ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ;
Όταν ρωτάς τον εαυτό σου «Ποιος είμαι, και τι πρέπει να είμαι;» υπάρχει μία φράση που πρέπει να διαγράψεις: «τι πρέπει να είμαι». Αυτό θα ήταν μια προβολή, μια προσπάθεια να φτάσεις κάπου – αλλά πώς μπορείς να φτάσεις κάπου όταν ήδη βρίσκεσαι εκεί; Γι’ αυτό λέω πάντα ότι είσαι θεϊκός. Δεν έχεις να πας πουθενά. Από το πουθενά έρχεσαι και στο πουθενά πηγαίνεις, διότι πώς μπορεί το αιώνιο, το αθάνατο και το άπειρο να έρθει από κάπου ή να πάει κάπου;
Ο σωστότερος τρόπος να το θέσεις είναι: «Πώς μπορώ να αποκτήσω διαύγεια μέσα μου για να γνωρίσω τον εαυτό μου;»
Όταν κάνεις την ερώτηση «Ποιος είμαι;» κανείς εξωτερικά δεν μπορεί να σου απαντήσει. Η απάντηση έρχεται από το εσωτερικό σου μετά την απόκτηση αυτής της διαύγειας, μετά την απομάκρυνση των εμποδίων. Και ξεκινάς αργά.
ΕΙΣΑΙ ΜΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΣΟΥ ΕΑΥΤΟΥ
Στον τοίχο που σε εμποδίζει να δεις την άλλη πλευρά, χρειάζεται μόνο να βγάλεις ένα τούβλο, και αυτή η δύναμη από μόνη της θα ρίξει όλα τα υπόλοιπα. Είναι σαν το αγόρι στην Ολλανδία που έκλεισε μια τρύπα στο φράγμα με το δάχτυλό του για να μην πλημμυρίσει το Άμστερνταμ. Αλλά εδώ δεν χρειάζεται να κλείσεις την τρύπα – πρέπει να την ανοίξεις. Μόνο ένα μικρό άνοιγμα χρειάζεται, ένα τούβλο, ώστε το κύμα, τα νερά της Θεϊκότητας, να πλημμυρίσουν ολόκληρη την ύπαρξή σου. Τότε τα τούβλα δεν έχουν αξία· ο τοίχος εξαφανίζεται. Και αυτό ζητάς. Όταν ο τοίχος καταρρεύσει, όλες οι μικρές σαμσκάρας που τον αποτελούσαν θα βυθιστούν στο νερό της Θεϊκότητας.
Τότε τι θα πεις ότι είσαι; Θα πεις ότι είμαι τα τούβλα κάτω από το νερό ή το νερό, ο ωκεανός; Διότι ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο νερό, στον ωκεανό και στα τούβλα; Καμία. Είναι απλώς αλλαγή μορφής – η λάσπη του τοίχου αναμιγνύεται με το νερό της Θεϊκότητας και γίνονται ένα. Και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τη λάσπη από το νερό. Αν την ξεχώριζες, δεν θα ήταν λάσπη· θα ήταν ή νερό ή χώμα. Έτσι, αυτή η «λάσπη» είναι το μείγμα του ατομικού σου εαυτού με τον Οικουμενικό σου Εαυτό.
ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΖΕΙΣ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙΣ «ΕΙΜΑΙ Ο ΜΠΡΑΧΜΑ», Η ΕΡΩΤΗΣΗ «ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;» ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ
Επομένως, όλα είναι θεϊκά. Και ποτέ μην κάνεις την ερώτηση «Ποιος είμαι;» διότι η απάντηση είναι ήδη εδώ: Είμαι εκείνη η Θεϊκότητα. Υπάρχω μέσα σε αυτήν – αν υπάρχει καν ύπαρξη. Διότι μόνο το μικρό εγώ σκέφτεται την ύπαρξη· το μεγάλο Εγώ δεν σκέφτεται καθόλου, γιατί δεν μπορεί να σκεφτεί. Απλώς είναι.
Όταν λοιπόν ρωτάμε «ποιος είμαι;» η απάντηση είναι απλή:
«Εγώ είμαι Εγώ. Γιαχβέ. Εγώ Ειμί ο Ων.»
Χωρίς καμία άλλη ιδιότητα: είμαι αυτό, είμαι εκείνο.
Οι Βέδες λένε: «Εσύ είσαι Εκείνο» – και σημαίνει πως είσαι η Θεϊκότητα. Αλλά γιατί το «Εσύ» και το «Εκείνο»; Βλέπεις το λάθος; Δημιουργείται διαχωρισμός ανάμεσα στο «εσύ» και στο «εκείνο», όπου δεν υπάρχει ούτε εσύ ούτε εκείνο. Αυτή είναι η μεγάλη ψευδαίσθηση.
Η φράση «Εσύ είσαι Εκείνο» είναι για τον οδοιπόρο που βρίσκεται στην αρχή και σιγά-σιγά αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι είναι θεϊκός. Είναι αναγκαίο στάδιο, αλλά όχι η τελική απάντηση.
Όταν αρχίζεις να λες Αχάμ Μπράχμαςμι – Είμαι ο Μπράχμα – τότε η ερώτηση «ποιος είμαι;» εξαφανίζεται τελείως. Διότι για να υπάρξει ερώτηση πρέπει να υπάρχει ερωτών· και ποιος ρωτά; Το μικρό μυαλό.
ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ
Όταν δεν υπάρχει ερώτηση, δεν χρειάζεται και απάντηση. Απλώς είσαι. Είσαι «Είναι-ότητα». Η Ολότητα της Ύπαρξης. Όταν είσαι το Όλον, ποιος μένει απ’ έξω για να ρωτήσει «ποιος είμαι;»;
Στην ολότητα δεν μένει καμία ερώτηση, διότι πρέπει να υπάρχει κάποιος έξω για να ρωτήσει. Αλλά αν δεν υπάρχει «έξω», δεν υπάρχει ερώτηση ούτε απάντηση. Αυτή είναι η αυτοπραγμάτωση:
Αναγνωρίζω τον εαυτό μου σημαίνει ότι είμαι ο Εαυτός.
Ένας φιλόσοφος είχε πει πως αν μπορούσε να σταθεί έξω από το σύμπαν με έναν μοχλό, θα μπορούσε να το γυρίσει. Ποιητικό ή φανταστικό, αλλά αδύνατο: δεν μπορείς να σταθείς έξω από το σύμπαν· μπορείς μόνο να γίνεις το σύμπαν. Αυτοί οι φιλόσοφοι – Χέγκελ, Καντ, Σπινόζα, Νίτσε – μας οδήγησαν σε λαβύρινθους.
Μια μέρα, η ερώτηση «ποιος είμαι;» θα εξαφανιστεί από το μυαλό σου, γιατί η βάση της – η ανασφάλεια και η ανεπάρκεια – θα έχουν φύγει. Είναι σκαλοπάτι. Χρήσιμο, αλλά προσωρινό.
Ο στόχος είναι το ανυπόστατο νόημα, η απουσία σκοπού, η απουσία ερωτήσεων.
ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ, Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΔΙΟΤΙ ΓΙΝΕΣΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ «ΕΓΩ»
Αν ο νους είναι διασπασμένος, χρειάζεσαι μια εξωτερική δύναμη για να απαντήσει. Ένα μέρος του νου ρωτά. Το συνειδητό προσπαθεί να φτάσει στο υπερσυνειδητό ή στο υποσυνείδητο για την απάντηση. Αλλά όταν το συνειδητό δεν υπάρχει, ποιος θα ρωτήσει; Κανείς.
Ο στόχος δεν είναι η ερώτηση, αλλά η συνειδητοποίηση.
Όταν ρωτάς, υπάρχει ερώτηση.
Όταν συνειδητοποιείς – real I – το αληθινό Εγώ – τότε η αναζήτηση εξαφανίζεται, γιατί έχεις γίνει το πραγματικό Εγώ στη δική σου real-I-sation.
Πολύ απλό. Φυσικό.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσανγκ ΗΠΑ 1985 – 27
