμε να ξεχάσουμε. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Θέλετε να συνεχίσω με το υπόλοιπο κείμενο;
