ΣΗΜΑΤΟΔΕΙΚΤΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ
Όταν κάποιος αρχίζει να αναζητά σημάδια της προόδου του, η πρόοδός του θα σταματήσει. Η ίδια η αναμονή για την αναζήτηση των σηματοδοτών θα εμποδίσει την πρόοδο, γιατί γίνεσαι τόσο επικεντρωμένος στο πόσο γρήγορα προχωράς, που επιβραδύνεις τον εαυτό σου.
Πώς μπορείς να κρίνεις αν είσαι πιο αγαπητός και συμπαθητικός; Πώς μπορεί να το κρίνει κανείς αυτό; Μπορεί να είσαι σε μια συγκεκριμένη διάθεση σήμερα και να αισθάνεσαι τόσο αγαπητός προς τα πάντα γύρω σου. Ποια είναι η σταθερότητά του; Μπορεί να είναι απλώς κάτι που προκύπτει από τη διάθεση. Πες ότι κερδίζεις το τζόκερ αύριο, και για λίγο θα νιώθεις αγαπητός σε όλους, γιατί ο κόσμος έχει υπάρξει τόσο καλός μαζί σου, και τότε θέλεις να είσαι καλός. Πόσο θα διαρκέσει αυτό; Πώς μπορούμε να κρίνουμε τον εαυτό μας;
Δεν είναι παράδοξο. Είναι η επέκταση μιας ιδέας στην άλλη. Μπορείς να κάνεις μια πράξη συμπόνιας σήμερα, και την επόμενη στιγμή, την επόμενη μέρα ή την επόμενη εβδομάδα, να κάνεις κάτι τελείως ασυμπαθητικό. Αυτό είναι αυτό που βρίσκουμε στις ζωές μας.
Όταν προκύπτουν οι παράγοντες της καλοσύνης, της αγάπης και της συμπόνιας, πρέπει να κοιτάξουμε τα κίνητρά τους. Είναι διάθεση; Είσαι σε διάθεση αυτή την νύχτα και πολύ αγαπητός στη γυναίκα σου, και αύριο το βράδυ θα γυρίσεις σπίτι και θα ξεκινήσεις έναν καυγά. Ποιο είναι το νόημα αυτού; Ήταν αγάπη εξαρχής; Ίσως απλώς είχες μια υπέροχη μέρα στο γραφείο, και σε αυτή τη χαρά, τη λεγόμενη χαρά, γυρνάς σπίτι και την εκφράζεις. Επιτρέπεις να διαπεράσει. Παρ’ όλα αυτά, αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό. Δείχνει τη δυνατότητα ενός ατόμου.
Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι, και έχω συναντήσει χιλιάδες από αυτούς, που θα κάνουν μια πράξη εξαιρετικής καλοσύνης και θα βγουν από το δρόμο τους, και όμως την επόμενη μέρα θα κάνουν πράγματα που θα βλάψουν ή θα πληγώσουν ανθρώπους.
Στο ξύλο της ζωής, δεν μπορούμε να κρίνουμε, γιατί όλα αυτά τα πράγματα που προέρχονται από το επίπεδο του νου είναι για πάντα ασταθή, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας και ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας.
Μόνο όταν πάμε πέρα από αυτές τις πολικότητες και φτάσουμε στο κέντρο μέσα μας, το κέντρο του ξύλου, δεν θα νιώθουμε αναστατωμένοι ή απογοητευμένοι από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Νιώθεις συμπόνια και αγάπη χωρίς να προσπαθείς να νιώσεις αγάπη και συμπόνια. Γίνεται δεύτερη φύση για σένα. Κάθε πράξη, ακόμα και μια μικρή πράξη, θα περιέχει αυτά τα στοιχεία. Δεν θα το αναγνωρίσεις όταν γίνεις καλός, αγαπητός και συμπαθητικός. Τότε δεν θα πεις «Είμαι αγαπητός» ή «Είμαι συμπαθητικός» ή «Είμαι καλός». Δεν μπορείς να το πεις, γιατί δεν θα το αναγνωρίσεις. Είναι μια περιοχή που ξεπερνά το νου.
Έτσι, μόλις νιώσεις μια διάθεση μια μέρα ότι «Είμαι τόσο αγαπητός και τόσο καλός, έκανα τόσα καλά πράγματα σήμερα», το αναλύεις. Μόλις το αναλύσεις, είναι στο επίπεδο του νου, και ο νους είναι πάντα ταραγμένος, οπότε αυτό δεν είναι σημάδι. Δεν θα υπάρξουν ποτέ σημάδια. Ωστόσο, στη ζωή, πρέπει να κάνουμε συνειδητές καλές πράξεις.
Ακόμα και αν ξεκινά με μια διάθεση, αυτό είναι εντάξει, αλλά μην το θεωρήσεις σημάδι, γιατί μια πράξη αναπνέει άλλη πράξη. Μια καλή πράξη αναπνέει μεγαλύτερη καλοσύνη, αλλά θυμήσου ότι έχουμε μιλήσει για έναν διαμορφωμένο νου, και πρέπει να τον αποδιαμορφώσουμε.
ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΘΑ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΟΥΝ
Οι πράξεις που γίνονται συνειδητά θα ενδυναμωθούν και θα επαναληφθούν, και με τη συνεχή επανάληψη καλών πράξεων, αρχίζουμε να φανούμε πολύ αυθόρμητοι. Και όταν φτάσουμε σε αυτό το ύψος αυθόρμητης καλής πράξης, δεν θα σκεφτόμαστε καν ότι κάναμε μια καλή πράξη.
Δεν πρέπει ποτέ να ανησυχείτε για τα σημάδια – «πόσο μακριά έχω φτάσει τώρα;» Αυτό δεν είναι δουλειά σας. Είναι δουλειά του Θεού να δει πόσο κοντά ή μακριά είναι τα παιδιά Του από Αυτόν. Ξέρετε, δεν έχει νόημα για έναν άνθρωπο να αναλάβει τη δουλειά της Θειότητας.
Δεν έχει νόημα γιατί μπορείς να το κάνεις μόνο όταν έχεις γίνει ένα με τη Θειότητα και όχι πριν. Μέχρι τότε, όλα όσα κάνουμε στη ζωή, όλοι οι ηθικοί και οι ηθικοί κανόνες στους οποίους υποτάσσουμε και πρακτική, δεν είναι τίποτα άλλο παρά προετοιμασίες για να φτάσουμε σε αυτήν την ουδετερότητα πέρα από όλους τους νόμους των αντιθέσεων.
Γιατί σε εκείνη την περιοχή, δεν υπάρχει καλοσύνη ή κακοσύνη. Δεν υπάρχει αγάπη και μίσος. Είναι πέρα από όλα αυτά, αλλά για πρακτικούς σκοπούς, ζώντας σε αυτόν τον σχετικό κόσμο, πρέπει να εκτελούμε συνειδητά πράξεις που ευνοούν την εξέλιξή μας χωρίς να ψάχνουμε σημάδια. Μόλις αρχίσεις να ψάχνεις για σημάδια, δένεις τον εαυτό σου περισσότερο σε κάρμα γιατί η ίδια η πράξη της αναζήτησης σημάτων είναι η αναζήτηση της ανταμοιβής. Πόσο έχω φτάσει αφού έκανα όλα αυτά;
ΔΟΥΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Τα ιερά κείμενα θα σας πουν, δουλέψτε για την εργασία της εργασίας. Οι ανταμοιβές θα έρθουν μόνες τους. Οι ανταμοιβές έρχονται πιο γρήγορα, ενεργείτε σωστά, και οι ανταμοιβές θα έρθουν. Θα υπάρξουν υπολογισμένες μεταμορφώσεις στη ζωή σας· αν είστε έτοιμοι γι’ αυτές, θα έρθουν γρήγορα.
Αν έχετε έναν μεγάλο σωρό κάρμα πίσω σας, οι μεταμορφώσεις είναι ακόμα εκεί, αλλά θα πάρει περισσότερο χρόνο για να μειωθεί το βάρος επειδή έχετε έρθει με τόσα πολλά. Και αν έχετε έρθει με λίγα, θα παρατηρηθεί γρήγορα, αλλά δεν επιμένετε σε αυτό.
Όταν έρθουν οι χαρές και η ευτυχία, αφήστε τις να έρθουν. Όταν έρθουν οι λύπες, θα επιτρέψετε να έρθουν. Ποια είναι η διαφορά; Κάνετε αυτό που σας αρέσει. Υπάρχει μόνο μία βεβαιότητα στη ζωή: ο θάνατος, η απομάκρυνση από το σώμα. Αυτή είναι η μοναδική βεβαιότητα που έχετε στη ζωή. Δεν υπάρχει άλλη βεβαιότητα από το επίπεδο του νου.
Αλλά θέλουμε να φτάσουμε στην άλλη βεβαιότητα της αθανασίας, ότι ο άνθρωπος μέσα του, το Πνευματικό του Εγώ, είναι για πάντα αθάνατος, όπου δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει θάνατος, μόνο ζωή. Όπως βιώνουμε τη ζωή σήμερα, δεν την βιώνουμε στην καθαρή της μορφή. Γι’ αυτό σκεφτόμαστε για τις χαρές και τις ταλαιπωρίες και νιώθουμε περισσότερη δυστυχία από ευτυχία.
Επειδή δεν ζούμε τη ζωή όπως θα έπρεπε στην καθαρή της μορφή, πρέπει να περάσουμε μέσα από αυτές τις ταλαιπωρίες που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι. Κανείς δεν μας έφερε αυτές τις ταλαιπωρίες. Εμείς δημιουργήσαμε τις συνθήκες. Δεν είναι αντίφαση ούτε παράδοξο το ότι κάποιος δεν πρέπει να αναζητά σημάδια, αλλά πρέπει να είναι αγαπητός και αγαπητός ταυτόχρονα. Δεν είναι παράδοξο.
Να είστε αγαπητοί και αγαπητοί, και ξεχάστε τα σημάδια. Αν ταξιδεύετε προς το Λονδίνο από εδώ, θα φτάσετε στο Λονδίνο αν βρίσκεστε στο σωστό δρόμο. Καθώς ταξιδεύετε προς το Λονδίνο, δεν έχει κανένα νόημα να παρακολουθείτε τα σημάδια που λένε 100 μίλια, 70 μίλια, 60 μίλια ή 10 μίλια — τι θα σας βοηθήσει αυτό; Δεν βοηθά. Απλώς θα σας κάνει να σκεφτείτε, “Ω, καλά, είμαι μόνο 10 μίλια μακριά από το σπίτι.”
«Έχω λείψει από το σπίτι για μια εβδομάδα, άφησα το σπίτι σε αταξία, και τώρα πρέπει να γίνει αυτό και εκείνο, και τόση δουλειά να γίνει.» Ζείτε στο μέλλον, λέω πάντα σε ένα άτομο· αν πρέπει να πλυθούν τα πιάτα, τα έχουν πλύνει δέκα φορές στο μυαλό τους πριν το κάνουν. Τα σημάδια έχουν το ίδιο αποτέλεσμα σε εσάς.
ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΤΕ ΓΙΑ ΣΗΜΑΔΙΑ
Αν κάποιος ψάχνει για πνευματικά σημάδια και λέει, «Ω, έχω μόνο ένα μίλι να διανύσω», θα σταματήσετε αμέσως. Όλοι οι τέσσερις τροχοί θα έχουν σκασμένα ταυτόχρονα, και δεν θα μπορείτε να κινηθείτε γιατί χτίζετε το εγώ σας εκεί. «Αχ, έχω προοδεύσει τόσο γρήγορα και έχω μόνο ένα μίλι να πάω, αγόρι.» Χτίζετε ένα φράγμα εγώ, και «έχω κάνει αυτό και έφτασα εδώ». Αν κάποιος έρθει σε μένα και πει, «Είμαι πολύ πνευματικός άνθρωπος,» λέω, «Ευχαριστώ πολύ, πήγαινε δίπλα.»
Μην ψάχνετε για σημάδια αλλά ζήστε υπέροχα, όμορφα και χαρούμενα. Στην πραγματικότητα, όλα είναι χαρά. Το καλύπτουμε με τις σκέψεις μας και όλες τις λειτουργίες του νου μας και των samskaras και karmas μας.
Ο δρόμος μας για την αποκάλυψη είναι να αποκαλύψουμε αυτά τα πέπλα, και μόλις αποκαλυφθούν αυτά τα πέπλα, η αλήθεια, το αθάνατο Εγώ μέσα μας, θα λάμψει για πάντα. Όλοι είναι αιώνιοι και διαπερασμένοι από εκείνο το ένα Πνεύμα, το ένα Πνεύμα που δεν έχει δεύτερο.
Μόνο ένας ωκεανός και μικρές φυσαλίδες που νομίζουν ότι είμαστε τόσο μόνιμοι· μέσα σε ένα ή δύο δευτερόλεπτα, η φυσαλίδα σπάει και γίνεται πάλι ο ωκεανός. Το κύμα καταλαγιάζει, και είναι ακόμα ο ωκεανός.
Συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει μόνο ένας ωκεανός, και αυτή είναι η συνειδητοποίηση στην οποία πρέπει να φτάσουμε. Φτάνεις σε αυτό όχι παρακολουθώντας τα σημάδια. Φτάνεις σε αυτό αυτόματα γιατί δεν είναι διαδικασία σκέψης. Είναι διαδικασία εμπειρίας. Έτσι γίνεται.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιογκί: Σατσανγκ ΗΠΑ 1980 – 18
