ΛΥΠΗ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗΣ ΜΟΥ
Όπως λέμε συνήθως, νιώθουμε λύπη όταν ένα άτομο βρίσκεται μακριά ή «στην άλλη πλευρά». Γιατί; Δεν νιώθουμε λύπη επειδή αυτό το άτομο πέθανε· αυτό είναι μόνο η επιφανειακή αιτία. Νιώθουμε δυστυχία λόγω της προσκόλλησής μας σε αυτό το άτομο, της εξάρτησης ή της συναισθηματικής μας ανάγκης, ή της λεγόμενης υποτιθέμενης αγάπης που μας προκαλεί λύπη.
Στην Ινδία υπάρχει μια ομάδα που, όταν γεννιέται ένα παιδί, όλοι κλαίνε, και όταν κάποιος πεθαίνει, γιορτάζουν. Κλαίνε όταν γεννιέται ένα παιδί γιατί θεωρούν πως το καημένο το παιδί έρχεται σε όλη αυτή τη δυστυχία. Και όταν κάποιος περνάει στην άλλη πλευρά, πιστεύουν πως έχει πάει σε πιο πράσινους αγρούς, και γιορτάζουν. Αυτή η φιλοσοφία δεν είναι απόλυτα αληθινή, αλλά έχει κάτι καλό: δεν υπάρχει προσκόλληση.
Γι’ αυτό, αν κάποιος φύγει από τη ζωή, δεν υπάρχει λόγος για λύπη —κανένας απολύτως— αν καταλάβουμε ότι η λύπη προέρχεται από εμάς. Έρχεται από μέσα μου λόγω του εγωισμού μου, της προσκόλλησής μου.
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ
Γνωρίζω μια γυναίκα της οποίας το μικρό σκυλάκι πέθανε, και ήταν τόσο προσκολλημένη σε αυτό. Αγαπώ τα ζώα. Αλλά αυτή η κυρία ήταν τόσο δεμένη με το μικρό σκυλάκι που, όταν πέθανε, υπέφερε τόσο πολύ που βρισκόταν στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης. Έτσι, ένας φίλος της την έφερε σε μένα στο κέντρο μας στο Κέιπ Τάουν, και της έδωσα αυτές τις εξηγήσεις: σωματικά, το σκυλί σου έχει πεθάνει, και τώρα πονάς επειδή είσαι προσκολλημένη. Φυσικά, μπήκα σε μεγάλες λεπτομέρειες. Όμως το Πνεύμα μέσα στο σκυλί είναι αιώνια αθάνατο, και αν έχεις αληθινή αγάπη για αυτό το σκυλί, θα το συναντήσεις ξανά, γιατί δεν υπάρχει ισχυρότερος δεσμός από την αγάπη.
Έχω δει μέσα στο κίνημά μας, στην οργάνωσή μας, ανθρώπους από αντίθετες πλευρές του κόσμου να συναντιούνται, να παντρεύονται και να είναι ευτυχισμένοι — ενώ πριν από λίγες μέρες δεν γνώριζαν καν ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Θα μπορούσα να σας δείξω τόσα παραδείγματα, και σε αυτά ένιωσα ότι, παρόλο που δεν υπήρχε ακόμα ολοκληρωμένη αγάπη, υπήρχε ένας βαθύς δεσμός από προηγούμενη ύπαρξη. Γι’ αυτό ενώθηκαν τόσο ισχυρά σε αυτήν τη ζωή.
Έτσι, είπα στη γυναίκα: «Θα συναντήσεις ξανά αυτό το σκυλί, και αν όχι σε αυτή τη ζωή, ίσως στην επόμενη. Αλλά θα το συναντήσεις ξανά με κάποια μορφή, γιατί το Πνεύμα μέσα στο σκυλί είναι το ίδιο Πνεύμα μέσα σε σένα. Και η αγάπη σου είναι τόσο ισχυρή που θα συναντηθείτε». Και ένιωσε ωραία, ένιωσε καλύτερα. Και μέσα σε μια εβδομάδα επανήλθε πλήρως. Και αυτό είναι πολύ αληθινό.
Γιατί κάποιες θεολογίες λένε ότι θα συναντήσετε τη μητέρα, τον πατέρα, τους φίλους, τα αδέλφια και τους αγαπημένους σας «στην άλλη πλευρά»; Τι σημαίνει αυτό; Δεν υπάρχει πραγματική συνάντηση με εκείνη τη μορφή. Μέχρι να φύγετε από αυτόν τον κόσμο, το άτομο που αγαπήσατε ίσως έχει ήδη ξαναενσαρκωθεί. Αλλά σημαίνει ότι αν έχετε βαθύ, αληθινό δεσμό αγάπης, θα συναντήσετε αυτή την ψυχή ξανά σε ενσαρκωμένη μορφή. Αυτό σημαίνει. Δεν περιμένει το πνεύμα «εκεί πάνω» λέγοντας: «Πότε θα έρθει η κόρη μου;». Είναι πλάνη να λένε ότι θα συναντηθούμε «στην άλλη πλευρά». Αλλά είναι αλήθεια αν πούμε ότι θα συναντηθούμε ξανά σε μια επόμενη ενσάρκωση.
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ
Το ατομικό Πνεύμα, η ατομική ψυχή —στα Σανσκριτικά «Τζιβατμάν»— θα παραμένει πάντα ατομική. Το Τζιβατμάν είναι η σύνθεση του λεπτού σώματος ενδυναμωμένου από το Πνευματικό Σου Εαυτό.
Ο Πνευματικός Εαυτός είναι το κεντρικό σημείο, και γύρω από αυτόν υπάρχει πρώτα το λεπτό σώμα και πάνω από αυτό το χονδροειδές σώμα που απορρίπτεται. Έτσι, τη στιγμή του θανάτου, το χονδροειδές σώμα αποβάλλεται, αλλά το λεπτό σώμα συνεχίζει, και αυτό το λεπτό σώμα δεν συναντά τους αγαπημένους «στην άλλη πλευρά». Είναι αδύνατο. Θα ήταν πλήρης αντίφαση γιατί το λεπτό σώμα δεν μπορεί να αναγνωρίσει κανέναν. Χρειάζεσαι τον εγκέφαλο, αυτό το μικρό πράγμα τρεισήμισι κιλά εδώ πάνω. Χρειάζεσαι μάτια. Χρειάζεσαι αυτιά. Χρειάζεσαι τις λειτουργίες του φυσικού σώματος για να αναγνωρίσεις.
Έτσι, αν ένας αγαπημένος φύγει, κάποιος που έχεις αγαπήσει πραγματικά, αυτή η σύνδεση θα παραμείνει για πάντα. Γιατί η αληθινή αγάπη είναι το Πνεύμα μέσα σου. Η πραγματική αγάπη είναι το Θεϊκό μέσα σου — το Πνεύμα — και αυτό είναι αθάνατο, αιώνια συνδεδεμένο. Και όταν ο νους είναι αρκετά ισχυρός στις διαδικασίες σκέψης και μπορεί να συλλάβει, με διευρυμένη επίγνωση, το Πνεύμα μέσα, τότε αυτός ο δεσμός θα ενωθεί ξανά.
ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΘΕΟΤΗΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗ ΣΤΙΓΜΗ
Δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς. Δεν υπάρχει τίποτα να χάσεις. Δεν υπάρχει λόγος για απογοήτευση. Δεν υπάρχει λόγος να θρηνείς. Και δεν υπάρχει ανάγκη για δυστυχία στην αγάπη, γιατί όσο μεγαλύτερη επίγνωση αναπτύσσει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο μπορεί να συλλάβει την αγάπη. Ο Δάντης είπε: «Όσο μεγαλύτερος ο άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερη η αγάπη του». Γιατί λοιπόν να είμαστε δυστυχισμένοι; Γιατί να είμαστε ανόητοι; Για ποιο λόγο;
Να είστε χαρούμενοι! Η ζωή είναι μια γιορτή. Τα πάντα γύρω σας γιορτάζουν. Κοιτάξτε έξω. Τα δέντρα μεγαλώνουν. Το γρασίδι μεγαλώνει. Τα λουλούδια ανθίζουν. Τι κάνουν; Γιορτάζουν τη δόξα της Θεότητας! Γιορτάζουν αυθόρμητα τη δόξα της Θεότητας. Έτσι, αν αφήσουμε στην άκρη το κουτί του νου μέσω της διαλογιστικής και πνευματικής πρακτικής μας, θα γιορτάζουμε κι εμείς κάθε στιγμή της ζωής. Κάθε στιγμή είναι γιορτή. Κάθε στιγμή είναι δημιουργική, γιατί κάθε στιγμή δεν ανήκει στο σώμα ή στο μυαλό — η στιγμή ανήκει στη Θεότητα, και η πληρότητα της Θεότητας υπάρχει εκείνη τη στιγμή! Βλέπετε πόσο απλό είναι;
— Γκουρουράτζ Ανάντα Γιόγκι, Satsang ΗΠΑ 1980 – 02
