Το καθήκον ως πράξη αγάπης: Ο δρόμος προς την αβίαστη δράση

ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΗΣ, Η ΕΜΠΛΟΚΗ

Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο ατομικό εγώ και στην ατομικότητα, γιατί η ατομικότητα είναι εκείνη που δημιουργεί το εγώ, το οποίο με τη σειρά του δημιουργεί την ατομικότητα. Το εγώ ή η ατομικότητα του καθενός είναι μοναδικά, γιατί κάθε ψυχή ή νους έχει περάσει από διαφορετικές εμπειρίες κατά τη διάρκεια της εξέλιξης. Πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι νόμοι που διέπουν την εξέλιξη. Υπάρχει ένα μονοπάτι που ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθήσει, αλλά αυτό που συναντά πάνω στο μονοπάτι είναι μοναδικό για τον ίδιο. Κάποιος μπορεί να περάσει από ένα είδος εμπειριών, ενώ κάποιος άλλος από άλλο είδος εμπειριών, κι όμως βρίσκονται στο ίδιο μονοπάτι, στο μονοπάτι της εξέλιξης ή του ξεδιπλώματος.

Με την εξέλιξη υπάρχει ένας παράγοντας που πάντοτε ξεχνιέται, κι αυτός ο παράγοντας είναι η εμπλοκή. Η εξέλιξη ανήκει στο σχετικό επίπεδο, επομένως πρέπει να έχει το αντίθετό της, την εμπλοκή. Έτσι, καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται, έρχεται μια στιγμή που εμπλέκεται, και αυτή η εμπλοκή είναι η περίοδος ανάπαυσης για την ψυχή που ταξιδεύει. Κατά την περίοδο αυτή λαμβάνει χώρα μια εξαιρετική αξιολόγηση, μέσα από την οποία αρχίζει πάλι να αναπτύσσεται και να γίνεται όλο και πιο δυνατή, γιατί η εξέλιξη λειτουργεί πάντοτε με σπειροειδή τρόπο. Στη διαδικασία της εξέλιξής του, ο άνθρωπος κάποτε φτάνει σε ένα «πλατώ», και αυτό το πλατώ σημαίνει ότι ο άνθρωπος περνά τώρα από μια περίοδο εμπλοκής. Είναι σαν το δέντρο που υπάρχει σε εμπλεγμένη κατάσταση με τη μορφή του σπόρου, και όταν ο σπόρος εκραγεί, βρίσκεται σε εξελιγμένη κατάσταση, αναπτύσσεται σε δέντρο. Κι όμως, ολόκληρο το δέντρο υπάρχει μέσα στον σπόρο.

Όταν ο σπόρος σπάει και μπαίνει στη γη, ο γεωργός δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Ο γεωργός δεν μπορεί να αναγκάσει τον σπόρο να σπάσει μέσα στο χώμα για να αναπτυχθεί. Συντελείται μια έκρηξη μέσα σε αυτόν τον σπόρο για να μπορέσει να επιτύχει. Αυτή η ίδια διαδικασία της έκρηξης στην κατάσταση της εμπλοκής είναι αναγκαία για να εξελιχθείτε, γιατί δεν θα υπήρχε εξέλιξη αν δεν υπήρχε εμπλοκή. Έτσι, το ταξίδι της ζωής του δέντρου είναι να ξαναγίνει σπόρος. Αυτό σημαίνει ότι, αφού εξελιχθεί σε δέντρο, παράγει ξανά τον εαυτό του σε μορφή σπόρου, όπου η ουσία ολόκληρου του δέντρου είναι αυτοπεριεχόμενη σε αυτόν τον σπόρο και έρχεται σε μια κατάσταση ακινησίας.

Έτσι, στη διαδικασία της εξέλιξης, προσπαθεί κανείς να φτάσει σε εκείνον τον σπόρο που δεν θα εκραγεί ποτέ ξανά. Όταν έχει φτάσει η τελικότητα, όταν ο άνθρωπος έχει φτάσει στην πληρότητα της εξέλιξης, όταν ο άνθρωπος έχει γίνει ένα με το σύμπαν και ολόκληρο το σύμπαν είναι εγκλωβισμένο μέσα σε αυτόν τον σπόρο, τότε η αναγέννηση για χάρη της εξέλιξης δεν είναι πλέον απαραίτητη.

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΡΓΟ ΑΓΑΠΗΣ

Αυτό εφαρμόζεται τόσο απλά στα καθήκοντα της ζωής. Τι εννοούμε με τον όρο καθήκον; Πρώτα απ’ όλα, είναι το καθήκον μια αγγαρεία που πρέπει να κάνει κανείς; Μια μητέρα πρέπει να στείλει τα παιδιά της στο σχολείο το πρωί. Ίσως να θέλει να κοιμηθεί λίγο παραπάνω, όμως πρέπει να στείλει τα παιδιά της στο σχολείο, γι’ αυτό με το ζόρι κάνει μια προσπάθεια. Και πολλές μητέρες σηκώνονται το πρωί φωνάζοντας: «Γιάννη, πήγαινε πλύνε τα δόντια σου, πήγαινε πλύνε το πρόσωπό σου. Πήγαινε κάνε αυτό, πήγαινε κάνε εκείνο». Επειδή είναι καθήκον, γίνεται άγχος, γίνεται πίεση για τη μητέρα να το κάνει, παρ’ όλο που η μητέρα αγαπά το παιδί. Αλλά το αγαπά σύμφωνα με τη δική της ευκολία, και αυτό δεν είναι αγάπη. Αν όμως η μητέρα ξυπνάει το πρωί απλώς επειδή αγαπά το παιδί και θέλει να το στείλει στο σχολείο όχι σαν αγγαρεία, τότε το καθήκον παύει να υπάρχει.

Κάνουμε πολλά πράγματα στο γραφείο ή στο εργοστάσιο, για παράδειγμα, ως καθήκον προς το αφεντικό μας. Δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, όμως σε αυτό το καθήκον δεν υπάρχει αγάπη, είναι απλά δουλειά, και γι’ αυτό η δουλειά είναι κάτι που οι άνθρωποι δεν αγαπούν. Στη ζωή πολλών ανθρώπων που πηγαίνουν στη δουλειά δεν υπάρχει ούτε μια μέρα που να μη σκέφτονται: «Αχ, πότε θα έρθει το Σαββατοκύριακο για να μην χρειάζεται να δουλέψω».

Αυτή είναι η εκτέλεση του καθήκοντος, όμως το αληθινό καθήκον είναι εκείνο όπου κανείς κάνει κάτι τόσο αυθόρμητα ώστε η δουλειά να μην φαίνεται πια δουλειά. Αυτό έχει τώρα ενσωματωθεί στα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα, και είναι κάτι πολύ σωστό. Έχω βαθύ ενδιαφέρον για διάφορες παιδαγωγικές μεθόδους, όπου η διδασκαλία γίνεται παιχνίδι για το παιδί. Όσοι από εσάς είστε δάσκαλοι το ξέρετε αυτό. Έτσι, το «αγγαρεία» αφαιρείται από τη «δουλειά». Και τότε, αυτό που μένει είναι το «δ», που σημαίνει «θαυμαστό θαύμα». Γιατί τι είναι σπουδαιότερο από το αίσθημα της απορίας και του θαυμασμού; Βγαίνεις έξω και αναρωτιέσαι πώς μεγαλώνουν αυτά τα όμορφα λουλούδια και τα φυτά, το αεράκι και όλες οι ομορφιές της ζωής. Και όλα τα πιο υπέροχα πράγματα στη ζωή υποτίθεται ότι είναι δωρεάν. Στους σύγχρονους καιρούς όμως τίποτα δεν είναι δωρεάν. Ακόμη και για τον αέρα που αναπνέεις πληρώνεις, μέσω των φόρων.

ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΩΣ ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ

Έτσι, υπάρχουν φορές που πρέπει κανείς να είναι επιμελής στο καθήκον του και να πιέζει τον εαυτό του, για να διατηρηθεί η σταθερότητα στο σπίτι και στην κοινωνία. Αλλά πώς αφαιρούμε τη βαρεμάρα από το καθήκον; Μπορούμε να σταματήσουμε να πιέζουμε τον εαυτό μας να εκτελέσει το καθήκον μόνο όταν το κάνουμε αυθόρμητα, όταν συγχωνευθούμε με την πράξη που πρόκειται να εκτελεστεί. Αυτή η συγχώνευση συμβαίνει όταν μπορεί να υπάρξει ταύτιση μεταξύ του δρώντος και της δράσης. Όταν ο δρων ενώνεται με την πράξη ή γίνεται η ίδια η πράξη, τότε δεν μένει κανένα καθήκον. Γιατί τότε ενεργείς για χάρη της ίδιας της δράσης.

Για να γίνει αυτή η συγχώνευση χρειάζεται πνευματική αντοχή ή έκφραση του Πνεύματος. Το Πνεύμα περιέχεται μέσα στην ίδια την πράξη και το ίδιο Πνεύμα βρίσκεται μέσα σε εσένα. Η μόνη διαφορά είναι ότι το Πνεύμα μέσα σου εκδηλώνεται στην πράξη. Βρίσκει έκφραση μέσα στην πράξη, και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ανθρωπότητας, γιατί η φύση μας είναι πάντοτε να εκφραζόμαστε με όποιον τρόπο είμαστε ικανοί. Η αγάπη προσπαθεί πάντα να εκραγεί προς τα έξω. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να νιώθει καλά αν δεν μπορεί να αγαπά, και δεν νιώθει καλά αν δεν αγαπιέται. Έτσι, υπάρχει μια αμοιβαία δράση εδώ, κι όμως η αμοιβαιότητα δεν είναι απαραίτητη όταν κανείς εργάζεται για χάρη της εργασίας ή αγαπά για χάρη της αγάπης. Αλλά στα αρχικά στάδια, αυτή η ανταλλαγή είναι αναγκαία. Όταν αγαπιέσαι, μπορείς να μοιραστείς ή να εκφράσεις περισσότερο την αγάπη σου, και όταν εκφράζεις περισσότερο την αγάπη σου, αγαπιέσαι πιο πολύ. Έτσι, στα αρχικά στάδια αυτό γίνεται αναγκαίο, μέχρι να φτάσουμε στο στάδιο όπου απλώς αγαπάμε και δεν μας ενδιαφέρει αν μας αγαπούν σε αντάλλαγμα.

Τότε το καθήκον γίνεται έργο αγάπης. Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά, μπορείς να κοπιάζεις, αλλά ο κόπος δεν θα γίνεται καν αντιληπτός, θα μετατραπεί σε έκφραση της αγάπης για τη σύζυγο, τα παιδιά, το επάγγελμά σου ή οτιδήποτε άλλο. Έτσι προχωρά η διαδικασία της εξέλιξης.

ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΛΟΚΗΣ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΠΑΥΣΗΣ

Ενώ βρίσκεσαι στο μονοπάτι της εξέλιξης, όταν πρέπει τελικά να καταλήξεις σε εκείνη την εμπλεγμένη κατάσταση, όλες οι ενέργειες που έχεις συγκεντρώσει, όλη η συνειδητότητα της οποίας έχεις γίνει ενήμερος σε εκείνο το συγκεκριμένο σημείο της εξέλιξης, συγκεντρώνεται σε αυτήν την εμπλεγμένη κατάσταση. Έχεις γίνει μια βόμβα υδρογόνου. Αυτό είναι τόσο σημαντικό για τις πνευματικές πρακτικές, όταν έρχεται η ώρα να συγκεντρωθείς μέσα σου, να εγκλειστείς, εγκλείοντας όλες εκείνες τις ενέργειες που σε ωθούν προς τα εμπρός και σου δίνουν αυτή την αναγκαία ανάπαυση. Η ανάπαυση είναι απαραίτητη σε κάθε πτυχή της ζωής. Υπάρχει αυτό το στοιχείο της ανάπαυσης σε οτιδήποτε μπορείς να παρατηρήσεις γύρω σου. Ανάμεσα σε δύο χτύπους της καρδιάς υπάρχει ένα κενό. Αν μελετήσεις τον τρόπο που μεγαλώνει το λουλούδι, αν μελετήσεις τον τρόπο που μεγαλώνει το χορτάρι, αν μελετήσεις οτιδήποτε, θα δεις ότι υπάρχει πάντα μια μικρή παύση ανάμεσα. Αυτή είναι η κατάσταση όπου βρίσκεσαι στην κατάσταση της εμπλοκής, τραβώντας προς τα μέσα, συγκεντρώνοντας μέσα σου όλες τις ενέργειες που είσαι ικανός να συγκεντρώσεις, και όταν αυτές συγκεντρωθούν, τότε εκρήγνυσαι ξανά και προχωράς πάλι στο μονοπάτι.

Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΜΠΛΟΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Όπως αυτή η διαδικασία συμβαίνει στον άνθρωπο, έτσι συμβαίνει και στο σύμπαν, γιατί οι ίδιοι νόμοι που ισχύουν για εσένα ισχύουν και για το σύμπαν. Γι’ αυτό οι επιστήμονες ανακάλυψαν τώρα τη μαύρη τρύπα, όπου τα σύμπαντα καταρρέουν και εισέρχονται στη μαύρη τρύπα, μέσα σε εκείνη την πυκνότητα που είναι γεμάτη ενέργεια, τόσο πυκνή ώστε ούτε το φως δεν μπορεί να εξέλθει από αυτήν.

Μαύρη τρύπα. Οι επιστήμονες το ανακάλυψαν αυτό μόλις τώρα, αλλά οι αρχαίοι σοφοί της Ανατολής το γνώριζαν εδώ και χιλιάδες χρόνια, όταν περιέγραφαν τη θεά Κάλι. Η θεά Κάλι είναι πάντα μαύρη, και αυτό συμβολικά είναι η μαύρη τρύπα. Η θεά Κάλι είναι γνωστή ως θεά της καταστροφής. Υπάρχουν πολλές ερμηνείες αυτού του είδους καταστροφής, όπου, από μια άποψη, ερμηνεύεται ως εκείνη που καταστρέφει την αρνητικότητα μέσα σου για να μπορέσει να λάμψει η θετικότητα. Αλλά συγκρίνοντας εκείνη τη μυθολογία ή εκείνη την πίστη, θα ήταν ως εξής: τραβάει μέσα της, όπως η μαύρη τρύπα, όλα τα σύμπαντα γύρω της, και γίνεται ένα κενό. Η μαύρη τρύπα γίνεται κενό, που είναι κατάσταση εμπλοκής του σύμπαντος, γιατί αυτή η ίδια μαύρη τρύπα, μέσα στην οποία όλα τραβιούνται, θα πρέπει να εκραγεί ξανά.

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Σε αυτή τη διάσταση, ο χώρος και ο χρόνος δεν έχουν καμία σημασία. Όπως το δέντρο γίνεται ξανά σπόρος, όπως οι εμπειρίες που έχεις και ίσως να μην τις έχεις προσέξει, όταν μπαίνεις σε κατάσταση εμπλοκής, συγκεντρώνοντας όλες αυτές τις ενέργειες ώστε να εκραγούν, αυτό ακριβώς κάνει ο διαλογισμός για εσένα. Όλες σου οι ενέργειες βρίσκονται σε εκείνη τη σιωπή που μπορείς να επιτύχεις μέσω του διαλογισμού. Φέρνεις όλες σου τις ενέργειες στο επίπεδο της Καρδιάς. Και βγαίνοντας από τον διαλογισμό, ό,τι έχει συγκεντρωθεί εκεί, ο πυρήνας, η ουσία της προσωπικότητάς σου, εκρήγνυται προς τον νου και τ