Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΩΣ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ
Το Απόλυτο είναι για πάντα μια καθαρή οντότητα και, ως καθαρή οντότητα, είναι πάντοτε μια απλή οντότητα. Όλη η σχετικότητα που αντιλαμβανόμαστε γύρω μας είναι πάντοτε πολύ περίπλοκη. Η πρωταρχική απλότητα έχει γίνει πολυπλοκότητα και εξαιτίας αυτής της πολυπλοκότητας έχουμε ξεχάσει πώς να αναγνωρίσουμε την απλότητα.
Γιατί, για ποιο λόγο και πώς η απλότητα έγινε πολυπλοκότητα — αυτό ήταν ένα φιλοσοφικό ερώτημα που έχει συζητηθεί σε όλη τη διάρκεια των αιώνων, και κανένας φιλόσοφος δεν μπόρεσε ποτέ να δώσει μια διανοητική απάντηση. Ο λόγος είναι ότι η πρωταρχική απλότητα, την οποία γνωρίζουμε ως Θειότητα, είναι άπειρη, ενώ ο ανθρώπινος νους είναι πεπερασμένος. Ο πεπερασμένος νους δεν μπορεί ποτέ να κατανοήσει το άπειρο. Ένα ερώτημα τέτοιας φύσης μπορεί να απαντηθεί μόνο με παραβολές.
Μεγάλοι δάσκαλοι όπως ο Κρίσνα, ο Βούδας και ο Χριστός χρησιμοποίησαν παραβολές επειδή η αφηρημένη αξία της Θειότητας μπορεί να ερμηνευθεί μόνο σε περιορισμένο βαθμό σε συμβολική μορφή. Όλες οι παραβολές είναι σύμβολα επειδή ο νους λειτουργεί γραμμικά από το Α στο Ω.
Η άπειρη ύπαρξη δεν χρειάζεται να προχωρήσει από Α, Β, Γ στο Ω· είναι συνεχής ύπαρξη, και όλα τα Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ υπάρχουν ταυτόχρονα, και όταν υπάρχουν ταυτόχρονα, τότε δεν υπάρχει χώρος και χρόνος. Όλες οι διαστάσεις που ο ανθρώπινος νους μπορεί να σκεφτεί βρίσκονται εδώ και τώρα. Αλλά επειδή ο νους δεν έχει την πλήρη ικανότητα σύλληψης, δεν μπορεί να συλλάβει ολόκληρη την ύπαρξη με μία ματιά· αυτό βρίσκεται στο επίπεδο της Θειότητας.
Ο άνθρωπος μπορεί να δει μόνο ένα τμήμα τη φορά, και τα τμήματα που βλέπει δεν είναι τέλεια, γιατί αν βάλεις πέντε ανθρώπους μαζί και όλοι δουν το ίδιο αντικείμενο, καθένας θα έχει διαφορετική ερμηνεία του ίδιου αντικειμένου. Αυτό αποδεικνύει ότι ο ανθρώπινος νους λειτουργεί σύμφωνα με το δικό του επίπεδο. Λόγω αυτών των επιπέδων, η κατανόηση είναι αποσπασματική. Γι’ αυτό ο νους δεν μπορεί να δει το όλο. Επειδή δεν μπορεί να δει το όλο, βλέπει το μέρος, και αυτό είναι λογικό, και όλα τα προβλήματα και όλες οι αντιφάσεις, όλα όσα φαίνονται ακάθαρτα τα βλέπουμε ως ακάθαρτα εξαιτίας της περιορισμένης όρασής μας.
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ
Στην πραγματικότητα, όμως, τα πάντα είναι καθαρά. Μόνο η μη-πραγματικότητα του νου αποδίδει ακαθαρσία σε αυτό που είναι καθαρό. Γι’ αυτό υπάρχει το παλιό ρητό ότι η ομορφιά βρίσκεται στο μάτι του θεατή. Ένα αντικείμενο μπορεί να φαίνεται άσχημο και ακάθαρτο σε έναν άνθρωπο, ενώ το ίδιο αντικείμενο μπορεί να φαίνεται όμορφο σε έναν άλλον.
Γι’ αυτό ένας πολύ εξελιγμένος άνθρωπος, σε ένωση με τη Θειότητα, βλέπει μόνο το καλό σε όλα. Και υπήρξαν άνθρωποι τέτοιου μεγέθους — ο Βούδας, ο Κρίσνα, ο Χριστός.
Όταν η μεγαλύτερη αμαρτωλή, όπως η Μαρία Μαγδαληνή, η πόρνη, ήρθε στον Ιησού Χριστό, εκείνος είδε την εσωτερική ουσία της καθαρότητας μέσα της. Της είπε: «Σε συγχωρώ, κόρη μου, αλλά μη αμαρτάνεις πλέον». Να είσαι ο αυθεντικός, καθαρός Εαυτός σου και να απορρίψεις αυτή την περιορισμένη εικόνα που σου έχουν δώσει ο νους και το σώμα σου. Ο Ιησούς μπορούσε να δει το άτομο ως σύνολο, ενώ οι άνθρωποι εκείνης της εποχής έβλεπαν μόνο τη «κακή γυναίκα» και όλοι ήθελαν να τη λιθοβολήσουν.
Για να κατανοήσουμε το καθαρό, πρέπει να έχουμε πλήρως ανεπτυγμένη επίγνωση — κάτι που επιτυγχάνεται μέσω του διαλογισμού.
Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΗΣ
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα· μπορούμε να πάρουμε την αναλογία του ήλιου. Με τη θερμότητα του ήλιου, το νερό εξατμίζεται και ανεβαίνει στον ουρανό. Ο ίδιος υδρατμός που ανυψώθηκε από τον ήλιο πυκνώνει και γίνεται σύννεφο. Ο ήλιος δεν επηρεάζεται, όμως η σκιά που δημιουργεί το σύννεφο κρύβει τον ήλιο και εμείς στη γη βιώνουμε σκοτάδι. Ο καθαρός ήλιος ήταν η αιτία δημιουργίας του σύννεφου, και το σύννεφο είναι η αιτία του σκότους — αυτή είναι η διαδικασία της φύσης.
Εξαιτίας της περιορισμένης αντίληψής μας, βλέπουμε μόνο το σκοτάδι και το σύννεφο και δεν σκεφτόμαστε τον ήλιο που είναι από πάνω — καθαρός. Ωστόσο, η ουσία του ήλιου βρίσκεται μέσα και στο σκοτάδι και στο σύννεφο, γιατί το φως είναι αυτό που δημιούργησε το σκοτάδι.
Όταν βλέπουμε το φως και το σκοτάδι, βλέπουμε το ζεύγος των αντιθέτων, και στη σφαίρα της σχετικής ζωής πάντα υπάρχουν αντίθετα: πόνος – ευχαρίστηση, φως – σκοτάδι, μαύρο – άσπρο. Κάθετι έχει την πολικότητά του. Είναι σαν ένα ραβδί με δύο άκρα, όπου η ευχαρίστηση είναι στο ένα άκρο και ο πόνος στο άλλο. Το καλό στο ένα άκρο και το κακό στο άλλο — γιατί δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο.
Με κατανόηση και επίγνωση, με το άνοιγμα της καρδιάς μέσω της πρακτικής μας, μετακινούμαστε από τα άκρα του ραβδιού προς το κέντρο. Και όταν φτάσουμε στο κέντρο, τα άκρα δεν μας επηρεάζουν. Είμαστε στο κέντρο.
Αν πάρεις ένα ραβδί και προσπαθήσεις να το ισορροπήσεις στο δάχτυλο από το άκρο, θα πέσει. Αν όμως τοποθετήσεις το κέντρο του ραβδιού στο δάχτυλο, θα ισορροπήσει. Είναι μια πρακτική αλήθεια.
ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ
Στη δική μας ζωή συμβαίνει το ίδιο μέσα από τις πνευματικές πρακτικές — αφήνουμε τα άκρα της πολικότητας και ερχόμαστε στο κέντρο. Και όταν έρθουμε στο κέντρο, σημαίνει ότι ερχόμαστε στο κέντρο του εαυτού μας, και το κέντρο του εαυτού μας είναι για πάντα καθαρό.
Αυτό σημαίνει ότι ξεπερνάμε τον νόμο των αντιθέτων. Και όταν τον ξεπεράσουμε και φτάσουμε στο κέντρο, δεν υπάρχει πλέον ευχαρίστηση ούτε πόνος, ούτε μαύρο ούτε άσπρο, ούτε φως ούτε σκοτάδι. Υπάρχει μόνο Μακαριότητα και Χαρά που αναβλύζει από μέσα.
Να θυμάστε ότι όταν βιώνετε ακραία ευχαρίστηση, έχετε επίσης τη δυνατότητα να βιώσετε ακραίο πόνο. Όσο πιο ευαίσθητος γίνεται κανείς, τόσο περισσότερο μπορεί να βιώσει και τα δύο άκρα, γιατί η ουσία δεν είναι η ευχαρίστηση ή ο πόνος αλλά η ευαισθησία. Οι πολικότητες της φύσης θα υπάρχουν πάντα.
Η ΦΥΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΡΕΙΣ ΠΟΙΟΤΗΤΕΣ
Η φύση αποτελείται από τρεις ποιότητες. Υπάρχουν τρεις σανσκριτικές λέξεις που δεν έχουν μεταφραστεί σε καμία ξένη γλώσσα: Tamas, Rajas και Sattva.
Tamas — σκοτάδι, αδράνεια, τεμπελιά
Sattva — φως, καθαρότητα, ακτινοβολία ζωής
Rajas — η ενεργοποιητική ποιότητα που κινεί τα άλλα δύο
Οι τρεις αυτές ποιότητες της φύσης είναι αιώνιες, αλλά διαρκώς μεταβαλλόμενες.
Όταν το Rajas ενεργοποιεί το Tamas (το σκοτάδι), τότε όλες οι δυστυχίες της ζωής εμφανίζονται. Είναι σαν μια λίμνη με στάσιμο νερό που σαπίζει και γεμίζει μικρόβια. Τα μικρόβια δημιουργούν ασθένειες στο σώμα και στο νου.
Το ίδιο ενεργοποιητικό Rajas μπορεί να κατευθυνθεί προς το Sattva, την ποιότητα της ζωής και της χαράς. Το Sattva διπλασιάζεται και πολλαπλασιάζεται συνεχώς.
Ως ενσώματα όντα, είμαστε υπό την επίδραση αυτών των τριών ποιοτήτων. Είναι θέμα ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου αν θα χρησιμοποιήσει το Rajas για το Tamas ή για το Sattva. Και αφού βιώσει και τα δύο στο ταξίδι της εξέλιξης, θα καταλάβει ότι καμία από τις δύο άκρες δεν μπορεί να δώσει την υπέρτατη Μακαριότητα — που είναι η Αυτοπραγμάτωση.
Αυτοπραγμάτωση είναι Θεοπραγμάτωση.
ΤΟ ΝΑ ΥΨΩΘΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Οι ποιότητες της φύσης υπάρχουν για πάντα, όπως η θερμότητα του ήλιου, και η Θειότητα είναι επίσης αιώνια, όπως ο ήλιος. Αλλά υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στη θερμότητα και στον ήλιο. Ο ήλιος μπορεί να ονομαστεί ο δημιουργός, ενώ η θερμότητα είναι η δημιουργία. Η δημιουργία αλλάζει πάντοτε, ενώ ο ήλιος παραμένει αμετάβλητος.
Η διαδικασία είναι να ξεκινήσουμε από τις μεταβαλλόμενες αξίες της ύπαρξης και να φτάσουμε στην αμετάβλητη αξία της ύπαρξης. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η δημιουργία επαν-απορροφάται στον δημιουργό και γίνεται ένα με τη Θειότητα — αυτή είναι η Συνείδηση της Ενότητας.
Στη διαδικασία αυτή, η φύση δεν μπορεί να καταστραφεί· υπάρχει μόνο ένας τρόπος — να υπερβούμε τη φύση.
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ ΜΕΡΑ, Ο ΗΛΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΕΙΝΟΣ
Τα σύννεφα φαίνονται ψηλά και δεν μπορούμε να δούμε τον ήλιο. Ακόμη και σε μια συννεφιασμένη μέρα, ο ήλιος είναι φωτεινός. Γι’ αυτό «παίρνουμε το αεροπλάνο του διαλογισμού» και ανεβαίνουμε πάνω από τα σύννεφα — και βλέπουμε τον ήλιο. Και δεν επηρεαζόμαστε από τη βροχή, το σκοτάδι, το χιόνι.
Όταν φτάσουμε πάνω από τα σύννεφα, έχουμε υπερβεί τον νόμο των αντιθέτων. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Λόγω της περιορισμένης όρασής μας, αυτό που είναι καθαρό φαίνεται να γίνεται ακάθαρτο. Είναι σαν τον υδρατμό που γίνεται ένα στερεό κομμάτι πάγου. Ο υδρατμός δεν σε εμποδίζει· μπορείς να περπατήσεις μέσα του. Αλλά ο πάγος σε σταματά.
Λιώστε τον πάγο — και αυτός ο πάγος βρίσκεται στην καρδιά. Και όταν λιώσει, γίνεται ατμός, και τότε περνούμε μέσα από αυτόν προς την αληθινή μας φύση — τη Θειότητα, την παντοτινά καθαρή.
Gururaj Ananda Yogi: Satsang Germany 1978 – 02
