Ο Χριστιανισμός Βασίζεται Κυρίως στο Bhakti-Yoga
Ο Χριστιανισμός βασίζεται κυρίως στο bhakti-yoga—το bhakti yoga σημαίνει αφοσίωση. Όταν η θεολογία βασίζεται στην αφοσίωση, πρέπει πάντα να υπάρχουν οι πλευρές του “Εγώ” και του “Εσύ”. Αυτή η πλευρά του “Εγώ και Εσύ” είναι ουσιώδης για τον ταξιδιώτη. Το άτομο στον δρόμο πρέπει να έχει έναν στόχο, και ποιος μεγαλύτερος στόχος μπορεί να υπάρχει από το να ανακαλύψει τη δόξα του Κυρίου;
Το bhakti yoga, το jnana yoga και όλα αυτά συνδυάζονται στον Χριστιανισμό, αλλά λόγω των συγκεκριμένων χρόνων και για ορισμένα άτομα, κάποιοι δρόμοι τονίστηκαν περισσότερο. Το bhakti yoga είναι ουσιώδες για να βρίσκεται το άτομο σε αρμονία, γιατί το bhakti δεν είναι τίποτε άλλο από αφοσίωση. Κανείς δεν μπορεί να είναι αφοσιωμένος σε κάτι αφαίρετο. Επομένως, συμβολίζουμε αυτήν την αφαίρεση ή την αφηρημένη ιδέα με τη συγκεκριμένη μορφή του Ιησού, ώστε να υπάρχει κάποιος στον οποίο μπορεί να αφοσιωθεί ή να λατρεύσει κανείς.
Αυτός είναι ένας κρίσιμος δρόμος για τους περισσότερους ανθρώπους, οπότε ποιοι είναι οι μηχανισμοί; Αυτό είναι που πρέπει να ανακαλύψουμε. Οι μηχανισμοί είναι απλοί: αυστηρή παρακολούθηση ορισμένων αρχών, εντολών και νόμων που καθορίζονται για να μας βοηθήσουν στον δρόμο.
Αυτές οι αρχές δεν μπορούν να καθοριστούν γενικά, αλλά πρέπει να επιλυθούν ατομικά, και έτσι εφαρμόζονται σε κάθε άτομο στον δρόμο. Αν οδηγούσατε προς το Λος Άντζελες, ξέρετε ότι πρέπει να φτάσετε εκεί, και έχοντας τον στόχο στο μυαλό σας, θα ξέρατε ποιον δρόμο να ακολουθήσετε, και ο δρόμος που θα ακολουθούσατε θα ήταν ο πιο βολικός για εσάς. Αν ζείτε στο κέντρο του Λος Άντζελες, ίσως ένας άλλος δρόμος να είναι καλύτερος για εσάς. Αν ζείτε στο Van Nuys, μπορεί να υπάρχει ένας συντομότερος δρόμος.
ΤΑ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ
Το bhakti, ή το bhakti-yoga, είναι ουσιαστικά ο Χριστιανισμός. Σας δείχνει όλους αυτούς τους δρόμους της αφοσίωσης και της λατρείας. Υπάρχουν επίσης πολλές τελετουργίες, και το άτομο που έχει περάσει την αναγκαιότητα, που δεν χρειάζεται τελετουργίες, μπορεί ακόμα να συμμετέχει σε αυτήν την αφοσίωση.
Η τελετουργία παίζει το ρόλο της, και ο ρόλος που παίζει είναι ότι προετοιμάζει το νου σας και σας φέρνει σε μια συγκεκριμένη διάθεση. Θα το βρείτε και στον Ινδουισμό και στον Βουδισμό· καθώς σηκώνεστε το πρωί, κάνετε το μπάνιο σας, το οποίο είναι προετοιμασία για τη λατρεία. Η σωματική καθαριότητα είναι ουσιώδης γιατί θα καθίσετε να προσευχηθείτε και να κάνετε τις προσευχές σας. Ενώ κάνετε το μπάνιο σας, καθαρίζοντας το σώμα σας, το μυαλό σας γεμίζει επίσης με τις διδασκαλίες του “Εσύ”, του “Θεού”, οπότε γίνεται μια συγκεκριμένη μορφή προετοιμασίας.
Με τους Ινδουιστές, για παράδειγμα, η λάμπα πρέπει να τοποθετηθεί σε συγκεκριμένο μέρος και να καθαριστεί και να γυαλιστεί προσωπικά. Κάνοντάς τα όλα αυτά, το μυαλό σας οδηγείται σιγά σιγά σε ανώτερες και καλύτερες σκέψεις, και μετά τοποθετείτε τα λουλούδια σας με αυτήν την αφοσίωση. Με αυτήν την προετοιμασία που γίνεται σε εσάς, εναρμονίζεστε· προετοιμάζετε το νου σας. Ο νους σας μπαίνει σε μια αφοσιωτική διάθεση, έτσι ώστε η προσευχή να γίνει πιο αποτελεσματική όταν προσεύχεστε. Βρίσκουμε αυτό στον Ινδουισμό, στη Καθολική πίστη και σε σχεδόν όλες τις άλλες παραδόσεις του Χριστιανισμού. Με αυτό, πάντα έχετε στο μυαλό σας τη δόξα και τη μεγαλειότητα του Θεού.
Πηγαίνετε σε μια πόλη και δεν σας αρέσει. Γιατί; Αν βρίσκεστε σε ένα συγκεκριμένο στάδιο εξέλιξης και πηγαίνετε σε μια πόλη που είναι ίσως ασύμβατη με τις δονήσεις σας, τότε δεν θα τη συμπαθήσετε. Δεν είναι εξαιτίας των κτιρίων, των κήπων, των τοπίων ή ό,τι άλλο. Είναι εξαιτίας των εκπομπών που υπάρχουν εκεί. Εξαιτίας όλων των ανθρώπων που συμμετέχουν, μπορεί να υπάρχει μεγάλη ελευθεριότητα. Έτσι, όλες αυτές οι δονήσεις συνδυάζονται σε μια συλλογική συνείδηση, η οποία, λόγω της ασυμβατότητάς της με εσάς, θέλετε να απομακρυνθείτε. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι θέλουν να φύγουν από τις πόλεις και να πάνε στην εξοχή, όπου υπάρχουν φυσικές δονήσεις που δεν παρεμβάλλονται από τις σκέψεις και τις δονήσεις των πολλών ανθρώπων. Γι’ αυτό θέλουν να φύγουν από την εξοχή. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος, ο υποκείμενος λόγος. Δεν πρόκειται για το να φύγεις από τη δουλειά ή το σπίτι. Αλλά εσωτερικά, υποσυνείδητα, θέλεις να φύγεις προς κάτι πιο καθαρό.
ΑΒΑΤΑΡΕΣ – ΕΝΣΑΡΚΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ο άνθρωπος δημιουργεί τον προσωπικό Θεό, αλλά ο απρόσωπος Θεός εκδηλώνει τον προσωπικό Θεό. Είναι ουσιώδες να κατανοηθεί αυτή η έννοια. Ο άνθρωπος δημιουργεί τον προσωπικό Θεό και του δίνει όλη τη δόξα, τη μεγαλειότητα και τη συμπόνια. Γι’ αυτό του είναι πολύ δύσκολο όταν η μεγάλη προσωπικότητα κατεβαίνει στη Γη. Αυτό είναι επίσης αυτό που γνωρίζουμε ως το πάθος του Χριστού. Εδώ, σε αυτήν την ελευθερία, απολαμβάνοντας την πλήρη αξία των δονήσεων ολόκληρου του σύμπαντος, πρέπει να συμπυκνώσει όλες αυτές τις ενέργειες σε ένα μικρό πλαίσιο. Πηγαίνοντας από εκείνη την απεραντοσύνη, σαν έναν τεράστιο χωνί, σαν μια χωνευτήρι παγωτού, αυτή η απεραντοσύνη, σε εκείνη την μικρή έξοδο εδώ, που είναι το σώμα. Αυτά που είναι στα σανσκριτικά ονομάζονται Αβατάρες ή οι ενσαρκώσεις του Θεού. Αυτό είναι αληθινό και εφικτό.
Ακόμη και έχοντας κατέβει σε αυτό το μικρό πλαίσιο, υποβάλλεται στους νόμους των αντιθέτων που κυβερνούν αυτόν τον συγκεκριμένο κόσμο και εμπλέκεται σε όλους αυτούς τους διάφορους νόμους. Πρέπει να το κάνει, αλλιώς δεν μπορεί να λειτουργήσει ως κανονικός άνθρωπος, και δείχνουν την κανονικότητά τους, την συνηθισμένη τους ύπαρξη με τόσους, τόσους διαφορετικούς τρόπους.
Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει: “οφθαλμός αντί οφθαλμού, οδόντας αντί οδόντος”. Όχι. Δεν το πιστεύουν αυτό. Ο Ιησούς λέει στην πόρνη: “Συγχωρώ εσένα, κόρη μου – αλλά μην αμαρτήσεις πια. Πήγαινε στον δρόμο σου”. Πίνει και τρώει με τους Φαρισαίους, τους τοκογλύφους, γιατί γνωρίζει ότι αυτός ο κόσμος πάντα θα έχει αυτά.
Μόνο ένα ποσοστό συγκεκριμένων ατόμων μπορεί να φτάσει σε μια βαθύτερη κατανόηση της ένδοξης ζωής για να διατηρηθεί η ισορροπία. Πρέπει να υπάρχει αυτή η ισορροπία, ή το βαρόμετρο θα κουνιέται πάνω κάτω, πάνω κάτω και πάνω κάτω. Πρέπει να διατηρηθεί μια ισορροπία, και έρχεται μια στιγμή στην ιστορία, στη δική μας εποχή, στον μετρημένο χρόνο του ανθρώπου, όταν υπάρχει μεγαλύτερο βάρος από τη μια πλευρά λόγω της πλήρους δόνησης και των εκπομπών που δημιουργούνται εδώ. Τότε, εκείνη η αβατάρα γεννιέται ξανά για να φέρει την ισορροπία.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ, ΑΛΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ
Σε αυτό το σύμπαν, οι άνθρωποι λένε ότι ο άνθρωπος είναι η υψηλότερη δημιουργία. Αυτό είναι ένα από τα πιο εμφανή ψέματα που μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Σε αυτόν τον κόσμο, ναι, ίσως, επειδή έχουμε τη δυνατότητα σκέψης. Αλλά όσον αφορά το σύμπαν, όχι. Υπάρχουν άλλοι πλανήτες στο σύμπαν όπου μπορείς να πας ενώ είσαι ακόμα σε αυτό το σώμα μέσω πιο βαθιών διαλογιστικών πρακτικών, όπου οι άνθρωποι είναι πολύ πιο εξελιγμένοι από εμάς. Αν έχεις φτάσει στο σύνολο των περιορισμών που μπορεί να σου προσφέρει αυτός ο κόσμος και πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις στην κανονική, συνηθισμένη εξέλιξη, τότε θα γεννηθείς σε έναν πλανήτη που έχει ανθρώπους με πολύ υψηλότερη δονητική εξέλιξη.
Το σύμπαν και κάθε άτομο είναι συνδεδεμένα. Οι μνησικακίες μας εδώ εξισορροπούν την αγάπη τους, και η αγάπη τους εξισορροπεί τις μνησικακίες μας. Πρέπει να υπάρχει αυτή η ισορροπία όλη την ώρα.
Οι άνθρωποι ήταν ίδιοι με σήμερα πριν από δυο χιλιάδες ή πέντε χιλιάδες χρόνια. Είχαν ακόμη τα ίδια πάθη και αδυναμίες. Σήμερα, ο άνθρωπος έχει προοδεύσει τεχνολογικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει εξελιχθεί περισσότερο.
Η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μεγαλύτερη καταστροφή. Το βλέπουμε αυτό καθημερινά στον κόσμο. Κοιτάξτε την αναταραχή στον κόσμο, τις ταραχές και τις δολοφονίες εδώ, εκεί και παντού. Έτσι, μια πνευματική δύναμη πρέπει να αναδυθεί για να φέρει ισορροπία, ώστε να αποφευχθεί η πλήρης καταστροφή του πλανήτη, γιατί αυτό θα έχει αντίκτυπο σε όλο το σύμπαν. Το ηλιακό σύστημα μπορεί να διαταραχθεί και οι επιπτώσεις να επεκταθούν σε ολόκληρο τον γαλαξία. Και έτσι συνεχίζεται. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλες αυτές οι θεολογίες και οι διδασκαλίες είναι αναγκαίες.
ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
Όλες αυτές οι θεολογίες είναι αναγκαίες επειδή όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν την ίδια διάθεση του νου. Στις διδασκαλίες μας, συνοψίζουμε τη συνολική αλήθεια αυτών των θεολογιών, πηγαίνουμε στις θεμελιώδεις αλήθειες και μετά ακολουθούμε το δρόμο μας. Αυτό κάνουμε. Όλα αυτά τα γεγονότα σε αυτόν τον κόσμο είναι τίποτε άλλο παρά η δόξα του Θεού. Τα πάντα είναι ένδοξα. Ακόμα και το χειρότερο άτομο που μπορούμε να φανταστούμε είναι ένδοξο, επίσης. Ίσως ένα κομμάτι καθαρού σιδήρου καλυμμένο με σκουριά, και τι είναι λάθος με τη σκουριά; Το φτωχό κομμάτι σιδήρου είχε μείνει έξω, εκτεθειμένο σε όλες τις καταιγίδες, τη βροχή και τον ήλιο. Πέρασε την κόλαση για όλη αυτή τη σκουριά να μαζευτεί εκεί. Τι είναι λάθος με αυτό;
Επομένως, λυπούμαστε για τους λεγόμενους “καταραμένους”. Βλέπετε πόσο όμορφος σκοπός εξυπηρετούν όλα αυτά τα πράγματα; Είναι όλα δόξα: τίποτε άλλο παρά η δόξα του Θεού. Κάθε γεγονός συμβαίνει χάρη στη δόξα του Θεού.
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ – Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Όταν φτάσουμε στον απρόσωπο Θεό, όλα αυτά μοιάζουν με ένα παιχνίδι. Είναι απλώς ένα παιχνίδι. Ένα όνειρο από το οποίο έχουμε ξυπνήσει. Επειδή εκείνος ο απρόσωπος Θεός, στον οποίο τελικά συγχωνευόμαστε, δεν γνωρίζει καμία ιδιότητα. Είσαι πέρα από όλες τις ιδιότητες, και όταν περάσεις πέρα από τις ιδιότητες, όλα αυτά μοιάζουν με ένα όνειρο από το οποίο περάσαμε. Πόσο ακριβές και ζωντανό όνειρο είναι όσο είμαστε σε αυτό! Ένας τίγρης σε καταδιώκει, ή ένας δολοφόνος σε καταδιώκει, και αισθάνεσαι εκείνο τον φόβο μέσα σου. Αυτό είναι που κάνουμε: ονειρευόμαστε. Είμαστε εμπλεκόμενοι σε ένα κοσμικό όνειρο. Και αυτό, επίσης, είναι η δόξα του Θεού – αλλά το να ξυπνήσεις είναι να συγχωνευτείς σε εκείνον τον Απρόσωπο, όπου το όνειρο σταματάει και όλα ξεκινούν ξανά στον επόμενο κύκλο. Τα πάντα συμβαίνουν σε κύκλους. Ένας κύκλος ξεκινά και τελειώνει, και ένας άλλος ξεκινά, αλλά τελειώνει ξανά. Αυτή είναι η δόξα του Θεού, για πάντα μια συνεχιζόμενη διαδικασία. Έτσι, αν είναι μια διαδικασία που συνεχίζεται για πάντα, είναι αιώνια. Γι’ αυτό και ο προσωπικός Θεός και εσύ είσαι αιώνιος κι εσύ. Κανένας θεολόγος δεν το αμφισβητεί αυτό.
Στο δρόμο της αφοσίωσης, φτάνεις στο σημείο όπου νιώθεις ασήμαντος, αλλά προχωράς και νιώθεις ότι είσαι όλος σημαντικός. Διότι η Θειότητα έχει πάντα την τελευταία λέξη, και ποιος τη λέει; Εσύ τη λες χωρίς λόγια. Ο άρρητος προηγούμενος λόγος. Αυτός ήταν ο λόγος στην αρχή, και το τέλος, επίσης, είναι ο λόγος. Ο λόγος είναι ο Θεός. Άφωνος, ανήκουστος, αλλά τόσο βαθιά βιωμένος, τόσο βαθιά αισθανόμενος.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιογκί: Σατσανγκ ΗΠΑ 1981 – 05
