ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
ΟΙ ΣΥΜΠΑΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΟΥ
Ένας αληθινός γκουρού δεν ανησυχεί ποτέ για τις συμπάθειες ή τις αντιπάθειες των ανθρώπων. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι πόσο αγαπά. Για εκείνον, οι συμπάθειες ή οι αντιπάθειες δεν έχουν καμία σημασία. Όπως θα διαβάζατε στη Βίβλο, ο γεωργός σπέρνει σπόρους. Κάποιοι σπόροι πέφτουν σε γόνιμο έδαφος και καρποφορούν. Άλλοι πέφτουν σε άγονο έδαφος και δεν αποδίδουν, και άλλοι πέφτουν σε πέτρες όπου τα πουλιά του ουρανού τούς παίρνουν. Όμως το χρέος του γεωργού είναι να σπέρνει, και όποιος είναι έτοιμος να δεχθεί, θα δεχθεί. Η Δύναμη θα μπει στις καρδιές εκείνων που είναι πάντοτε προετοιμασμένοι.
Οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες είναι υποθέσεις του νου. Οι προτιμήσεις και οι αποστροφές κάποιου εξαρτώνται από το υπόβαθρό του, το εξελικτικό του επίπεδο, την ανατροφή του· πολλοί παράγοντες παίζουν ρόλο. Το βλέπετε αυτό κάθε μέρα στις ανθρώπινες σχέσεις. Δύο άντρες συναντούν μια γυναίκα: ο ένας την αγαπά πολύ, ο άλλος καθόλου. Η γυναίκα είναι η ίδια. Το ίδιο ισχύει και αντίστροφα. Το να συμπαθείς ή να μην συμπαθείς κάποιον είναι εντελώς ατομική υπόθεση. Όμως όσο εξελίσσεσαι, τόσο περισσότερο θα αρχίσεις να αγαπάς τον γκουρού και καθετί άλλο. Καθώς αναπτύσσεται μέσα σου μεγαλύτερη εσωτερική διορατικότητα – κάτι που επίσης εξαρτάται από εσένα – θα αγαπάς τον γκουρού όλο και περισσότερο. Όχι εξαιτίας του γκουρού, αλλά εξαιτίας του δικού σου επιπέδου εξέλιξης.
Θα αγαπούσα έναν δολοφόνο, έναν κλέφτη ή έναν άγιο με τον ίδιο τρόπο, γιατί δεν κοιτώ το εξωτερικό του ανθρώπου. Ένας δολοφόνος θα μπορούσε να είναι ένας πολύ υψηλά εξελιγμένος πνευματικός άνθρωπος και, λόγω μιας στιγμιαίας περίστασης, ενός νοητικού ερεθίσματος εκείνη τη στιγμή, να διέπραξε κάτι που εμείς αποκαλούμε «αποτρόπαιο». Γι’ αυτό, μην σκέφτεστε «να αγαπήσω τον γκουρού». Κάντε αυτό που λέει η Βίβλος: «Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Και ποιος είναι ο πλησίον σου; Όχι μόνο αυτός που μένει δίπλα σου, αλλά ολόκληρη η ανθρωπότητα. Αυτοί είναι οι πλησίον σου. Και αυτή είναι η αρχή της Αχίμσα, της μη βίας. Το να αντιπαθείς κάποιον είναι μια από τις πιο χονδροειδείς μορφές βίας – και ποιον βλάπτει περισσότερο; Όχι το αντικείμενο της αντιπάθειάς σου, αλλά εσένα, γιατί γίνεσαι επικριτικός και ψάχνεις λάθη για να δικαιολογήσεις την αντιπάθειά σου.
ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΓΝΩΜΗ, ΤΟ ΟΝΟΜΑ Ή ΤΗ ΔΟΞΑ
Δεν μπορείς να αντιπαθείς κάποιον αν δεν ψάξεις για λάθη. Και ποιος έχει το δικαίωμα να ψάχνει λάθη στους άλλους; Είσαι τόσο άμεμπτος ώστε να κρίνεις τους άλλους; Δεν είπε ο Ιησούς: «Όποιος από σας είναι αναμάρτητος, πρώτος ας ρίξει την πέτρα»; Αν αναζητάς την τελειότητα, γίνε πρώτα τέλειος εσύ και τότε θα δεις τελειότητα σε καθετί. Κανένα ενσαρκωμένο ον δεν είναι εκατό τοις εκατό τέλειο. Μπορεί να φτάσει στο ενενήντα οκτώ τοις εκατό, ακόμη και οι μεγαλύτεροι Δάσκαλοι – ο Κρίσνα, ο Χριστός, ο Βούδας. Αν ήταν εκατό τοις εκατό τέλειοι, το σώμα τους θα διαλυόταν, δεν θα μπορούσαν ούτε να φάνε ούτε να πιουν ούτε να λειτουργήσουν σωματικά.
Αν δείτε την ιστορία, θα καταλάβετε: ακόμη και ο Ιησούς ήταν ο πιο μισητός άνθρωπος της εποχής του. Οι δικοί του δεν τον ήθελαν, οι Ρωμαίοι δεν τον ήθελαν, οι Σαδδουκαίοι και οι Ζηλωτές δεν τον ήθελαν· κανείς δεν τον ήθελε. Ακόμη και οι δώδεκα μαθητές του – ο ένας θα τον αρνιόταν τρεις φορές πριν λαλήσει ο κόκορας, ο άλλος τον πρόδωσε, και οι υπόλοιποι το έβαλαν στα πόδια.
Αλλά οι αληθινοί Δάσκαλοι δεν νοιάζονται. Δεν τους αφορά η γνώμη του κόσμου, ούτε το όνομα ούτε η δόξα. Γιατί, από τη στιγμή που κυνηγήσουν δόξα, χτίζουν εγώ – και η σκέψη «εγώ και το δικό μου» είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο.
ΟΙ ΣΥΜΠΑΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ
Στην ιστορία βρίσκουμε σπουδαίους Αγίους όπως ο Ραμακρίσνα, ο Ραμανα Μαχαρσί, ο Βιβεκανάντα, ο Ράμα Τιρθα – όλοι υπέφεραν από σοβαρές ασθένειες. Γιατί; Η παλιά παροιμία «ιατρέ, θεράπευσε πρώτα τον εαυτό σου» δεν ισχύει εδώ. Διότι ο γιατρός που ενδιαφέρεται πρώτα για τον εαυτό του δεν νοιάζεται πραγματικά για τους άλλους· ενώ οι μεγάλοι Δάσκαλοι δεν νοιάζονται για τον εαυτό τους, επειδή ο νους τους είναι πάντοτε στραμμένος στην ανθρωπότητα.
Ο Ραμακρίσνα είπε κάποτε: «Αν καταφέρω να οδηγήσω έστω έναν άνθρωπο στην αυτοπραγμάτωση, η ζωή μου έχει εκπληρωθεί». Γιατί αυτό είναι το μονοπάτι των ηρώων – το μονοπάτι πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες. Είναι τα δύο πρόσωπα του ίδιου νομίσματος, όπως η αγάπη και το μίσος. Μόνο ένας άνθρωπος μεγάλης πνευματικής δύναμης μπορεί να κρατήσει την αγάπη καθαρή, χωρίς να ξεπεράσει το λεπτό όριο που οδηγεί στο μίσος. Γιατί η αντιπάθεια εμπεριέχει μίσος. Και όταν υπάρξει μίσος, η πνευματική εξέλιξη σταματά.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΛΕΠΤΟΙ ΝΟΜΟΙ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ
Πολλά πράγματα συμβαίνουν στη ζωή ενός ανθρώπου για την ανύψωσή του, και πολλοί τα αποκαλούν «θαύματα». Όμως δεν υπάρχουν θαύματα. Υπάρχουν λεπτοί νόμοι της φύσης. Όπως πριν εκατό χρόνια, αν λέγατε σε κάποιον ότι ένα τεράστιο μηχάνημα θα πετούσε στον αέρα ή ότι θα μιλούσατε με κάποιον στην άλλη άκρη της γης, θα σας θεωρούσαν τρελούς. Σήμερα, είναι καθημερινότητα. Απλώς οι άνθρωποι ανακάλυψαν πιο λεπτούς νόμους του ηλεκτρομαγνητισμού και των ραδιοκυμάτων.
Υπάρχουν όμως και πιο λεπτές πραγματικότητες. Όπως η ιστορία της φίλης μας, που άκουσε καθαρά τη φωνή μου να της λέει: «Κοίτα κάτω από το κρεβάτι σου», και εκεί βρήκε το σκουλαρίκι της. Υπάρχουν πολλοί λεπτοί νόμοι που κυβερνούν τη ζωή μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
ΟΙ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΒΑΘΙΕΣ ΡΙΖΕΣ
Συχνά συναντάμε κάποιον και τον συμπαθούμε αμέσως. Ή συναντάμε κάποιον και έχουμε απέχθεια. Αυτό οφείλεται στο ότι ορισμένα πρότυπα σκέψης και εξελικτικά επίπεδα μέσα μας είναι συμβατά ή ασύμβατα με του άλλου. Το ίδιο ισχύει και για τον γκουρού: αν κάποιος δεν μπορεί να τον «κοιτάξει», είναι επειδή ο γκουρού είναι πολύ ψηλά και ο άνθρωπος πολύ χαμηλά.
Η αρχή είναι μία: δεν πρέπει να αντιπαθούμε κανέναν. Πρέπει να ανεβούμε από το «μου αρέσει» στο «αγαπώ». Και η αγάπη δεν ρωτά, ούτε απαιτεί.
«ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΙΘΕΙΤΕ»
Δεν είμαι εδώ για να σας κάνω να με συμπαθήσετε. Αν χρειαστεί, θα σας τραντάξω για το καλό σας. Υπάρχει η ιστορία του γκουρού που έκαψε τον μαθητή του με ένα πυρωμένο κάρβουνο για να τον γλιτώσει από το κάρμα του θανάτου από φωτιά. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τους γκουρούς γιατί δεν βρίσκονται στο επίπεδό τους.
Οι κρίσεις δημιουργούν αντιπάθεια. Αν δεν κρίνεις, δεν μπορείς να αντιπαθήσεις.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ – ΑΠΛΑ ΑΓΑΠΑΣ
Όλα στη ζωή βασίζονται στην πίστη. Πίστη ότι το φαγητό δεν θα σε βλάψει, ότι το αυτοκίνητό σου θα σε πάει σπίτι, ότι ο σύντροφός σου είναι πιστός, ότι ο πατέρας σου είναι ο πατέρας σου. Η πίστη και η εμπιστοσύνη πάνε μαζί. Και έτσι αναπτύσσεται η σχέση με τον γκουρού: ξεκινά με πίστη, συνεχίζεται με εμπιστοσύνη και εξελίσσεται σε αγάπη. Δεν «προσπαθείς» να αγαπήσεις· η αγάπη απλώς συμβαίνει.
Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΓΚΟΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΓΚΟΥΡΟΥ
Ο δικός μου ρόλος είναι να αφυπνίσω τον εσωτερικό γκουρού μέσα σας. Και όταν αφυπνιστεί πλήρως, δεν θα μπορέσετε ποτέ να με απορρίψετε, γιατί θα δείτε ότι αυτός ο εσωτερικός γκουρού είναι ο ίδιος με εκείνον που σας οδήγησε στο μονοπάτι. Είναι ένας. Η δύναμη είναι μία. Η αγάπη είναι μία. Η θεότητα είναι μία.
ΟΛΟΙ ΣΥΝΔΕΟΜΑΣΤΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΥΛΙΚΑ
Όλοι μας είμαστε συνδεδεμένοι. Δεν υπάρχει κενό μεταξύ μας· εκατομμύρια άτομα μας ενώνουν αδιάκοπα. Όπως ο ηλικιωμένος που φύτευε μια μανγκολιά ενώ ήξερε ότι δεν θα προλάβει να γευτεί τους καρπούς. Το έκανε για τους άλλους. Έτσι είναι η αληθινή αγάπη – πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες.
ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΦΗΡΗΜΕΝΟΥΣ ΘΕΟΥΣ – ΘΕΛΟΥΜΕ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΘΕΟΥΣ
Το «dis-like» είναι άρνηση της λέξης «like». Αφαιρέστε το «dis», γιατί το «dis» φέρνει disease, δηλαδή ασθένεια. Το «μου αρέσει» είναι απλώς η αρχή. Το «αγαπώ» είναι ο δρόμος προς τη θεότητα. Αγάπη ανιδιοτελής, χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς προσδοκία. Αυτή η αγάπη είναι Θεός. Ο Δάντης είπε: «Όσο μεγαλύτερος είναι ο άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερη είναι η αγάπη του».
Δεν θέλουμε αφηρημένους Θεούς· θέλουμε ζωντανούς Θεούς. Γι’ αυτό λατρεύουμε τον Κρίσνα, τον Βούδα, τον Χριστό – όχι ως ειδώλια, αλλά ως εστίες συγκέντρωσης του νου προς το Άπειρο. Ο γκουρού είναι το εργαλείο, η γέφυρα, το σημείο εστίασης προς τη Θεότητα.
