Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Η δόξα και η μεγαλειότητα του Θεού ξεκινούν με μια νοητική έννοια. Επειδή δεν έχετε γνωρίσει τον Θεό, τον ιδανικοποιείτε και τον θεωρείτε κάτι υπερβατικό, πέρα από τον άνθρωπο. Τότε λατρεύετε ένα ιδεώδες. Αυτό είναι καλό. Τουλάχιστον έχετε κάτι να κρατήσετε. Σκαρφαλώνετε στις σκάλες και έχετε το κιγκλίδωμα για να κρατηθείτε μήπως γλιστρήσετε. Έχοντας τις διάφορες ιδέες για τον Θεό, ότι είναι παντοδύναμος, παντελεήμον, πανσυμπαθητικός και έχει όλες τις μεγαλύτερες αρετές και τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να σκεφτεί ο άνθρωπος.
Είναι πραγματικά τόσο συμπαθητικός; Είναι πραγματικά τόσο παντοδύναμος ή τόσο συμπαθητικός; Παραμένει ένα ερώτημα γιατί δεν έχετε ακόμη γνωρίσει τη δόξα του Θεού. Αλλά αυτό σας βοηθάει, στρέφοντας τις σκέψεις σας σε τι είναι συμπόνια, τι είναι έλεος, τι είναι αγάπη. Στην πραγματικότητα, δεν προσεύχεστε στον “Εσύ”, τον διαχωρισμό· προσεύχεστε σε Αυτό που είναι μέσα σας και ξυπνάτε Αυτό που είναι μέσα σας. Αυτοί είναι οι μηχανισμοί, και γίνεστε αγαπητοί. Όταν σκέφτεστε τη Θεότητα ως όλη την συμπόνια και έχετε τις σκέψεις σας συντονισμένες με αυτό, αυτόματα γίνεστε συμπαθητικοί.
Το πρωί της Κυριακής, είμαστε στο σπίτι και ακούμε τις καμπάνες της εκκλησίας να χτυπούν. Αυτό που με εντυπωσιάζει αμέσως είναι η δόξα του Θεού, και τον ακούω να μιλάει στον ήχο αυτών των καμπανών. Όταν πηγαίνετε σε έναν ινδουιστικό ναό, έχετε αυτές τις καμπάνες έξω, και χτυπάτε την καμπάνα πριν μπείτε στον ναό. Αυτός είναι ο πυρήνας του διαλογισμού με το γκονγκ μας, αν και είναι θιβετιανής προέλευσης. Τότε, εκείνος ο ήχος ρέει στο μυαλό σας. Γίνεται μια μορφή μάντρα. Αυτός ο ήχος ρέει στο μυαλό και, επιτρέποντάς του με απόλυτη αθωότητα, χωρίς να τον πολεμάτε, αφήνοντάς τον να ρέει στο μυαλό σας, το μυαλό σας γίνεται όλο και πιο ήρεμο και μπαίνετε στη διάθεση για εκείνη την αφοσίωση και εκείνη τη λατρεία προς την έννοια του “Εσύ”.
ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ
Οι έννοιες είναι επίσης πολύ, πολύ σημαντικές για εκείνον που ακολουθεί τον δρόμο. Ωστόσο, ένα λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ότι θεωρούν τη διάθεση ως το όλο. Δεν είναι έτσι. Είναι ωραίο να μπείτε σε αυτήν τη διάθεση και αυτό το πνεύμα, αλλά παραμένει μόνο στο μυαλό και την έννοια. Είναι μια βοήθεια.
Αυτό που πρέπει να γίνει, και εδώ είναι που χάνεται το αίσθημα του “Εγώ” και “Εσύ” και βρίσκετε την αίσθηση της ενότητας, είναι όταν περάσετε πέρα από τη διάθεση, όταν υπερβείτε τη διάθεση. Ξεκινάτε με τη διάθεση, και σιγά σιγά η διάθεση θα εξασθενήσει. Το “Εσύ” δεν είναι εκεί. Το “Εγώ” δεν είναι εκεί. Μόνο η Θεότητα είναι εκεί.
Βλέπετε πόσο παρόμοιες είναι οι διδασκαλίες μας; Γιατί ο Χριστός είπε: “Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα.” Αυτό δεν σημαίνει μόνο το μικρό σώμα του Ιησού. Σημαίνει όλους εμάς μέσα σε αυτήν την συνείδηση, γιατί για μένα, ο Χριστός σημαίνει καθαρή συνείδηση.
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΕΟ/ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Οι διδασκαλίες μας δεν διαφέρουν καθόλου. Από τη δυαδικότητα, προχωράμε στη μη δυαδικότητα. Να γνωρίσετε τον Θεό και να γνωρίσετε τη δόξα του Θεού είναι να γίνετε ένα με Αυτόν γιατί ο Θεός, ή η Θεότητα, δεν μπορεί ποτέ να γνωριστεί. Διότι κατά τη διαδικασία της γνώσης, ο νους εμπλέκεται. Ο νους είναι εμπλεκόμενος στην ίδια τη διαδικασία της γνώσης. Μπορείτε μόνο να βιώσετε τη Θεότητα. Μπορείτε μόνο να βιώσετε τον Θεό, και εκείνος ο τομέας της εμπειρίας είναι πέρα από τον νου. Έτσι, βλέπετε, δεν υπάρχει διαφορά στις διδασκαλίες μας. Μπορεί να βιωθεί μόνο.
Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι που έχουν βιώσει τον Θεό, να χρησιμοποιήσω αυτήν τη λέξη λόγω έλλειψης καλύτερης λέξης, δεν θα μπορούσαν ποτέ να περιγράψουν τη δόξα και τη μεγαλειότητα σε εσάς, για παράδειγμα, στην κοινωνία. Όταν μπαίνω σε αυτό το σαμαντί, δεν θα μπορούσα ποτέ να το εξηγήσω σε εσάς. Θα μπορούσα να σας πω λίγα για αυτό. Αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να σας εξηγήσω τι είναι. Είναι σαν να προσπαθείτε να εξηγήσετε τα χρώματα σε κάποιον που έχει γεννηθεί τυφλός. Δεν μπορείτε. Αυτά τα μάτια των τυφλών ανθρώπων πρέπει να ανοίξουν και να ξυπνήσουν για να βιώσουν και να δουν τα χρώματα οι ίδιοι, για να βιώσουν τη δόξα της Θεότητας, και να βιώσουν τη δόξα της Θεότητας είναι να είστε ένα με το Θείο. Επομένως, είστε Θεϊκοί.
Δεν μπορείτε ποτέ να γίνετε ένα με το Θείο αν η Θεότητα δεν είναι μέσα σας. Ολόκληρο το δέντρο υπάρχει στον σπόρο. Δεν θα υπήρχε δέντρο αν το δέντρο δεν υπήρχε στον σπόρο. Στη φύση και στο σύμπαν, η θεότητα υπάρχει σε μια εμπλεκόμενη και εξελιγμένη μορφή. Το δέντρο υπάρχει στον σπόρο σε εμπλεκόμενη μορφή· όταν μεγαλώνει, είναι σε εξελιγμένη μορφή. Ωστόσο, η ίδια ενέργεια υπάρχει στον σπόρο όπως και στο πλήρως αναπτυγμένο δέντρο.
Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ
Ακόμα και στον Θεό της έννοιας, ακόμα και το να σκέφτεστε ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος, παντελεήμον και ένδοξος είναι αληθινό, γιατί ό,τι σκέφτεται ο νους σας γίνεται. Γι’ αυτό, η ίδια η δόξα και η ενέργεια είναι παρούσες, ακόμα και στη σκέψη. Αυτό που χρειάζεται είναι η υλοποίηση της έννοιας.
Οι Ινδουιστές πιστεύουν ότι ο Θεός τους έχει τέσσερα χέρια. Όταν φτάσουν σε αυτό το στάδιο του να είναι παρόντες, θα δουν τον Θεό με τέσσερα χέρια. Οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι αν ζήσεις μια καλή ζωή εδώ, απέχοντας από το ποτό, τις γυναίκες και όλες τις άλλες απολαύσεις, τότε όταν περάσεις, έχοντας ζήσει μια καλή ζωή, θα πας σε έναν παράδεισο όπου θα υπάρχουν ποταμοί κρασιού και ωραίες γυναίκες που θα φροντίζουν εσένα, θα σε υπηρετούν. Οι Ωρες: όμορφες κοπέλες, νεράιδες, αγγελικά όντα, θα φροντίζουν εσένα. Αρνείσαι τον εαυτό σου εδώ για να αποκτήσεις αυτό εκεί. Και πιστέψτε με, όταν πεθάνει αυτός ο Μουσουλμάνος, αυτό ακριβώς θα βρει.
Κάποιοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι υπάρχει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, ένας καλός ηλικιωμένος, που κάθεται ψηλά στον Παράδεισο, με πολλούς λογιστές που καταγράφουν όλα τα χρέη και τα πιστωτικά όλων. Πιστεύουν ότι ο Άγιος Πέτρος στέκεται στην πύλη και σε πετάει έξω ή σε αφήνει να μπεις, και αν το πιστεύουν σφιχτά, αυτό ακριβώς θα βρουν.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ, ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ
Η δόξα, η μεγαλειότητα, είναι στο μυαλό σας, και μπορείτε να φέρετε αυτήν την έννοια στην πραγματοποίησή της. Έτσι λειτουργεί. Ό,τι πιστεύετε, αυτό θα είναι, και έτσι να είναι!
Αυτό ισχύει και στην καθημερινή ζωή. Ξυπνάτε το πρωί και λέτε: “Αχ, νιώθω τόσο άσχημα σήμερα. Νιώθω άρρωστος.” Πιστέψτε με, θα νιώσετε άρρωστος. Αλλά σηκωθείτε το πρωί και πείτε: “Είμαι καλά σήμερα. Νιώθω καλά.” Τότε θα είστε καλά. Αυτή είναι η δόξα του Θεού — όχι μακριά από εσάς, αλλά μέσα σας και μέσα στην έννοιά σας.
Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΘΕΟΣ
Αλλά τότε θα προκύψει το ερώτημα, “Ποιος είναι ο πραγματικός Θεός πίσω από τον δοξασμένο Θεό;” Επειδή αν έχετε μια έννοια για κάτι ανώτερο από εσάς, πρέπει να είναι ένδοξο. Γιατί πρέπει να είναι ένδοξο; Γιατί πρέπει να είναι παντοσυμπαθητικό; Νιώθετε μέσα σας ότι δεν είστε ένδοξοι και μη συμπαθητικοί· επομένως, ως ιδανικό σας, πρέπει να έχετε κάτι που δεν είστε. Αυτό είναι καλό, γιατί θα σας κάνει να επιθυμείτε να φτάσετε σε αυτόν τον στόχο. Όλες αυτές οι έννοιες γίνονται σύμβολα στο μυαλό του ανθρώπου που μπορούν να υλοποιηθούν και να γίνουν πραγματικότητα. Αυτός είναι ο προσωπικός Θεός για τον οποίο μιλάω πάντα. Αυτός είναι ο Βούδας. Αυτός είναι ο Κρίσνα. Αυτός είναι ο Χριστός.
Ο ΑΠΡΟΣΩΠΟΣ ΘΕΟΣ
Αλλά υπάρχει ένα βήμα παραπέρα, και αυτό το βήμα είναι ο απρόσωπος Θεός χωρίς ποιότητα ή ποσότητα. Απρόσωπη ενέργεια που κινητοποιεί, ενεργοποιεί και ενδυναμώνει τη δόξα του προσωπικού Θεού. Και αυτός είναι ο τομέας στον οποίο πρέπει να φτάσει ο άνθρωπος. Με άλλα λόγια, “Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα” σημαίνει ότι αυτή η ενέργεια που συνθέτει το μικρό ατομικό μου εγώ έχει συγχωνευτεί τώρα με την ενέργεια του παγκόσμιου εαυτού. Η ενέργεια δεν είναι η σωστή λέξη γιατί το λεξικό ποτέ δεν έχει την κατάλληλη ορολογία όταν μιλάμε για αυτά τα πράγματα. Αυτή είναι η πραγματική συγχώνευση.
Συγχωνεύεστε με τον προσωπικό Θεό και προχωράτε ακόμα πιο πέρα στον απρόσωπο Θεό, όπου γίνεστε παγκόσμιοι. Το μικρό “Εγώ” χάνεται τότε εντελώς. Συγχωνευόμενοι με τον προσωπικό Θεό, τον Θεό της έννοιάς μας, το “Εγώ” και το “Εσύ” θα παραμείνουν πάντα. Υπάρχει μια ένωση και διαχωρισμός γιατί, ως έννοια, ο νους εξακολουθεί να εμπλέκεται. Όσο παραμένει ο νους, μπορείτε να φτάσετε μόνο στον προσωπικό Θεό όπως κάθε bhakta και αφιερωμένο άτομο θα έφτανε.
Αλλά εκεί, εξακολουθείτε να είστε δεσμευμένοι από τους νόμους των αντιθέτων. Διότι όποτε εφαρμοστεί κάποια ποιότητα, θα έχει πάντα το αντίθετό της. Συμπόνια, ναι. Θα υπάρχει πάντα η μη συμπόνια. Καλοσύνη, ναι. Αλλά θα υπάρχει πάντα η σκληρότητα. Έτσι, αυτός ο προσωπικός Θεός έχει όλες τις αρετές. Και όταν κάποιος μιλά για μια θετική αρετή, έχει επίσης την αντίθετη αρετή. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λάθος, γιατί αυτό το σύμπαν δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τους νόμους των αντιθέτων.
Ο προσωπικός, δοξασμένος Θεός είναι ένας με αρετές. Εκπροσωπεί την πληρότητα του…
… Γκουρουράτζ Ανάντα Γιογκί: Σατσανγκ ΗΠΑ 1981 – 05
