ΘΛΙΨΗ – ΠΕΡΑΣΜΑ – ΚΑΙ ΑΠΩΛΕΙΑ
Πολλοί άνθρωποι θλίβονται λόγω της απώλειας ενός συντρόφου. Πολλοί θλίβονται λόγω της απώλειας ενός παιδιού, το οποίο θεωρούσαν ότι ήταν ιδιοκτησία τους. Υπάρχουν πολλοί λόγοι θλίψης. Υπάρχει μία αίρεση στην Ινδία που διοργανώνει πάρτι όταν κάποιος πεθαίνει· από αυτή τη δυστυχία, το άτομο αυτό πηγαίνει σε ένα άλλο επίπεδο όπου υπάρχει λιγότερη δυστυχία. Αυτό πιστεύουν. Όταν γεννιέται ένα παιδί, τότε θλίβονται γιατί αυτή η ψυχή ήρθε τώρα στους κόσμους της κοσμικής δυστυχίας. Αυτό, φυσικά, είναι το πιστεύω τους.
Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η φύση της θλίψης. Τι προκαλεί τη θλίψη; Αυτό που προκαλεί τη θλίψη δεν είναι η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, αλλά η απώλεια του εαυτού. Δεν είναι η απώλεια του αγαπημένου προσώπου που προκαλεί τη θλίψη. Μέχρι ενός σημείου, ναι. Αλλά η θλίψη είναι η απώλεια του εαυτού.
Τι έχει χάσει κάποιος; Αυτή είναι η ερώτηση. Έχει χάσει την συντροφιά· έχει χάσει το άτομο από το οποίο μπορούσε να εξαρτάται· έχει χάσει κάποιον που του έδινε το ψωμί και τα φασόλια. Έτσι, η θλίψη προκαλείται από προσωπική ανεπάρκεια, ανασφάλεια και κατοχή. Η ιδέα της κατοχής που έχει στο μυαλό του το άτομο για εκείνον που μας άφησε προκαλεί τη μεγαλύτερη θλίψη.
Είναι απολύτως φυσικό να μας λείπει κάποιος που έχει φύγει, αλλά αν αυτή η θλίψη ήταν αληθινή, τότε θα διαρκούσε μέχρι να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο. Γιατί λέμε ότι ο χρόνος θεραπεύει τις πληγές, για παράδειγμα; Γιατί ο χρόνος μειώνει τη θλίψη; Επειδή δεν ήταν αυθεντική θλίψη. Ήταν η απώλεια ενός συγκεκριμένου είδους ανάγκης που ένιωθε εκείνη τη στιγμή, και καθώς συνηθίζεις στην ιδέα ότι δεν έχεις πια αυτήν την ανάγκη, η θλίψη μειώνεται όλο και περισσότερο με την πάροδο του χρόνου.
Από την οπτική γωνία που μιλάω, η θλίψη είναι πρωτίστως εγωιστική. Ο γιος μου, η μητέρα μου, ο πατέρας μου, η κόρη μου, αυτός μου, εκείνος μου. Το λέτε σα να το κατείχατε. Αν χάνατε ένα πολύτιμο αντίκα έπιπλο ή έναν αυθεντικό βάζο Μινγκ του 14ου αιώνα και αυτό έσπαγε, θα νιώθατε και εσείς θλίψη ότι αυτή η πολύτιμη ιδιοκτησία σας χάθηκε. Η ποιότητα του πόνου θα ήταν η ίδια. Οπότε, από πού προέρχεται η θλίψη; Προέρχεται από το αίσθημα της κατοχής, και όλες οι κατοχές είναι εγωιστικές.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ
Πώς θα αντιδρούσε ένα άτομο χωρίς εγωισμό στην απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου; Το άτομο χωρίς εγωισμό θα ανταποκρινόταν με αυτόν τον τρόπο: όλοι είμαστε ταξιδιώτες σε αυτόν τον δρόμο. Είμαστε όλοι συνταξιδιώτες, νέοι ή γέροι, και μερικοί θα πρέπει να φτάσουν στο τέλος πιο γρήγορα από άλλους. Κάποιος θα πρέπει να φτάσει στο τέλος πολύ πιο σύντομα.
Αυτή είναι η κατανόηση που πρέπει να αναπτυχθεί για να μην είναι η θλίψη τόσο έντονη. Διότι υπάρχει μόνο μία σιγουριά στη ζωή, και αυτή είναι ο θάνατος. Είναι αναπόφευκτος. Οτιδήποτε γεννιέται πρέπει να πεθάνει. Τι διαφορά θα κάνει στο όλο σχέδιο αν κάποιος πεθάνει πέντε χρόνια νωρίτερα, πέντε χρόνια αργότερα, ή δέκα ή είκοσι χρόνια αργότερα;
Όταν κάποιος πεθαίνει, βρίσκεται σε άχρονο χρόνο, και ο χρόνος που μετράμε εδώ δεν έχει σημασία σε εκείνο το επίπεδο ύπαρξης. Δεν υπάρχει χρόνος σε εκείνο το επίπεδο ύπαρξης, και το λεπτό σώμα ενός ατόμου που έχει περάσει θα νιώσει πολύ πιο ελεύθερο. Θα υπάρξει μία μεγάλη αίσθηση ελευθερίας γιατί έχει αποδεσμευτεί από τις φυσικές αλλαγές ή μάλλον από τις φυσικές αλυσίδες. Το άτομο που περνά πέρα από το θάνατο είναι πολύ πιο ευτυχισμένο απ’ ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Το μεγαλύτερο πράγμα που φοβούνται οι άνθρωποι στη ζωή είναι ο θάνατος, αλλά αυτό είναι η μόνη σιγουριά που μπορείς να περιμένεις από τη ζωή. Φοβούνται τον θάνατο γιατί αισθάνονται ότι χάνουν την προσωπικότητά τους, το εγώ τους, για το οποίο είναι τόσο κτητικοί. Παρόλα αυτά, είναι το ίδιο το εγώ που προκαλεί τη δυστυχία. Είσαι κτητικός με τη δυστυχία σου. Δεν θέλεις να αφήσεις τη δυστυχία σου να φύγει, γι’ αυτό φοβάσαι τον θάνατο.
Μερικά βιβλία περιλαμβάνουν το “Ζωή μετά τη ζωή”, “Ζωή μετά τον θάνατο” και παρόμοια. Διάβασα κάποια άρθρα και κριτικές για αυτά τα βιβλία. Υποστηρίζουν ότι ήταν έρευνα που έγινε από γιατρούς, και πολλοί από εσάς μπορεί να τα έχετε διαβάσει. Λένε ότι στον θάνατο, κάθε άνθρωπος πλησιάζεται από ένα φως που τον παίρνει σε ένα άλλο πεδίο. Αυτό είναι ψευδαίσθηση· δεν είναι έγκυρο. Έχω πεθάνει χιλιάδες φορές συνειδητά. Έχω περάσει πέρα από αυτό και έχω επιστρέψει με τη θέληση, οπότε μπορώ να σας πω τι συμβαίνει.
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ
Αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: αυτό που βλέπετε ως φως που έρχεται να σας πάρει δεν είναι μια ξένη οντότητα, αλλά είναι η προβολή του καθαρού σας πνεύματος, το οποίο είναι φως, με το οποίο έρχεστε σε επαφή. Αυτό που αποτύχατε να κατανοήσετε ενώ ζούσατε, θα το βρείτε τη στιγμή του θανάτου όταν έρθετε πρόσωπο με πρόσωπο με το πνεύμα σας, το οποίο διαμένει μέσα σας, το φως που διαμένει μέσα σας. Έχω δει αυτό το φως τόσο στις ζωντανές καταστάσεις όσο και στις καταστάσεις του θανάτου.
ΕΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑ
Είχα μια εμπειρία στην Ινδία. Πήγα μέσα από ένα πείραμα, και το έκανα απλώς για χάρη του πειράματος, όπου με έθαψαν για έξι ημέρες. Στο χείλος, στο όριο του θανάτου. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο αργά που ήταν αόρατη. Έγινε μόνο μία αναπνοή πριν από αυτή την πρακτική, και με έβαλαν 12 πόδια βαθιά σε ένα κουτί, καθισμένο. Όταν βγήκα, ήμουν φρέσκος σαν μαργαρίτα. Αυτή η μία αναπνοή περιέχει τόση πρίνα, ζωτική ενέργεια, που μπορεί να σας κρατήσει ζωντανούς για αρκετούς μήνες. Το έκανα ως πείραμα. Το άκουσα ότι έγινε, οπότε είπα, “Ας το δοκιμάσω”, και το έκανα.
Με την καρδιά να χτυπά αργά, το έκανα ως πείραμα, και υπήρχε και ένας σκοπός: έπρεπε να διορθώσω μερικές από αυτές τις αρτηρίες. Στέκομαι εκεί στο όριο της ζωής και του θανάτου, μπορώ να δω και τις δύο πλευρές και την άλλη πλευρά, αν οι άνθρωποι καταλάβαιναν μόνο ότι η άλλη πλευρά, η πιο λεπτή πλευρά, είναι τόσο πολύ πιο ευχάριστη. Δεν υπάρχει πόνος στην άλλη πλευρά της ζωής. Παρόλο που παίρνετε το λεπτό σώμα μαζί σας και αφήνετε το πιο χονδροειδές φυσικό σώμα, δεν υποφέρει σε αυτήν την κατάσταση γιατί περνάει από μια διαδικασία αξιολόγησης. Δεν υπάρχουν δυνάμεις εξέλιξης εκεί για να σας πιέσουν. Δεν υπάρχουν συγκρούσεις, ενώ με το σώμα, υπάρχουν συγκρούσεις. Ένα μέρος του μυαλού σας σας τραβάει αυτή την κατεύθυνση και το άλλο τραβάει μια άλλη κατεύθυνση. Είστε κατακερματισμένοι. Όλες αυτές οι συγκρούσεις υπάρχουν. Όλες φιλτραρισμένες μέσα από αυτό που ονομάζουμε εγκέφαλο.
ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ
Σε εκείνη την πλευρά, μόνο το μυαλό μένει· ο εγκέφαλος δεν είναι εκεί για να φιλτράρει αυτές τις συγκρούσεις. Το όργανο έχει μείνει πίσω, αλλά το μυαλό, αναμειγνύοντας όλες τις εμπειρίες, περνάει από μια διαδικασία αξιολόγησης, όχι εξέλιξης. Σε εκείνο το στάδιο, δεν είστε αρκετά πλήρης για να εξελιχθείτε· πρέπει να έχετε ένα σώμα για να γίνετε, συνδυασμένο με το μυαλό και το πνεύμα.
Αφού αποβληθεί το σώμα, το μυαλό υπάρχει και ενδυναμώνεται από το πνεύμα. Όταν πραγματοποιείται η αξιολόγηση για το ποιες διδασκαλίες πρέπει ακόμη να μάθετε, δεν υπάρχει πόνος, και καλωσορίζετε τις διδασκαλίες που πρέπει να μάθετε. Επιλέγετε την επόμενη ζωή που πρέπει να πάρετε, είτε σε αφθονία είτε σε απόλυτη φτώχεια.
Αν το λεπτό σώμα του ανθρώπου, ή όπως θα το λέγατε η ψυχή του ανθρώπου, υπέφερε στην άλλη πλευρά, τότε δεν θα επέλεγε ποτέ αντίξοες περιστάσεις. Δεν θα επέλεγε ποτέ ένα σώμα γεμάτο αρρώστιες. Μερικά παιδιά γεννιούνται άρρωστα ή παραμορφωμένα. Δεν θα επέλεγε να γεννηθεί σε φτώχεια· θα προσπαθούσε πάντα να επιλέξει πλούσιους γονείς. Επειδή δεν υπάρχει πόνος στην άλλη πλευρά, μόνο μια διαδικασία εξέλιξης, θα επέλεγε το κατάλληλο για την πρόοδό του. Αυτό, φυσικά, είναι καθορισμένο και διαμορφωμένο από το κάρμα και τις εμπειρίες που έχει περάσει.
Αν οι άνθρωποι το καταλάβαιναν αυτό, θα θλίβονταν λιγότερο. Δεν υπάρχει πόνος στην άλλη πλευρά.
Η ΘΛΙΨΗ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΚΤΗΣΗΣ
Οποιαδήποτε θλίψη νιώθει κάποιος, να γνωρίζετε ότι προκαλείται από ιδέες κτήσης, από την κατοχή ενός ατόμου σαν να ήταν αντικείμενο. Είναι εγωιστικό να θλίβεσαι. Είναι εγωιστικό να θλίβεσαι γιατί δεν είναι στα χέρια σου. Αυτό που είναι στα χέρια του θεϊκού σχεδίου, ή στα χέρια του θεϊκού νόμου, αυτό που πρέπει να γίνει, πρέπει να γίνει. Αν το σκεφτείς έτσι, πώς μπορείς να θλίβεσαι για το άτομο που έχει περάσει; Αν ήταν ελέγξιμο από σένα, και είχες κάνει ένα λάθος, τότε αν ήσουν ο κύριος της ζωής και του θανάτου, θλίψου – αλλά αν δεν το έχεις έλεγχο, γιατί να θλίβεσαι;
Όλος ο εγωισμός έρχεται μέσα. Όλες οι αναμνήσεις έρχονται από τις ευχάριστες στιγμές. Ω, είχα τέτοια στιγμή με τον Τζον, ή είχα τέτοια στιγμή με τη Μαίρη. Τώρα, αυτές οι αναμνήσεις σε κάνουν να θλίβεσαι. Ή αν ο γιος σου, ένας νέος άντρας, πεθάνει, είχες όλες τις ελπίδες για αυτόν ότι θα γινόταν αυτός ή θα γινόταν εκείνο. Κάθε γονιός έχει ελπίδες. Επειδή έχασες, τι έχασες; Έχασες την ελπίδα σου. Επομένως, θλίβεσαι γιατί ο γιος μου θα γινόταν σπουδαίος βιολιστής, μουσικός, γιατρός, καλλιτέχνης ή οτιδήποτε σημαντικό, το λες εσύ. Επειδή έφυγε, δεν μπορεί να το γίνει. Έτσι, αρχίζεις να θλίβεσαι.
Θλίβεσαι για μια ιδέα στο μυαλό σου για την οποία δεν έχεις δικαίωμα. Αυτό το άτομο είναι μια οντότητα από μόνο του, είτε ζωντανό είτε όχι.
Η θλίψη, να το επαναλάβω, είναι λόγω του εγωισμού του ατόμου. Η θλίψη, να το επαναλάβω, δεν είναι λόγω αληθινής αγάπης. Δεν είναι αληθινή αγάπη, αλλά κτητική αγάπη, και πώς μπορείς να αποκαλέσεις κάτι αγάπη όταν είναι γεμάτο με κτητικότητα;
Δεν θα θλιβόμουν αν το πιο κοντινό άτομο σε μένα πέθαινε. Ο λόγος θα ήταν αυτός: ότι αγαπώ τη γυναίκα μου, αγαπώ το γιο μου, αγαπώ αυτόν ή εκείνον, και επειδή αγαπώ ανιδιοτελώς, δεν θα θλίβομαι, γιατί θα ήξερα ότι αυτό είναι ένα βήμα που είναι απαραίτητο για αυτό το άτομο, για το γιο ή την κόρη μου ή οτιδήποτε. Αυτό το βήμα είναι απαραίτητο για το στάδιο όταν το λεπτό σώμα ή η ψυχή είναι τώρα έτοιμο να αξιολογήσει τον εαυτό του. Στο θεϊκό σχέδιο των πραγμάτων, ποτέ δεν μπορείς να μείνεις παραπάνω από όσο πρέπει. Δεν μπορείς να είσαι βάρος στον οικοδεσπότη σου. Ο χρόνος για τον επισκέπτη ήρθε να φύγει.
Είναι μόνο μια αναχώρηση—απλώς μια αναχώρηση από ένα μέρος στο άλλο. Θα φύγω από την Αμερική και θα πάω στη Νότια Αφρική. Τελείωσε. Θα θρηνήσεις γι’ αυτό; Όχι. Ή αν πρέπει να φύγω από εδώ για να πάω σε άλλο επίπεδο ύπαρξης, θα θρηνήσεις γι’ αυτό; Όχι. Δεν πρέπει να υπάρχει κάτι τέτοιο σαν θλίψη. Η θλίψη είναι μια προβολή του μυαλού του ατόμου και προκαλείται από μια ανισορροπία του μυαλού του.
Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ
Μπορεί να υπάρχει ανησυχία για κάτι διαφορετικό, αλλά σε κάθε θλίψη υπάρχει πάντα ένα “αν”, το αδύνατο “αν”. “Αν” έπρεπε να ζήσει, τότε αυτό θα ήταν εκείνο; “Αν” έπρεπε να περάσει άλλα δέκα χρόνια, τότε αυτό θα μπορούσε να ήταν εκείνο. Ω, ο γιος μου πέθανε, και στην ηλικία μου δεν έχω κανέναν να με φροντίσει. Η θλίψη δεν είναι γιατί έχασες το άτομο. Η θλίψη είναι λόγω της απώλειας για σένα – έχασες τον εαυτό σου. Επομένως, η σωστή στάση σε τέτοιες περιστάσεις πρέπει να είναι: ήρθαμε σε μια επίσκεψη, και το άτομο δεν έχει λήξει. Η επίσκεψη έχει λήξει. Ήρθαμε σε μια επίσκεψη. Ήρθα στην Αμερική για επίσκεψη. Δεν έχω λήξει, αλλά η επίσκεψη έχει λήξει. Θα επισκεφτώ κάπου αλλού και η επίσκεψή μου θα λήξει κι αυτή, οπότε θα πάω σε άλλη επίσκεψη.
Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ
Η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη – είναι αιώνια. Όσον αφορά το πνεύμα, ο νους και το σώμα δεν έχουν καμία σημασία. Επειδή εμείς προσκολλούμαστε ψευδώς σε αυτό, αυτό είναι άλλος λόγος θλίψης.
Θλίβομαστε για θνητά πράγματα. Υπάρχει μια όμορφη προσευχή στα Σανσκριτικά που λέει, “Οδήγησέ με από τη θνητότητα στην αθανασία,” ο θάνατος είναι ένα από τα στάδια που πρέπει να περάσουμε. Πολλοί άγιοι έχουν πει, “Πεθαίνω χίλιες φορές κάθε φορά.” Οι γιατροί θα αποδείξουν επίσης ότι όλοι μας πεθαίνουμε τόσες φορές κάθε μέρα. Μεταξύ δύο χτύπων της καρδιάς, υπάρχει ένα κενό. Αυτό το κενό είναι ο θάνατος. Αυτό το κενό που διαρκεί μόνο για μια στιγμή είναι ο θάνατος. Η μετάβαση από το ένα σώμα στο άλλο είναι το ίδιο πράγμα σε μια διαφορετική μορφή. Υπάρχει εκείνο το κενό που είναι απαραίτητο. Η καρδιά χρειάζεται αυτήν την ανάπαυση από ένα χτύπημα στο επόμενο. Η ψυχή του ανθρώπου χρειάζεται επίσης αυτήν την ανάπαυση και την περίοδο αξιολόγησης. Έτσι, θα πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι. Προσευχόμαστε, “Η ψυχή του ας αναπαυθεί εν ειρήνη.” Προσευχόμαστε γι’ αυτό. Δεν χρειαζόμαστε γιατί αυτό θα φέρει μεγαλύτερη ειρήνη. Σίγουρα!
Όταν λες “η ψυχή του ας αναπαυθεί εν ειρήνη”, αναφέρεσαι στον εαυτό σου, ότι ας είναι η ψυχή μου ειρηνική. Αυτό εννοείς, ίσως όχι συνειδητά, αλλά υποσυνείδητα, αυτό εννοείς. Τι ξέρεις για την άλλη ψυχή, και τι είδους ειρήνη θα βρει εκείνη η ψυχή; Επομένως, το “ας” είναι μια υπόθεση. Υποθέτεις. Ευχόμενη σκέψη. Αλλά στην αλήθεια, πηγαίνει σε μεγαλύτερη ειρήνη.
Όταν αυτό το σώμα πρέπει να απορριφθεί μέσα σε αυτό το συγκεκριμένο θεϊκό σχέδιο, πρέπει να απορριφθεί, και δεν υπάρχει τίποτα να νιώσεις λυπημένος γι’ αυτό – τίποτα καθόλου. Ίσως αυτό να είναι το μάθημα που μπορείς να χρειαστείς για την εξέλιξή σου. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου θα μπορούσε να είναι αυτό το μάθημα που χρειάζεσαι. Πώς ξέρεις ότι δεν έχεις προκαλέσει τόση θλίψη σε άλλους σε προηγούμενες ζωές; Λες ότι αγαπάς πολύ το παιδί σου. Ένα μικρό παιδί, ένα αναπτυσσόμενο παιδί, και το παιδί σου αρπάζεται από εσένα. Το λες αρπαγμένο γιατί νομίζεις ότι είναι η ιδιοκτησία σου. Όταν το μικρό παιδί μας αφήνει, και νιώθουμε θλίψη λόγω του προτύπου των μικρών μας μυαλών, θα μπορούσε να είναι μια περίοδος μάθησης για να βοηθήσουμε την εξέλιξή μας. Επίσης, για να γνωρίσουμε πώς είναι ή τι νιώθουμε για εκείνη την αγωνία, και περνώντας από εκείνη την αγωνία, καθαριζόμαστε.
ΘΛΙΨΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ
Τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο έχουν το χρόνο και τον τόπο τους—εκεί, όλα λειτουργούν με απόλυτη ακρίβεια. Θλίψου για τους ζωντανούς. Θλίψου για την δυστυχία τους. Νιώσε λύπη για αυτούς και πες, “Πώς μπορώ να βοηθήσω τους ζωντανούς να ελαφρύνουν τα βάρη τους, να ελαφρύνουν τη θλίψη τους;” Θλίψου για τους ζωντανούς, αλλά ποτέ για τους νεκρούς.
ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ
Είναι πολύ απλό. Είναι ζήτημα κατανόησης. Να το επαναλάβω, η ύπαρξη στην άλλη πλευρά είναι πάντα πιο ειρηνική γιατί το λεπτό σώμα πηγαίνει σε ένα πεδίο όπου οι δονήσεις αυτού του πεδίου είναι πιο πρόσφορες για αυτό, και οι συγκρούσεις παύουν. Όταν οι συγκρούσεις παύσουν, τότε το λεπτό σώμα και το μυαλό έχουν την ευκαιρία για αξιολόγηση.
Αν υπάρχουν συγκρούσεις, δεν μπορείς να αξιολογήσεις. Αν έχεις κάποιο πρόβλημα να λύσεις, ένα μαθηματικό πρόβλημα ή οποιοδήποτε πρόβλημα, και το μυαλό σου δεν είναι ήρεμο με εκατό ή εκατομμύρια ανησυχίες, δεν μπορείς να λύσεις αυτό το πρόβλημα. Αυτό είναι αρκετά λογικό για να σου δείξει ότι στην άλλη πλευρά υπάρχει ειρήνη, και μιλάω για αυτό από εμπειρία.
Έτσι, μην θρηνείτε. Οι προσευχές σας δεν θα επηρεάσουν καθόλου αυτήν την ψυχή. “Ας προσευχηθούμε για τους νεκρούς” είναι άλλη μία αυταπάτη. Προσευχηθείτε για τους ζωντανούς· θα κάνετε μια καλή υπηρεσία.
Πόσο ισχυρές είναι οι σκέψεις σας; Πόσο ισχυρές ή καθαρές είναι οι σκέψεις σας για να φτάσετε σε αυτήν την συγκεκριμένη οντότητα; Δεν είναι αρκετά ισχυρές. Όταν προσεύχεστε για τους νεκρούς, θυμηθείτε ότι προσεύχεστε για τον εαυτό σας—εγωισμός πάλι—εαυτός, εαυτός, εαυτός. Η θλίψη έχει να κάνει με τον εαυτό. Προσευχηθείτε για τους ζωντανούς. Στείλτε καλές σκέψεις στους ζωντανούς για να γίνουν οι ζωές τους καλύτερες, φωτισμένες και χαρούμενες.
Μην θρηνείτε για τους νεκρούς. Νιώστε λύπη για εκείνους που υποφέρουν ενώ είναι ζωντανοί. Μην προσεύχεστε για τους νεκρούς, αλλά προσευχηθείτε για εκείνους που είναι ζωντανοί και υποφέρουν. Θα βοηθήσουμε πολύ περισσότερο τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο. Το σώμα που περνά πέρα από τη ζωή δεν έχει έλεγχο· περνά αυτή τη ζωτική και αναγκαία διαδικασία.
Αν έχουμε αυτή την κατανόηση, μπορούμε να παρηγορηθούμε μέσα μας όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο περνά πέρα από τη ζωή. Η μεγαλύτερη παρηγοριά είναι ότι αυτή η οντότητα εργάζεται μέσα στο πλαίσιο του θεϊκού νόμου, όπως κι εσείς μέσα στο πλαίσιο του θεϊκού νόμου—και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείτε να κάνετε για να το σταματήσετε.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιογκί: Σατσανγκ ΗΠΑ 1981 – 34
