ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΑ
Το Απόλυτο είναι πάντοτε μια αγνή οντότητα, και ως αγνή οντότητα είναι πάντα μια απλή οντότητα. Όλη η σχετικότητα που αντιλαμβανόμαστε γύρω μας είναι πολύπλοκη. Η αρχέγονη απλότητα έχει γίνει περίπλοκη και έχουμε ξεχάσει πώς να αναγνωρίζουμε τη διαύγεια εξαιτίας αυτής της πολυπλοκότητας. Μέσω αυτής της διαδικασίας το αγνό φαίνεται να γίνεται ακάθαρτο. Είναι όπως ο υδρατμός που γίνεται ένα συμπαγές κομμάτι πάγου. Ο υδρατμός δεν σε βλάπτει, μπορείς να τον διασχίσεις, αλλά ο συμπαγής πάγος σε εμποδίζει. Λιώσε λοιπόν τον πάγο, και αυτός ο πάγος βρίσκεται στην Καρδιά. Και καθώς λιώνει, γίνεται ατμός, και όταν γίνει ατμός, περνάμε μέσα από αυτόν στη γνήσια φύση μας, που είναι η Θεότητα, το αιώνια αγνό.
Ποιος είναι ο λόγος, το γιατί και το πώς η απλότητα έγινε πολυπλοκότητα; Αυτό ήταν ένα φιλοσοφικό ερώτημα που συζητήθηκε ανά τους αιώνες και κανένας φιλόσοφος δεν μπόρεσε ποτέ να δώσει μια διανοητική απάντηση. Ο λόγος είναι ότι η αρχέγονη απλότητα, την οποία γνωρίζουμε ως Θεότητα, είναι άπειρη, ενώ ο ανθρώπινος νους είναι πεπερασμένος. Ο πεπερασμένος νους δεν μπορεί ποτέ να συλλάβει το άπειρο. Ένα τέτοιο ερώτημα μπορεί να απαντηθεί μόνο με παραβολή, γι’ αυτό και μεγάλοι δάσκαλοι όπως ο Κρίσνα, ο Βούδας και ο Χριστός χρησιμοποιούσαν παραβολές, επειδή η αφηρημένη αξία της Θεότητας μπορεί μόνο εν μέρει να ερμηνευτεί μέσω συμβόλων. Όλες οι παραβολές είναι σύμβολα, γιατί ο νους λειτουργεί γραμμικά από το Α στο Ω.
Η άπειρη ύπαρξη δεν λειτουργεί γραμμικά γιατί δεν χρειάζεται να προχωρήσει από το Α, Β, Γ έως το Ω, είναι μια συνεχής ύπαρξη και όλα τα Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ υπάρχουν ταυτόχρονα. Όταν υπάρχουν ταυτόχρονα, δεν υπάρχει χώρος και χρόνος. Όλες οι διαστάσεις που ο νους μπορεί να συλλάβει βρίσκονται εδώ και τώρα, αλλά επειδή η διάνοια δεν έχει πλήρη ικανότητα κατανόησης, δεν μπορεί να συλλάβει ολόκληρη την ύπαρξη μονομιάς, δηλαδή στο πεδίο της Θεότητας. Ο άνθρωπος μπορεί να βλέπει μόνο ένα τμήμα κάθε φορά, και αυτά τα τμήματα που βλέπει δεν είναι τέλεια. Αν βάλεις πέντε ανθρώπους να κοιτάξουν το ίδιο αντικείμενο, ο καθένας θα το ερμηνεύσει διαφορετικά.
Αυτό αποδεικνύει ότι ο νους λειτουργεί ανάλογα με το επίπεδο εξέλιξής του. Εξαιτίας αυτών των επιπέδων η κατανόηση είναι ελλιπής, γι’ αυτό ο νους δεν μπορεί να δει το σύνολο. Βλέπει μόνο τα μέρη, και λόγω αυτού βλέπουμε προβλήματα, ανισορροπίες, και πράγματα που φαίνονται ακάθαρτα, ενώ στην πραγματικότητα τα πάντα είναι αγνά. Μόνο η μη-πραγματικότητα του νου προσδίδει ακαθαρσία σε αυτό που είναι αγνό. Γι’ αυτό και υπάρχει η παλιά ρήση ότι «η ομορφιά βρίσκεται στο μάτι του θεατή». Κάτι μπορεί να φαίνεται άσχημο και ακάθαρτο σε έναν άνθρωπο, ενώ το ίδιο να φαίνεται θαυμάσιο σε κάποιον άλλον. Γι’ αυτό ένας υψηλά εξελιγμένος άνθρωπος σε ένωση με τη Θεότητα βλέπει μόνο το καλό σε όλα. Άνθρωποι τέτοιας στάθμης υπήρξαν, όπως ο Βούδας, ο Κρίσνα και ο Χριστός.
ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ Ο ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΓΝΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ
Όταν η Μεγαλύτερη Αμαρτωλή, η Μαρία η Μαγδαληνή, η πόρνη, πλησίασε τον Ιησού Χριστό, εκείνος είδε μέσα της την εσωτερική ουσία της αγνότητας, και γι’ αυτό της είπε: «Σε συγχωρώ, κόρη μου, μα μην αμαρτάνεις πια». Αυτό σημαίνει: Γίνε ο πραγματικά αγνός Εαυτός σου και απόρριψε αυτή τη περιορισμένη αντίληψη που σου έδωσαν το σώμα και ο νους. Ο Ιησούς μπορούσε να δει τον άνθρωπο ως σύνολο, ενώ οι άνθρωποι της εποχής εκείνης έβλεπαν μόνο μια «κακή γυναίκα» και ήθελαν όλοι να τη λιθοβολήσουν.
Για να κατανοήσουμε την αγνότητα, πρέπει να αναπτύξουμε την επίγνωση, η οποία επιτυγχάνεται μέσω του διαλογισμού. Θα δώσω ένα παράδειγμα με τον ήλιο. Είναι μέσω της θερμότητας του ήλιου που το νερό εξατμίζεται. Αυτός ο υδρατμός όταν συμπυκνωθεί γίνεται σύννεφο, και συχνά σκοτεινό σύννεφο, μα ο ήλιος δεν επηρεάζεται. Το σύννεφο που δημιουργήθηκε από τον ήλιο τον κρύβει, και στη γη φαίνεται σκοτάδι. Έτσι, ο αγνός ήλιος γίνεται αφορμή του σύννεφου και το σύννεφο δημιουργεί σκοτάδι. Εξαιτίας των περιορισμένων αντιλήψεών μας βλέπουμε μόνο το σύννεφο και το σκοτάδι και ξεχνάμε τον ήλιο, ο οποίος παραμένει αγνός. Κι όμως, η ουσία του ήλιου υπάρχει στο σκοτάδι και στο σύννεφο, γιατί το ίδιο το φως δημιουργεί τη σκιά.
Ο ΣΧΕΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΧΕΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΟΥ
Όταν βλέπουμε φως και σκοτάδι, παρατηρούμε το ζεύγος των αντιθέτων. Στον σχετικό κόσμο, όλα έχουν τα αντίθετά τους: πόνος και ευχαρίστηση, φως και σκοτάδι, άσπρο και μαύρο. Είναι σαν ένα ραβδί με δύο άκρα: στη μία άκρη η χαρά, στην άλλη ο πόνος. Η καλοσύνη στο ένα άκρο, η κακία στο άλλο. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.
Με την κατανόηση, τις συνειδητοποιήσεις και το άνοιγμα της Καρδιάς μέσω των πνευματικών πρακτικών μας, αρχίζουμε να βλέπουμε από τα άκρα προς τη μέση. Και όταν φτάσουμε στο κέντρο, τα άκρα δεν μας επηρεάζουν. Το ραβδί δεν μπορεί να ισορροπήσει στο δάχτυλο από την άκρη του, αλλά ισορροπεί τέλεια στο κέντρο. Το ίδιο συμβαίνει με την πνευματική μας ζωή. Φεύγουμε από τα άκρα και φτάνουμε στο κέντρο, και το κέντρο του εαυτού μας είναι πάντοτε αγνό.
Αυτό σημαίνει ότι υπερβαίνουμε τον νόμο των αντιθέτων. Και όταν τον υπερβούμε, δεν υπάρχει πόνος ούτε ευχαρίστηση, ούτε φως ούτε σκοτάδι. Και τότε εμφανίζεται κάτι ουσιώδες: η ευδαιμονία που αναβλύζει από μέσα και υπερβαίνει τον προσωρινό πόνο και την προσωρινή ευχαρίστηση. Αυτή η ευδαιμονία είναι αιώνια, ενώ οι απολαύσεις και οι λύπες είναι προσωρινές. Όσο πιο ευαίσθητος είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο έντονα μπορεί να νιώσει και τα δύο άκρα, γιατί το ουσιαστικό στοιχείο είναι η ευαισθησία.
Η ΦΥΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΥΝΑΣ
Η φύση έχει πάντα τα άκρα της, γιατί αποτελείται από τρεις ποιότητες: Τάμας, Ράτζας και Σάττβα. Αυτές οι λέξεις δεν έχουν μεταφραστεί ποτέ πλήρως σε άλλη γλώσσα.
- Τάμας: σκοτάδι, αδράνεια, τεμπελιά.
- Σάττβα: φως, καθαρότητα, ακτινοβολία ζωής.
- Ράτζας: η ενεργός δύναμη που κινεί είτε προς το σκοτάδι είτε προς το φως.
Όταν το Ράτζας ενεργοποιεί το Τάμας, εμφανίζονται όλα τα προβλήματα, όπως το στάσιμο νερό που σαπίζει. Όταν όμως το Ράτζας στραφεί στο Σάττβα, τότε βιώνεται χαρά, γιατί το φως αναπαράγει το φως.
Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΜΑΣ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ
Ο άνθρωπος βρίσκεται πάντοτε υπό την επήρεια αυτών των τριών ποιοτήτων. Με την ελεύθερη βούλησή του επιλέγει αν θα κινηθεί προς το Τάμας ή το Σάττβα. Μετά από πολλές εμπειρίες και στα δύο άκρα, συνειδητοποιεί ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν χαρίζει την απόλυτη ευδαιμονία, η οποία είναι η αυτοπραγμάτωση. Η αυτοπραγμάτωση είναι θέωση.
Όπως ο ήλιος είναι αιώνιος αλλά η θερμότητά του αλλάζει, έτσι και η Θεότητα είναι η εκφραστική πηγή ενώ οι ποιότητες της φύσης είναι οι εκδηλώσεις. Οι εκδηλώσεις αλλάζουν, η πηγή μένει αναλλοίωτη.
ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ
Η φύση δεν μπορεί να καταστραφεί. Ο μόνος τρόπος είναι η υπέρβαση. Από το έδαφος τα σύννεφα φαίνονται να κρύβουν τον ήλιο, αλλά αν ανέβεις με το «αεροπλάνο» του διαλογισμού πάνω από τα σύννεφα, ο ήλιος λάμπει πάντα. Έτσι υπερβαίνουμε τον νόμο των αντιθέτων.
Αυτός είναι ο μόνος δρόμος.
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι: Σατσάνγκ, Γερμανία 1978 – 02
