Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΣΠΙΤΙ
Όταν ένας άνθρωπος είναι άπονος, ανελεήμων και μισαλλόδοξος, είναι σίγουρο σημάδι ότι λειτουργεί μόνο με ένα πολύ μικρό μέρος του νου του. Ενώ, μέσα από τον διαλογισμό, κάποιος σταδιακά αρχίζει να λειτουργεί στην ολότητα, σώμα, νους και Πνεύμα. Φυσικά, όταν λειτουργείς ολοκληρωμένα, γίνεσαι το αντίθετο από αυτό που ήσουν. Αν ήσουν ανελεήμων, γίνεσαι ελεήμων. Αν ήσουν άπονος, γίνεσαι συμπονετικός. Αν ήσουν ασπλάχνος, γίνεσαι πιο σπλαχνικός, γιατί λειτουργείς στην ολότητα. Έτσι, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος στον διαλογισμό όσον αφορά την ενίσχυση του εγώ, γιατί ο διαλογισμός σε απαλλάσσει από τα εγωιστικά σου σασκάρας.
Το εγώ σου σχηματίζεται από σασκάρας, που όπως ξέρεις σημαίνει οι εντυπώσεις και οι εμπειρίες που έχεις ζήσει. Αυτές σε χτίζουν σε ένα ατομικό ον. Όταν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου αποκλειστικά ως ατομικό ον, γίνεσαι ένα προσωπικό εγώ, που εκφράζει όλες τις εντυπώσεις που έχουν ήδη αποτυπωθεί στον νου, ενώ ο διαλογισμός κάνει το αντίστροφο.
Ο διαλογισμός σε απομακρύνει από αυτή την αποκλειστική ατομικότητα χωρίς να την απορρίπτει, και σε οδηγεί από αυτή την ατομική, αποκλειστική ατομικότητα σε μια καθολικότητα. Εκεί βρίσκεται το μήνυμα της αγάπης. Γιατί αν δεν μπορείς να νιώσεις αυτή την οικουμενικότητα των πάντων, τότε, όπως ίσως έχω ξαναπεί, δεν θα γνωρίσεις ποτέ το πραγματικό νόημα της αγάπης. Έτσι, η διαδικασία είναι να αποκτηθεί εκείνη η επίγνωση ότι όλα είναι ένα, και αυτή η διαδικασία είναι απλή.
Δεν χάνεις την ατομικότητα. Παραμένεις άνθρωπος και δεν υπήρξε ποτέ τέλειος άνθρωπος πάνω σε αυτή τη γη. Μπορούσαν να φτάσουν μόνο μέχρι το ενενήντα οκτώ τοις εκατό της τελειότητας, συμπεριλαμβανομένων του Κρίσνα, του Βούδα, του Χριστού και όλων των άλλων. Γιατί χωρίς εκείνο το δύο τοις εκατό της ατέλειας, δεν θα μπορούσες να συντηρήσεις αυτό το σώμα. Θα γινόσουν ασυνείδητος των φυσιολογικών και βιολογικών λειτουργιών σου και όλων αυτών των πραγμάτων. Έτσι, εκείνη η μικρή σπίθα του «εγώ», του «εγώ-είμαι», θα παραμείνει. Εκείνο το λίγο «εγώ και δικό μου» θα παραμείνει, αντί για το «Εσύ και Δικό Σου».
Για παράδειγμα, παίρνεις τη λέξη «me» και βάζεις έναν καθρέφτη από κάτω, και η αντανάκλαση θα είναι «we». Αυτή είναι η αίσθηση που αναπτύσσουμε από το Εγώ (Me) στο Εμείς (We). Μονό. Αυτή η επίγνωση δεν εφαρμόζεται μόνο στους ανθρώπους, αλλά ισχύει για τα πάντα, όπου ταυτίζεσαι, όπου νιώθεις εκείνη την ενότητα με όλη τη δημιουργία και την ύπαρξη. Και όταν μπορείς να νιώσεις αυτή την ενότητα, όλα θα βρίσκονται μέσα σου. Για παράδειγμα, αν υπάρχει ένας ψύλλος στο κρεβάτι μου, κι εγώ ταξιδεύοντας στον κόσμο αλλάζω κρεβάτι κάθε λίγες νύχτες, δεν θα είχα την καρδιά να σκοτώσω τον ψύλλο, γιατί είναι ζωή. Θα τον έπιανα και θα τον πετούσα από το παράθυρο. Ας πάει στην κρεβατοκάμαρα του διπλανού. Αναπτύσσεις αυτή την αίσθηση.
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ «ΜΗ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΣΘΕ ΕΙΣ ΤΟ ΠΟΝΗΡΟΝ»
Τα πάντα είναι συνειδητά· ακόμη και μια πέτρα έχει συνειδητότητα, αλλά στον άνθρωπο, η συνειδητότητα είναι περισσότερο ανεπτυγμένη γιατί είναι πιο εξελιγμένος από μια πέτρα, ένα φυτό ή ένα ζώο. Αλλά αυτή η συνειδητότητα μπορεί να γίνει κακή χρήση, όταν ο άνθρωπος γίνεται συνειδητός μόνο για τον εαυτό του. Νιώθει ότι όλο το σύμπαν περιστρέφεται γύρω του, ότι «εγώ είμαι το πιο σημαντικό πρόσωπο και όλοι οι άλλοι ας πάνε στο καλό».
Εκεί βρίσκεται η επέκταση της συνειδητότητας ή της επίγνωσης. Επίγνωση και συνειδητότητα είναι συνώνυμα. Όσο πιο συνειδητός γίνεσαι, τόσο πιο ενήμερος γίνεσαι. Όλη η συνειδητότητα βρίσκεται μέσα σου και, για να χρησιμοποιήσω μια λέξη, ελλείψει καλύτερης, φτάνεις στην περιοχή της καθαρής συνειδητότητας, όπου η συνειδητότητα είναι τέτοια ώστε καμία κακή σκέψη δεν μπορεί να εισέλθει στον νου σου.
Αυτός είναι ο τρόπος να ζεις μια θετική ζωή, όταν δεν επιτρέπεις σε κακή σκέψη να εισέλθει στον νου σου, και δεν την μπλοκάρεις κιόλας. Δεν αντιστέκεσαι στην κακή ιδέα. Όπως λένε οι Γραφές, «Μη αντιστέκεσθε εις το πονηρόν». Αυτό ακριβώς σημαίνει. Αλλά στο στάδιο της καθαρής συνειδητότητας αυτό δεν συμβαίνει πλέον· η κακή σκέψη δεν εμφανίζεται ποτέ, και ένα άλλο όνομα για την καθαρή συνειδητότητα είναι η ολική αγάπη.
Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΟΥ
Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα από τον διαλογισμό, και ο διαλογισμός δεν μπορεί ποτέ να προκαλέσει κακό. Στα αρχικά στάδια, όταν κάποιος ξεκινά, μέσα σε εκείνη την ησυχία του νου μέσω του διαλογισμού, κοιτάζει τον εαυτό του κατάματα και ανακαλύπτει τις αδυναμίες του. Για παράδειγμα, αν ένας γιατρός δεν διαγνώσει σωστά το πρόβλημά σου, δεν μπορεί να σου δώσει το σωστό φάρμακο. Έτσι, αυτό είναι μια αυτοδιάγνωση, όπου βρίσκεις τις αδυναμίες σου και προσπαθείς να διορθώσεις τις ελλείψεις σου, κάτι που απαιτεί διαλογισμό και ένα ορισμένο μέτρο αυτοβοήθειας.
Πολλοί άνθρωποι είναι ανίκανοι να βοηθήσουν τον εαυτό τους για έναν μόνο λόγο: δεν έχουν τη δύναμη. Ο διαλογισμός σε οδηγεί σε μεγαλύτερη ολοκλήρωση, δίνοντάς σου τη δύναμη να αντιμετωπίζεις τα προβλήματά σου. Προβλήματα θα υπάρχουν πάντα. Αλλά το πώς τα βλέπουμε είναι το κρίσιμο σημείο. Μέσα από ένα μεγαλύτερο βαθμό επίγνωσης, κοιτάζουμε τα προβλήματα από μια διαφορετική προοπτική.
Για παράδειγμα, αν κάποιος πεθάνει, ας πούμε ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο, τα παιδιά μου, η σύζυγός μου, οι αγαπημένοι μου, δεν θα βάλω τα κλάματα. Δεν θα το κάνω. Όχι επειδή δεν έχω συμπόνια, αγάπη ή συναισθήματα, αλλά επειδή έχω συνειδητοποιήσει ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει φύγει, δεν έχει πεθάνει. Είναι ζωντανός, έχει πετάξει από πάνω του το σώμα και θα πάρει ένα άλλο σώμα, αλλά εκείνο το αιώνιο Πνεύμα μέσα του είναι ενεργό και παρόν. Είναι ζήτημα το πώς βλέπουμε τα πράγματα. Είναι ζήτημα οπτικής. Αν κάθεσαι και κλαις και θρηνείς εβδομάδες και εβδομάδες, τι θα ωφελήσει; Δεν θα βοηθήσει κανέναν.
ΣΤΟΝ ΚΟΡΜΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑ
Γι’ αυτό οι άνθρωποι αυτού του κόσμου χρειάζονται μεγαλύτερη επίγνωση. Όταν αναπτύξουν αυτή την επίγνωση, πολλά από τα ατομικά και διεθνή προβλήματα του κόσμου θα εξαφανιστούν. Αν οι άνθρωποι της Αμερικής νιώσουν ότι οι Ρώσοι δεν είναι ξεχωριστοί από αυτούς, ότι όλοι ανήκουμε στο ίδιο ανθρώπινο γένος, και οι Ρώσοι νιώσουν το ίδιο, ότι είμαστε αδελφοί εξ αίματος.
Δεν μιλάω για τον Αδάμ και την Εύα, αλλά αν πας πίσω στη γενεαλογία, θα βρεις ότι όλοι είμαστε συγγενείς. Στον κορμό είμαστε όλοι ένα και αδιαχώριστοι, και αυτός ο κορμός είναι η ίδια η Θεότητα.
Η ΘΕΪΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΑΡΣΕΝΙΚΗ ΟΥΤΕ ΘΗΛΥΚΗ
Αυτό το σύμπαν προέκυψε ως εκδήλωση του Εκδηλωτή. Ο Εκδηλωτής ή η Θεότητα είναι μια ουδέτερη ενέργεια, όπως ένα λουλούδι που αναδίδει άρωμα ή η φωτιά που αποδίδει θερμότητα. Είναι η φύση του λουλουδιού να δίνει άρωμα και η φύση της φωτιάς να δίνει θερμότητα. Έτσι, η θερμότητα που αναδίδεται είναι η εκδήλωση.
Πολλές θρησκείες και θεολογίες θεωρούν αυτή την εκδήλωση ως θηλυκή, και Εκείνον που ονομάζουμε Θεότητα ως τον μόνο αρσενικό. Ό,τι εκείνος «παρήγαγε» θεωρείται θηλυκό, και βρίσκεις σε πολλές θρησκείες τη λατρεία όλων των Θεοτήτων, στις ινδουιστικές παραδόσεις Κάλι, Ντούργκα, Λάκσμι, κλπ., και στη χριστιανική πίστη τη Μητέρα Μαρία. Και αν πας πίσω στην ανθρωπολογία, θα δεις ότι η Θεότητα λατρευόταν αρχικά ως γυναίκα και αργότερα ως άνδρας. Νομίζω ότι αυτό είναι άδικο, ανδρικός σωβινισμός. Δεν είναι ούτε Αυτός ούτε Αυτή.
Έχω γνωρίσει πολλούς διαλογιζόμενους στα «σύνορα», ερμαφρόδιτους, τρανσβεστί, ερμαφρόδιτους, όπως και να τους ονομάσεις. Και μου λένε, «Τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό;» Και τους λέω: «Κοίτα, γεννήθηκες έτσι και δεν μπορείς να κάνεις πολλά. Αλλά μην ανησυχείς γι’ αυτό. Εσύ συνδυάζεις μέσα σου τη Θεότητα· το αρσενικό και το θηλυκό μέρος». Γιατί σε κάθε άνδρα υπάρχει ένα κομμάτι γυναίκας, και σε κάθε γυναίκα υπάρχει ένα κομμάτι άνδρα. Σε σένα υπάρχει ισορροπία. Δεν είσαι ούτε άνδρας ούτε γυναίκα, είσαι στα σύνορα. Μην λυπάσαι τον εαυτό σου, γεννήθηκες έτσι, οπότε απόλαυσέ το.
Μιλώ χωρίς καμία σεξουαλική χροιά. Μιλώ για την ψυχολογία του ανθρώπου που νιώθει απόβλητος από την «κανονική» κοινωνία. Η Θεότητα, μια ουδέτερη δύναμη, θα ενσαρκώνεται φυσικά ως άνδρας ή γυναίκα. Και σου λέω κάτι, κανείς δεν μπορεί να γίνει ένα με τον Θεό ή με τη Θεότητα αν δεν έχει ζήσει σε σώμα γυναίκας. Πρέπει να πάρεις γέννηση ως γυναίκα για να αναπτύξεις ορισμένες ποιότητες, και πρέπει να πάρεις γέννηση ως άνδρας για να αναπτύξεις άλλες ποιότητες. Ο συνδυασμός όλων αυτών των ποιοτήτων συνιστά εκείνη την εκδήλωση της Θεότητας.
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ
Όπως γνωρίζεις, ο νους του ανθρώπου έχει τρία επίπεδα: τον συνειδητό νου, το υποσυνείδητο και το υπερσυνειδητό επίπεδο. Το υπερσυνειδητό επίπεδο του νου είναι το πιο λεπτό στάδιο της σχετικότητας και το υψηλότερο επίπεδο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Δεν είναι ακόμη ο απόλυτος Θεός, αλλά το πιο λεπτό στάδιο της σχετικότητας, και δεν μπορείς να πας πιο λεπτά. Όταν φτάσεις στο λεπτότερο στάδιο της σχετικότητας, τότε αυτόματα συγχωνεύεσαι στη Θεότητα, στην ολική Θεότητα.
Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να θυμάσαι ότι δεν είσαι παρά νους· αυτό το σώμα είναι απλώς πηγμένος, συμπυκνωμένος νους, αυτό είναι όλο. Από το λεπτότερο επίπεδο της σχετικότητας μέχρι το υποσυνείδητο επίπεδο των σασκάρας, μέχρι τον σκεπτόμενο συνειδητό νου και μέχρι αυτό το φυσικό σώμα, όλα είναι Θεία. Αυτό είναι το μήνυμα, ότι τα πάντα είναι Θεία.
Πες μου κάποιον, εκτός αν είναι τρελός, που να λέει ότι η Θεότητα είναι κακή. Κανείς. Μέσα από τις πρακτικές σου πλησιάζεις αυτό το καλό, γιατί πιστεύεις ότι ο Θεός είναι καλός. Είναι ωραίο να πιστεύεις. Έτσι, το δεύτερο μέρος των διδασκαλιών μας είναι ότι θέλουμε να βιώσεις αυτή την καλοσύνη μέσα σου, όχι μόνο να πιστεύεις· δεν είναι αρκετό.
Μπορείς να πιστέψεις οτιδήποτε. Πας σε μια παράσταση μάγου και ο άνθρωπος κάνει υπέροχα πράγματα στη σκηνή. Ο μάγος κόβει μια γυναίκα στα δύο και κάνει έναν ελέφαντα να εξαφανιστεί, κάνει ένα αυτοκίνητο να εξαφανιστεί στη σκηνή. Αυτά είναι ψευδαισθήσεις· δεν είναι αλήθεια. Αλλά πιστεύεις ότι έκανε τον ελέφαντα να εξαφανιστεί. Έτσι, το θέμα είναι ότι η πίστη μπορεί να είναι σφαλερή και γεμάτη λάθη. Αλλά η εσωτερική εμπειρία δεν μπορεί να είναι σφαλερή. Δεν είναι ψευδαίσθηση.
Μερικοί Μονιστές ή Μαγιαβενταντιστές θεωρούν όλη τη δημιουργία ως ψευδαίσθηση, κι αυτό είναι λάθος. Αυτή είναι μια καρέκλα, και μπορώ να την αγγίξω, να την μυρίσω και να καθίσω πάνω της. Δεν είναι ψευδαίσθηση. Το απατηλό στοιχείο είναι ότι οι μορφές υπόκεινται σε όνομα και σχήμα. Παίρνεις ένα κομμάτι ξύλο, το κάνεις καρέκλα, και το ίδιο ξύλο μπορείς να το κάνεις τραπέζι. Έτσι, το ένα το λες τραπέζι και το άλλο καρέκλα, και δεν συνειδητοποιείς ότι είναι ξύλο. Ή ένα άλλο παράδειγμα: παίρνεις χρυσό, μπορείς να φτιάξεις ένα βραχιόλι ή ένα κολιέ, και ρωτάς τη βοηθό σου ή την κόρη σου ή όποιον, «Πού είναι το κολιέ μου;» Έτσι, έχεις δώσει ονόματα, ενώ στην ουσία είναι χρυσός. Ή λάσπη, ή οτιδήποτε· ό,τι και να είναι, αποτελείται από τη Θεία ουσία αυτής της Θείας ενέργειας.
Έτσι, ο άνθρωπος είναι στην ουσία του Θεϊκός, αλλά εξαιτίας του ονόματος και της μορφής, είναι πιο απορροφημένος στην ψευδαίσθηση παρά στην πραγματικότητα, γιατί υπάρχει μόνο ένα πράγμα απολύτως πραγματικό: η Θεότητα. Τα άλλα πράγματα είναι επίσης πραγματικά αλλά με σχετικό τρόπο, με περιορισμένο, πεπερασμένο τρόπο. Δεν χάνουν την πραγματικότητά τους. Μόνο όταν φτάσεις στο στάδιο της αυτοφώτισης και τα κοιτάξεις από εκείνη τη σκοπιά θα δεις τον κόσμο ως ψευδαίσθηση.
Τι παρατηρείς, για παράδειγμα, στη θάλασσα; Πας στην ακτή και βλέπεις μόνο τα κύματα στην επιφάνεια, πάνω-κάτω, πάνω-κάτω. Παρατηρείς τα κύματα αλλά ξεχνάς ότι κάτω από αυτά τα ταραγμένα κύματα υπάρχει μια ήσυχη θάλασσα.
ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ
Αποτυγχάνουμε να το αναγνωρίσουμε αυτό γιατί δεν θέλουμε να βουτήξουμε αρκετά βαθιά μέσα σε εκείνα τα νερά, ή μέσα στον εαυτό μας, όπου κατοικεί όλη η γαλήνη. Θυμήσου κάτι βέβαιο: όποια προβλήματα κι αν περνάς, δεν πηγάζουν από εκείνο που είναι μέσα σου. Είναι μόνο επιφανειακού επιπέδου, σαν τα κύματα. Όσο περισσότερη προσοχή δίνεις στα επιφανειακά κύματα, τόσο περισσότερο θα νιώθεις αυτά τα κύματα σαν να συγκρούονται πάνω στους βράχους της ζωής. Αλλά αν η προσοχή σου στραφεί ελάχιστα πιο βαθιά, δεν θα δίνεις τόση σημασία στα κύματα.
Τι κακό έχουν τα κύματα; Ας υπάρχουν κύματα, αλλά γίνε σέρφερ και απόλαυσε το σερφάρισμα πάνω τους, γιατί τα πάντα μπορούν να μετατραπούν σε ομορφιά. Τα πάντα στη ζωή, ό,τι κι αν είναι. Γιατί δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως «πρόβλημα», και αν θεωρείς κάτι προβληματικό, να ξέρεις ότι η λύση είναι ενσωματωμένη στο ίδιο το πρόβλημα. Ένα πρόβλημα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς λύση. Η λύση είναι ενσωματωμένη στο πρόβλημα.
Για να βρεις απλώς τη λύση, υπάρχει και η γνωστή φράση: Ένας επιχειρηματίας θέλει να κλείσει μια συμφωνία, του δίνουν τα έγγραφα να υπογράψει και λέει, «Άσε να το σκεφτώ μέχρι αύριο, θα σου απαντήσω αύριο». Ο λόγος είναι ότι δεν θέλει να παρασυρθεί μέσα στη συζήτηση από τον άνθρωπο που του πουλάει κάτι. Υπάρχουν μερικοί πολύ έξυπνοι ομιλητές που μπορούν να σου πουλήσουν οτιδήποτε. Μπορούν να πάρουν ένα κομμάτι λάσπη, να το τυλίξουν σε ωραίο χαρτί σοκολάτας και να στο πουλήσουν για σοκολάτα, γιατί αυτό που αγοράζεις είναι το περιτύλιγμα και όχι αυτό που βρίσκεται μέσα. Πρέπει ακόμη να ανοίξεις το περιτύλιγμα για να δεις αν είναι ωραία σοκολάτα ή ένα κομμάτι λάσπη.
Έτσι, λες, «Άσε να κοιμηθώ πάνω σ’ αυτό». Αυτό σημαίνει ότι θέλεις να το σκεφτείς, και μέσα στη γαλήνη του νου σου αποφασίζεις αν αυτή η συμφωνία αξίζει. Αυτό σημαίνει ότι θέλεις να φτάσεις σε εκείνη την ηρεμία όπου μπορείς να αποφασίσεις σωστά και να ακούσεις την εσωτερική φωνή μέσα σε εκείνη τη σιωπή. Μπορεί να είσαι πολύ παρορμητικός και να υπογράψεις λάθος έγγραφα αν το κάνεις εν θερμώ. Ενώ όταν είσαι ήρεμος, θα είσαι πιο προσεκτικός. Πάντα υπάρχει κάτι μέσα σου που σε καθοδηγεί. Πάντα. Αλλά το μυστικό είναι να το ανακαλύψεις.
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΩΣΗ
Το πιο σημαντικό μου μυστικό είναι η κατανόηση του γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν το μυστικό αυτής της απλότητας του να βουτάνε μέσα τους. Ακόμη κι αν ξεκινήσεις με την πεποίθηση ότι ό,τι υπάρχει είναι Θεϊκό. Στην αρχή θα ξεκινήσεις με δυαδικότητα, «εγώ και Εσύ», αλλά καθώς προχωράς, θα συγχωνευτείς στο Εσύ και θα γίνεις αυτό το Εσύ. Και θα πεις «Μπράχμας μι» ή «Τατ Τουάμ Ασί» – σανσκριτικές φράσεις που σημαίνουν «Εσύ είσαι Εκείνο», δηλαδή το Θείο. Εσύ είσαι Αυτό.
Όταν μιλάμε για τον Θεό, για λόγους εξήγησης, μπορεί να τον αποκαλώ «Αυτός», αλλά είναι «Αυτό», γιατί δεν είναι ούτε Αυτός ούτε Αυτή. Είναι Αυτό, και εσύ είσαι Αυτό. Έτσι ζω εγώ τη ζωή μου. Αν αγαπώ κάποιον βαθιά, δεν θα είναι ποτέ για κανέναν άλλον λόγο παρά μόνο για την ίδια την αγάπη. Αν συμβεί οτιδήποτε άλλο, θα είναι απλώς μια φυσική ροή, αλλά η πρόθεση ή το αίσθημα είναι η ολική αγάπη για τον άνθρωπο, γιατί «Εσύ είσαι Εκείνο». Βλέπω τη Θεότητα σε εσένα και αγαπώ εκείνη τη Θεότητα.
Ένας άνδρας λέει σε μια γυναίκα, «Σ’ αγαπώ», είναι μια λανθασμένη δήλωση. Λέγεται κάθε μέρα, αλλά αν την αναλύσεις, είναι λάθος. «Εγώ αγαπώ εσένα». Αυτό σημαίνει ότι χωριζόμαστε, ενώ η αγάπη μας φέρνει μαζί. Εγώ και εσύ είμαστε χωρισμένοι. Αλλά η αληθινή αγάπη είναι Ένωση, και μέσα από την ένωση, προχωρώντας πιο πέρα από τη δυαδικότητα του «εγώ και εσύ», «εγώ και Εσύ», γίνεσαι ένα με τη Θεότητα και τη βιώνεις.
Δεν μπορεί να αναλυθεί με τον νου. Ο νους είναι πολύ πεπερασμένος για να βιώσει εκείνο που είναι άπειρο. Αλλά πρέπει να εργαστούμε με τα εργαλεία που έχουμε. Θα ήθελα να έχω πενήντα αυτοπραγματωμένους ανθρώπους και να τους στείλω σε όλο τον κόσμο. «Πηγαίνετε να διδάξετε» και πάρτε τον σύντροφό σας μαζί σας· πηγαίνετε ανά ζεύγη. Μπορεί να είναι άνδρας ή γυναίκα, δεν έχει σημασία· η γυναίκα ίσως είναι καλύτερη, τουλάχιστον μπορεί να μαγειρέψει και να σου πλύνει τα ρούχα.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΘΕΪΚΟΙ
Επομένως, είμαστε όλοι Θεϊκοί. Θέλει κανείς να το αρνηθεί αυτό; Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί· είμαστε όλοι Θεϊκοί. Πρέπει απλώς να αποκαλύψουμε τα πέπλα της άγνοιας που μας βάζουν σε αυτή την κατάσταση ψευδαίσθησης όπου δεν γνωρίζουμε ότι είμαστε Θεϊκοί.
Με το να γνωρίζεις, να συνειδητοποιείς και να βιώνεις ότι «είμαι Θεϊκός», όλη η αίσθηση ενοχής θα εξαφανιστεί, η οποία είναι η μεγαλύτερη ασθένεια στον κόσμο. Όλες οι άλλες αρνητικότητες και τα σφάλματα που μπορεί να έχεις κάνει θα λιώσουν, και θα γίνεις πραγματικά θετικό ον. Αλλά μέχρι να φτάσεις σε αυτό το στάδιο, δεν υπάρχει τίποτε κακό στην αρνητικότητα.
Για παράδειγμα, αυτό το φως που καίει χρειάζεται θετικό και αρνητικό ρεύμα για να δημιουργήσει το κύκλωμα που θα παράξει το φως. Αλλά αυτή η αρνητικότητα, το αρνητικό ρεύμα, χρησιμοποιείται σωστά. Δημιουργείται ένα κύκλωμα με το θετικό ρεύμα. Όσοι από εσάς κάνετε λίγη δουλειά στο σπίτι με λάμπες και ασφάλειες ξέρετε ότι δεν μπορείτε να έχετε ηλεκτρισμό μόνο με θετικό ρεύμα· πρέπει να υπάρχει και αρνητικό ρεύμα για να κλείσει το κύκλωμα. Άρα γιατί να μην βλέπουμε τη ζωή έτσι; Να πούμε: «Κοίτα, αυτές οι αρνητικότητες που έχω είναι αναγκαίες, αλλά ας ενώσω αυτό το καλώδιο της αρνητικότητας με εκείνο το καλώδιο της θετικότητας».
Τα πάντα στη ζωή μπορούν να ιδωθούν διαφορετικά μόλις χάσεις την ιδέα του «εγώ και δικό μου». Η καρέκλα μου, το τραπέζι μου, το λουλούδι μου, το τάδε μου. Τίποτα δεν σου ανήκει· ούτε καν το σώμα σου δεν σου ανήκει. Τα πάντα είναι Θεϊκά, και δεν μπορείς να κατέχεις τη Θεότητα, ούτε να την ιδιοποιηθείς. Μπορείς να γίνεις Θεϊκός και να συγχωνευτείς στη Θεότητα, αλλά ποτέ να την κατέχεις.
ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ
Οι άνθρωποι θέλουν εξηγήσεις για το τι είναι ο Θεός. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις· μπορείς μόνο να το βιώσεις. Οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε καν να εξηγήσουν τι είναι ο ηλεκτρισμός. Δεν μπορούν να εξηγήσουν τι είναι ένα άτομο, γιατί όσο πιο βαθιά μπαίνουν μέσα στο άτομο, βρίσκουν υποατομική ύλη, και όταν πάνε ακόμη πιο βαθιά, βρίσκουν ακόμη πιο υπο-υπο-υπο-υποατομικά «σωματίδια», και δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν στο τέλος. Γιατί αν φτάσουν στην ουσία του ατόμου, θα έχουν βρει τον Θεό. Αυτό δεν είναι δυνατό με την επιστήμη. Μπορεί να σε πάει ένα μέρος του δρόμου, αλλά ο πραγματικός δρόμος για να οδηγηθεί κάποιος στην ολότητα των πραγμάτων βρίσκεται εδώ μέσα, στην καρδιά, και βρίσκοντάς τον εδώ μέσα, θα τον βρεις παντού.
Έτσι, το μήνυμα ότι είμαστε όλοι Θεϊκοί είναι η αλήθεια και μόνο η αλήθεια. Στην αρχή θα βρεις δυαδικότητα, και αυτό λέει και η Βίβλος. Στους απλούς ανθρώπους, που δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν, ο Χριστός έλεγε: «Προσεύχεσθε στον Πατέρα σας τον εν Ουρανοίς». Δυαδικότητα. Σε εκείνους που μπορούσαν να καταλάβουν λίγο παραπάνω, έλεγε ότι «Ο Θεός είναι ο κορμός και εσείς τα κλαδιά του δέντρου», που λέγεται «επικοιλοποιημένη Μη-Δυαδικότητα». Αλλά σε εκείνους που ήταν κοντά του και μπορούσαν να τον καταλάβουν, έλεγε, «Εγώ και ο Πατέρας μου είμεθα εν», γιατί είχε βρει εκείνη την ενότητα.
Τώρα προκύπτει το ερώτημα γιατί άρχισε να διδάσκει στα τριάντα του, αφού από τη γέννησή του ήταν γεννημένος με όλες τις Θεϊκές δυνάμεις, με τη Θεότητα. Κάθε Αβατάρ, κάθε ενσάρκωση, μπορεί να αρχίσει να διδάσκει μόνο όταν φτάσει τα τριάντα ή σαράντα, γιατί κι αυτοί πρέπει να περάσουν από την αυτο-ανακάλυψη. Πρέπει κι εκείνοι να βρουν τον αληθινό τους Εαυτό και, όταν οι αληθινοί Δάσκαλοι βρουν τον αληθινό τους Εαυτό και ανακαλύψουν ότι είναι Θεϊκοί, τότε μόνο αρχίζουν να διδάσκουν. Αυτό συνέβη με όλους τους μεγάλους Δασκάλους, Βούδα, Κρίσνα, Χριστό, όλους.
Άρα ακόμη και οι Αβατάρ, το λέω αυτό για ενθάρρυνση, ακόμη και ένα Θεϊκό Ον που γεννιέται Θεϊκό, πρέπει να περάσει από εκείνα τα χρόνια εμπειριών για να ανακαλύψει ποιος είναι. Άρα μην αποθαρρύνεστε, γιατί κι εσείς θα ανακαλύψετε ποιοι είστε, και αυτό είναι το πεπρωμένο του ανθρώπου. Ο καθένας τελικά πρέπει να φτάσει σπίτι, κι αυτό είναι το σπίτι. Μιλώ για αυτό το «σπίτι» που όλοι σας θα φτάσετε, γιατί υπάρχει, και αν υπάρχει, πρέπει να το φτάσεις. Αν δεν υπήρχε, δεν θα μπορούσες. Αλλά υπάρχει.
Ο άνθρωπος προοδεύει βήμα βήμα. Πρώτα η Δυαδικότητα, όπως εξήγησα, μετά η «επικοιλοποιημένη» Μη-Δυαδικότητα και μετά ο Μονισμός, ο Αντβαϊτισμός, εκείνη η ολική ενότητα, το «Εγώ και ο Πατέρας είμεθα εν». Ο καθένας μπορεί να πει «Εγώ και ο Πατέρας είμεθα εν» όταν βιώσει εκείνη την ενότητα. Αλλά να θυμάσαι ότι το «Εγώ και ο Πατέρας είμεθα εν» είναι ο στόχος της ζωής μου. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει να φτάσω – και θα τον φτάσεις, αργά ή γρήγορα. Αλλά όσο πιο γρήγορα τον φτάσεις, τόσο λιγότερα θα είναι τα προβλήματά σου. Δεν θα χρειαστεί να περνάς μέσα από διάφορες ζωές γεμάτες αυτό που ονομάζεις «πόνο».
Το να φτάσεις τον στόχο μπορεί να γίνει σε μία μόνο ζωή. Μπορεί να γίνει με ολική αφοσίωση, Μπάκτι. Μπορεί να γίνει μέσα από Γκνιάνα, γνώση και σοφία. Μπορεί να γίνει μέσα από Κάρμα, καλές πράξεις. Και τότε μπαίνεις στη Ράτζα Γιόγκα, το βασιλικό μονοπάτι, όπου όλα αυτά τα τρία συγχωνεύονται, σοφία, δράση και αφοσίωση. Η αφοσίωση είναι ένα άλλο όνομα για την αγάπη. Όταν και τα τρία συγχωνεύονται, βρίσκεσαι στο Βασιλικό μονοπάτι, που συνοδεύεται από ορισμένες πρακτικές.
Η ΖΩΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΡΑΚΤΙΚΗ
Έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους που είναι σκεπτικοί απέναντι στον διαλογισμό, και πάντα τους λέω: «Η απόδειξη του πουτίγκ είναι στο φάγωμα». Αν δεν σου αρέσει το πουτίγκ, πέτα το. Αλλά κάνε ένα πράγμα: να είσαι καλός, να κάνεις το καλό, και θα χρειαστείς εσωτερική δύναμη. Ας είναι κάθε πράξη σου μια πράξη που δεν θα παράγει τριβή, που θα είναι αρμονική, και αυτό θα σε οδηγήσει στην ίδια τη δράση της ζωής. Δεν έχει νόημα να κάθεσαι απλώς στο σπίτι και να σκέφτεσαι.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που καθόταν από το πρωί έως το βράδυ και μελετούσε όλες τις Γραφές, το Κοράνι, την Τορά, τις Βέδες, τις Ουπανισάδες, τη Βίβλο και όλα τα έργα των μεγάλων φιλοσόφων: Ντεκάρτ, Χέγκελ, Καντ, Σοπενχάουερ, όλους, και η γυναίκα και τα παιδιά του πεινούσαν. Έτσι του είπα: «Καλύτερα να σηκωθείς από τα οπίσθιά σου και να πας να δουλέψεις. Τι νόημα έχει να αποκτάς όλη αυτή τη γνώση των βιβλίων, αν δεν μπορείς να εξασφαλίσεις ένα κομμάτι ψωμί για τη γυναίκα και τα παιδιά σου; Δράσε, πήγαινε να δουλέψεις, κέρδισε και φρόντισε τη γυναίκα και τα παιδιά σου, και μετά πάντα θα βρεις χρόνο να συνεχίσεις τις γραφικές σου σπουδές. Μπορείς να το κάνεις και αυτό».
Έτσι, η ζωή πρέπει να είναι πολύ πρακτική, και πρακτική σημαίνει δράση. Αλλά καλή δράση, που δεν παράγει τριβές. Αν ένα παιδί είναι άτακτο, του δίνεις λίγες στον ποπό. Αυτή δεν είναι τριβή, γιατί πονάει εσένα περισσότερο από το παιδί. Διδάσκεις. Τριβή είναι όταν ο νους σου μπαίνει σε βαθιές συγκρούσεις. Αν εκείνες οι συγκρούσεις κυβερνούν τον νου και τη δράση σου, βλάπτεις τους άλλους, και πληγώνοντας τους άλλους, δες πόσο κάρμα μαζεύεις επάνω σου, και έτσι τα πράγματα χειροτερεύουν. Γίνεται ένας φαύλος κύκλος. Αντί να απορρίπτεις τα σασκάρας, προσθέτεις όλο και περισσότερα.
Η ΘΕΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΑΠΟΚΤΙΕΤΑΙ· ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΔΗ
Γι’ αυτό μερικοί από εσάς, οι Δάσκαλοι, κάνετε ένα από τα πιο απίστευτα πράγματα στον κόσμο: οδηγείτε έναν άνθρωπο, με έναν πολύ συστηματικό, ευγενικό, συμπονετικό τρόπο, προς τη Θεότητα. Δεν θα υποσχόμουν ποτέ σε κανέναν αυτοπραγμάτωση, «Θεογνωσία». Αν έρθει κάποιος και σας πει, «Εγώ θα σου δώσω τη Θεογνωσία», παρακαλώ τρέξτε όσο πιο μακριά μπορείτε από αυτόν. Δεν μπορεί να το κάνει· πρέπει να το κάνεις εσύ ο ίδιος. Εγώ λέω, «Θα σου δείξω το μονοπάτι, γιατί το έχω περπατήσει, κι εσύ μπορείς να το περπατήσεις ο ίδιος για να φτάσεις στον Θεϊκό σου στόχο». Και το ωραίο είναι ότι τότε το μονοπάτι και ο στόχος γίνονται ένα. Τότε γυρίζεις πίσω, κοιτάζεις το μονοπάτι και σου φαίνεται Θεϊκό. Και λες, «Α, το μονοπάτι και η Θεότητα είναι ένα. Τι έκανα τόση ώρα σπαταλώντας τον χρόνο μου;»
Αυτή είναι η ομορφιά του, και εκείνη η ενότητα θα συνειδητοποιηθεί όπου μονοπάτι και στόχος είναι ένα. Άρα είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να φτάσεις τη Θεότητα, το πιο εύκολο. Γιατί δεν είναι κάτι που πρόκειται να αποκτήσεις, είναι κάτι που βρίσκεται ήδη εκεί.
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΘΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΙΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΡΕΣ
Είναι απλώς μια αλλαγή στις στάσεις που έχουμε στη ζωή, στις οπτικές μας, και οι πνευματικές μας πρακτικές. Και μόλις αρχίσεις να εξασκείσαι τακτικά, θα δεις ότι θα «κολλήσεις» τόσο, για να χρησιμοποιήσω αυτή την ανόητη λέξη, που δεν θα μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό. Γνωρίζω χιλιάδες ανθρώπους που πάνε στη δουλειά και κοιτούν το ρολόι και λένε, «Α, πότε θα γίνει πέντε για να πάω σπίτι να διαλογιστώ». Γιατί τους δίνει μακαριότητα, τους δίνει μια ιδιαίτερη χαρά. Τους κάνει να νιώθουν ότι πετούν πολύ «βρωμιά». Τους κάνει επίσης να νιώθουν και να ξέρουν ότι όλες οι εντάσεις μιας δύσκολης μέρας θα εξαφανιστούν. Τις πετάς σε μισή ώρα. Όλο το άγχος και το στρες θα εξαφανιστούν.
Ξέχνα τον Θεό, ξέχασέ Τον· κάν’ το μόνο για το άγχος και τις πιέσεις σου. Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν από μόνα τους.
Ας πούμε, «Θα διαλογιστώ για να απομακρύνω όλη μου την ένταση και να χαλαρώσω». Υιοθέτησε μόνο αυτή τη στάση, και ξέχνα τον Θεό. Όπως εκείνον τον άνθρωπο που έλεγε ότι είναι άθεος· λέει, «Είμαι άθεος, δόξα τω Θεώ». Έτσι, το «Δόξα τω Θεώ» θα έρθει μόνο του αργότερα. Και καθώς πηγαίνεις όλο και βαθύτερα μέσα σου, θα πεις, «Α, υπάρχει μια δύναμη μεγαλύτερη από εμένα. Νόμιζα ότι ήμουν τόσο σπουδαίος και ισχυρός. Αλλά υπάρχει μία δύναμη πολύ μεγαλύτερη από εμένα, και εγώ είμαι αυτή η δύναμη, και μέσα από τις πρακτικές μου θα μπορέσω να την εκφράσω».
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σάτσανγκ Ηνωμένο Βασίλειο 1984 – 06
